Trix in Nepal - Deel 8: Het afscheid

$article/block[@lang=$lang]/name

Trix in Nepal - Deel 8: Het afscheid
Trix van Hest vertrok in 2009 naar het hoge en verre Nepal, 'om verschil te maken in een arm land waar de mensen het écht behoefden', beschrijft ze zelf. Ze verbleef vijf weken in een boeddhistisch klooster en deelt haar ervaringen nu met ons in een achtdelige artikelenserie.

Trix in Nepal - Deel 8: Het afscheid

Trix van Hest
Trix van Hest


Met veel plezier heb ik de afgelopen zeven afleveringen gewijd aan mijn belevenissen in Nepal. Ik heb veel mooie herinneringen gedeeld met jullie, in woord en beeld; een kijkje in de keuken gegeven van de boeddhistische traditie zoals ik deze ervaren heb. Aan al deze ervaringen zat voor mij ook een keerzijde... Ik heb me overspoeld gevoeld door hoe het leven ook kan zijn in dit ontwikkelingsland.

Ik wilde naar Nepal omdat ik mezelf niet nuttig voelde in Nederland. Ik wilde mensen helpen die het écht nodig hadden in mijn ogen. In Nederland zijn voor iedereen de basisbehoeftes toegankelijk. Er is schoon drinkwater, onderwijs en medische zorg in directe nabijheid. In een ontwikkelingsland zoals Nepal is dat wel anders. Om via vrijwilligerswerk een directe bijdrage te leveren aan het verbeteren van deze primaire levensbehoefte hoopte ik dat mij dit heel veel voldoening zou geven. Ik zou immers direct resultaat zien. Het aanleren van het Engelse ABC, werkwoordsvormen of andere grammatica kan een belangrijke basis leggen voor de toekomst van kinderen. Ik wilde de handen uit de mouwen steken en iets doén. Voor wat ik allemaal heb gedaan als vrijwilligster zou ik mezelf zeker mogen feliciteren. Ik zou mezelf mogen belonen met cadeaus. Sterker nog, ik wérd bedolven onder cadeaus. Van de kinderen en de monnikjes. Dus, ‘mission accomplished’ zou je zeggen.

Echter, ik voelde me vaker machteloos dan nuttig in het land. Ik droeg wel degelijk mijn steentje bij - al was het in mijn ogen maar een kiezeltje - maar de problematiek die het land overspoelt is zo groot dat ik voor mijn gevoel wel het hele land les kon geven, maar dat het dan nog geen steek zou uitmaken. Nepal heeft te kampen, net als veel andere ontwikkelingslanden, met een instabiel politiek stelsel en daardoor een onevenwichtige economie. Drinkwater is vaak zo verontreinigd dat zelfs de lokale bevolking het niet kan drinken en ziek wordt. Water kopen is echter te duur en als er geen goede waterzuiveringsinstallatie is in het dorp, veroorzaakt dit jaarlijks veel sterfgevallen. Om maar te zwijgen van de slechte hygiëne die ziektes verspreidt. Medische zorg is onbetaalbaar en als men toch naar een dokter moet en deze schrijft medicatie voor, wordt dit meestal nagelaten om in te nemen, aangezien ze geen geld hebben om het te kopen. Financiële zorgen zijn er ten over. Achter al die vrolijke gezichten schuilt veel ongerustheid. Niet alleen over de huidige situatie, maar vooral over de toekomst. Voor hen zelf maar met name voor hun kinderen.

De vele tegenstrijdigheden van het land maakte mij verward: Lachende, blije gezichten die leven in vuil en viezigheid, in armoede en schamel bezit. De prachtige natuur die soms onzichtbaar werd door de smog, uitlaatgassen en het opstuivend stof van de zandwegen. De mooie boeddhistische tempels en de stoepa’s tegenover de keiharde discipline van het leven in een klooster. Van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat: zingen, bidden, eten, leren, studeren, zingen, bidden, etc. Vrolijke uitgelaten kinderen, heel veel kinderen, met grote rugzakken iedere ochtend naar school. Tevens heel veel weeshuizen. Vele kinderen hebben hun vaders verloren die omgekomen zijn in de inmiddels beëindigde Nepalese burgeroorlog. Voor de overblijvende familie is er te weinig te eten om een kind te kunnen onderhouden.

