Login

Trix in Nepal - Deel 8: Het afscheid

$article/block[@lang=$lang]/name

Trix in Nepal - Deel 8: Het afscheid
Trix van Hest vertrok in 2009 naar het hoge en verre Nepal, 'om verschil te maken in een arm land waar de mensen het écht behoefden', beschrijft ze zelf. Ze verbleef vijf weken in een boeddhistisch klooster en deelt haar ervaringen nu met ons in een achtdelige artikelenserie.

Trix in Nepal - Deel 8: Het afscheid

Trix van Hest
Trix van Hest


Met veel plezier heb ik de afgelopen zeven afleveringen gewijd aan mijn belevenissen in Nepal. Ik heb veel mooie herinneringen gedeeld met jullie, in woord en beeld; een kijkje in de keuken gegeven van de boeddhistische traditie zoals ik deze ervaren heb. Aan al deze ervaringen zat voor mij ook een keerzijde... Ik heb me overspoeld gevoeld door hoe het leven ook kan zijn in dit ontwikkelingsland.

Ik wilde naar Nepal omdat ik mezelf niet nuttig voelde in Nederland. Ik wilde mensen helpen die het écht nodig hadden in mijn ogen. In Nederland zijn voor iedereen de basisbehoeftes toegankelijk. Er is schoon drinkwater, onderwijs en medische zorg in directe nabijheid. In een ontwikkelingsland zoals Nepal is dat wel anders. Om via vrijwilligerswerk een directe bijdrage te leveren aan het verbeteren van deze primaire levensbehoefte hoopte ik dat mij dit heel veel voldoening zou geven. Ik zou immers direct resultaat zien. Het aanleren van het Engelse ABC, werkwoordsvormen of andere grammatica kan een belangrijke basis leggen voor de toekomst van kinderen. Ik wilde de handen uit de mouwen steken en iets doén. Voor wat ik allemaal heb gedaan als vrijwilligster zou ik mezelf zeker mogen feliciteren. Ik zou mezelf mogen belonen met cadeaus. Sterker nog, ik wérd bedolven onder cadeaus. Van de kinderen en de monnikjes. Dus, ‘mission accomplished’ zou je zeggen.

Echter, ik voelde me vaker machteloos dan nuttig in het land. Ik droeg wel degelijk mijn steentje bij - al was het in mijn ogen maar een kiezeltje - maar de problematiek die het land overspoelt is zo groot dat ik voor mijn gevoel wel het hele land les kon geven, maar dat het dan nog geen steek zou uitmaken. Nepal heeft te kampen, net als veel andere ontwikkelingslanden, met een instabiel politiek stelsel en daardoor een onevenwichtige economie. Drinkwater is vaak zo verontreinigd dat zelfs de lokale bevolking het niet kan drinken en ziek wordt. Water kopen is echter te duur en als er geen goede waterzuiveringsinstallatie is in het dorp, veroorzaakt dit jaarlijks veel sterfgevallen. Om maar te zwijgen van de slechte hygiëne die ziektes verspreidt. Medische zorg is onbetaalbaar en als men toch naar een dokter moet en deze schrijft medicatie voor, wordt dit meestal nagelaten om in te nemen, aangezien ze geen geld hebben om het te kopen. Financiële zorgen zijn er ten over. Achter al die vrolijke gezichten schuilt veel ongerustheid. Niet alleen over de huidige situatie, maar vooral over de toekomst. Voor hen zelf maar met name voor hun kinderen.

De vele tegenstrijdigheden van het land maakte mij verward: Lachende, blije gezichten die leven in vuil en viezigheid, in armoede en schamel bezit. De prachtige natuur die soms onzichtbaar werd door de smog, uitlaatgassen en het opstuivend stof van de zandwegen. De mooie boeddhistische tempels en de stoepa’s tegenover de keiharde discipline van het leven in een klooster. Van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat: zingen, bidden, eten, leren, studeren, zingen, bidden, etc. Vrolijke uitgelaten kinderen, heel veel kinderen, met grote rugzakken iedere ochtend naar school. Tevens heel veel weeshuizen. Vele kinderen hebben hun vaders verloren die omgekomen zijn in de inmiddels beëindigde Nepalese burgeroorlog. Voor de overblijvende familie is er te weinig te eten om een kind te kunnen onderhouden.