Op een gegeven moment besefte ik: ik wil niet in Nepal wonen, maar terug naar Nederland om in mijn eigen land verschil te maken. De ervaringen die ik daar heb opgedaan, hier uitdragen. Wilde ik eerst de mensen daar helpen, nu wil ik de mensen in Nederland helpen. Niet zozeer de primaire basisbehoeftes vergroten, dat zit wel goed, maar juist de kwaliteit van leven verhogen door bijvoorbeeld meditatie of mindfulness. Eén ding dat me heel helder voor de geest staat, is dat – ondanks hun slechtere levensomstandigheden – ze hun leven nemen zoals het komt en de kunst verstaan om het hier en nu leven.

Op het moment van vertrekken was de gong voor het ontbijt geslagen. Alle monnikjes renden allemaal naar de ontbijtzaal. Ik wachtte even totdat ik geen voetstapjes meer hoorde en verliet mijn kamer bepakt en bezakt. Voor de laatste keer daalde ik de trappen van het klooster af. Voor de laatste keer keek ik door het openstaande raam naar de grote vrijstaande boom in het veld. Ik richtte mijn blik iets naar links en daar lag het grote Kopan klooster. De zon was nog niet op, maar ik wist dat als deze vandaag weer zou schijnen, de ramen zouden glinsteren in de zon. Santosh kwam me al tegemoet om mijn tassen over te nemen. Gedwee gaf ik hem mijn loodzware backpack af. Toen ik een glimp wierp in de ontbijtzaal, zag ik echter geen monnik zitten. Waar zijn ze gebleven? vroeg ik me af. Ik wilde nog wel afscheid van ze nemen. Ik drentelde achter Santosh aan en… daar stond iedereen, door de leraar verzameld, op het bordes. Ik kreeg diverse tekeningen in mijn handen gedrukt. Van de monnik die ik in de avond wel eens had geholpen met het lezen van een Engels boek, kreeg ik een mooie witte khata en een brief. Ook de leraar gaf me zo’n mooie witte zijde sjaal, die symbool staat voor een goede reis. Hij bedankte me in het Nepalees voor alles wat ik had gedaan. De taxi toeterde, ik kreeg een brok in mijn keel. Mijn tassen waren inmiddels ingeladen, maar ik wilde nog wel wat foto’s maken. Alle monnikjes, jong en oud, stonden op het bordes en ik, een blonde Hollandse vrouw met een paar khatas om, er tussenin. De karatelessen, de Engelse lessen, de rituelen in de tempel, de avonden na het eten in het donker… diverse herinneringen schoten door mijn hoofd heen. Toen was het tijd voor vertrek. De poort uitrijdend zag ik alle kleine handjes driftig heen en weer zwaaien. Byeeeee, riep iedereen en ik hoorde nog net de hoge stemmetjes opgaan in het geren naar de ontbijtzaal…

Als ik dan de vele tekeningen bekijk in mijn plakboek, de foto’s op mijn bureau van de monniken en mij en de tevredenheid op hun gezichtjes zie, ontdek ik heel af en toe in mijzelf een glimp van dankbaarheid dat ik daar was en een klein beetje mocht bijdrage aan hun ontwikkeling. Ik ben dankbaar dat ik zoveel heb mogen leren over de boeddhistische cultuur van zoveel bijzondere monniken, nonnen, lama’s en Rinpoches: over de rituelen, de mantra’s, de symbolen en de tekeningen aan de kloostermuren, de bidrondes, de grote veelheid Boeddha’s en hun diepgewortelde betekenissen. Dankbaar…



Reacties op dit artikel

Dick  VerstegenHoi Trix,

Wat een leuk verhaal. Ellen en ik zitten nu nog in Nepal, waar we de laatste hand leggen aan een nieuwe insteek voor ons waterproject in de Kaskiregio.
Als je geïnteresseerd bent praten we je graag bij. Je kunt reageren via dick.verstegen@gmail.com 
We zitten nu nog in Kathmandu. Zaterdag vliegen we terug.
Alle goeds

Dick

Houd boeddhisme in beeld, word hier vriend van de BOS

Ook interessant

docu-groot-copia.jpg

Trix in Nepal - Deel 7: De acht gelukssymbolen


Trix van Hest vertrok in 2009 naar het hoge en verre Nepal, 'om verschil te maken in een arm land waar de mensen het écht behoefden', beschrijft ze zelf. Ze verbleef vijf weken in een boeddhistisch klooster en deelt haar ervaringen nu met ons in een achtdelige artikelenserie.

Nog interessanter

Laatste artikelen

Eco-Dharma: Boeddha als natuuractivist
23-05
Eco-Dharma: Boeddha als natuuractivist
Rupert Marques is niet alleen natuuronderwijzer en beoefenaar van vipassana, maar ook natuuractivist. Met het organiseren van de Wildcamp Retreat combineert hij deze drie bezigheden. Waarom doet hij en dat en hoe gaan boeddhisme en ecologie samen? René van der Stok ging mee op kamp en interviewde Marques.
Dalai lama in september naar Nederland
11-05
Dalai lama in september naar Nederland
De dalai lama komt in september naar Nederland. Op 16 en 17 september geeft hij in Rotterdam Ahoy twee openbare lezingen. De eerste wordt ingeleid met een gesprek tussen de dalai lama en Richard Gere, acteur en voorzitter van International Campaign for Tibet. Tickets zijn nu online te koop.
TV: Raghu Rai – An Unframed Portrait
04-05
TV: Raghu Rai – An Unframed Portrait
Een intiem portret over de gepassioneerde Magnum fotograaf Raghu Rai, de vader van de Indiase fotografie, gezien door de ogen van zijn even ambitieuze dochter Avani Rai. Woensdag 16 mei om 22.40 uur op NPO 2 bij de Boeddhistische Blik..
Boeddhistische culturen: Chinese chants voor Kwan Yin
19-04
Boeddhistische culturen: Chinese chants voor Kwan Yin
Veel westerlingen associëren het boeddhisme als eerste met mediteren. Maar wat doen boeddhisten uit andere culturen? Judith Sudhölter gaat op tournee langs verschillende niet-westerse boeddhistische groepen. In dit eerste deel viert ze de verjaardag van Kwan Yin in de Chinees-boeddhistische Longquan-tempel te Utrecht.
Boekrecensie - The Lost Art of Good Conversation
15-05
Boekrecensie - The Lost Art of Good Conversation
Dat het voeren van een goed gesprek een kunst is, besefte Kitty voor het eerst toen ze net was gestopt met roken. Nu, 21 jaar later, moest ze daar weer aan denken, toen ze het boek "The Lost Art of Good Conversation las, van Sakyong Mipham. Dit is haar recensie.
Symposium over leegte in Amsterdam
04-05
Symposium over leegte in Amsterdam
De westerse filosofen, een paar uitzonderingen daar gelaten, hebben er altijd angst voor gehad. Maar in de boeddhistische filosofie is leegte een, zo niet het centrale begrip. Vrijdagavond 4 mei in Arti et Amicitiae in Amsterdam. Met Melissa Tun Tun, Bruno Nagel en Thomas van Huut
Subsidie voor Belgische Boeddha’s
03-05
Subsidie voor Belgische Boeddha’s
Al sinds 2006 zijn Belgische boeddhisten bezig om als religie door de staat erkend te worden. Waarom is zo’n erkenning nodig en wat zijn de gevolgen? Loes sprak met voor- en tegenstanders.
KFC's Comfort Zone: Een worden met een hartig taartje
12-04
KFC's Comfort Zone: Een worden met een hartig taartje
Meditatie is blijkbaar zo mainstream geworden dat het zelfs de aandacht trekt van grote adverteerders. Goed nieuws, of het begin van het einde? Een analyse van Rod Meade Sperry.

Pagina 1 | 2 | 3 | .. | 116