Op een gegeven moment besefte ik: ik wil niet in Nepal wonen, maar terug naar Nederland om in mijn eigen land verschil te maken. De ervaringen die ik daar heb opgedaan, hier uitdragen. Wilde ik eerst de mensen daar helpen, nu wil ik de mensen in Nederland helpen. Niet zozeer de primaire basisbehoeftes vergroten, dat zit wel goed, maar juist de kwaliteit van leven verhogen door bijvoorbeeld meditatie of mindfulness. Eén ding dat me heel helder voor de geest staat, is dat – ondanks hun slechtere levensomstandigheden – ze hun leven nemen zoals het komt en de kunst verstaan om het hier en nu leven.

Op het moment van vertrekken was de gong voor het ontbijt geslagen. Alle monnikjes renden allemaal naar de ontbijtzaal. Ik wachtte even totdat ik geen voetstapjes meer hoorde en verliet mijn kamer bepakt en bezakt. Voor de laatste keer daalde ik de trappen van het klooster af. Voor de laatste keer keek ik door het openstaande raam naar de grote vrijstaande boom in het veld. Ik richtte mijn blik iets naar links en daar lag het grote Kopan klooster. De zon was nog niet op, maar ik wist dat als deze vandaag weer zou schijnen, de ramen zouden glinsteren in de zon. Santosh kwam me al tegemoet om mijn tassen over te nemen. Gedwee gaf ik hem mijn loodzware backpack af. Toen ik een glimp wierp in de ontbijtzaal, zag ik echter geen monnik zitten. Waar zijn ze gebleven? vroeg ik me af. Ik wilde nog wel afscheid van ze nemen. Ik drentelde achter Santosh aan en… daar stond iedereen, door de leraar verzameld, op het bordes. Ik kreeg diverse tekeningen in mijn handen gedrukt. Van de monnik die ik in de avond wel eens had geholpen met het lezen van een Engels boek, kreeg ik een mooie witte khata en een brief. Ook de leraar gaf me zo’n mooie witte zijde sjaal, die symbool staat voor een goede reis. Hij bedankte me in het Nepalees voor alles wat ik had gedaan. De taxi toeterde, ik kreeg een brok in mijn keel. Mijn tassen waren inmiddels ingeladen, maar ik wilde nog wel wat foto’s maken. Alle monnikjes, jong en oud, stonden op het bordes en ik, een blonde Hollandse vrouw met een paar khatas om, er tussenin. De karatelessen, de Engelse lessen, de rituelen in de tempel, de avonden na het eten in het donker… diverse herinneringen schoten door mijn hoofd heen. Toen was het tijd voor vertrek. De poort uitrijdend zag ik alle kleine handjes driftig heen en weer zwaaien. Byeeeee, riep iedereen en ik hoorde nog net de hoge stemmetjes opgaan in het geren naar de ontbijtzaal…

Als ik dan de vele tekeningen bekijk in mijn plakboek, de foto’s op mijn bureau van de monniken en mij en de tevredenheid op hun gezichtjes zie, ontdek ik heel af en toe in mijzelf een glimp van dankbaarheid dat ik daar was en een klein beetje mocht bijdrage aan hun ontwikkeling. Ik ben dankbaar dat ik zoveel heb mogen leren over de boeddhistische cultuur van zoveel bijzondere monniken, nonnen, lama’s en Rinpoches: over de rituelen, de mantra’s, de symbolen en de tekeningen aan de kloostermuren, de bidrondes, de grote veelheid Boeddha’s en hun diepgewortelde betekenissen. Dankbaar…



Reacties op dit artikel

Dick  VerstegenHoi Trix,

Wat een leuk verhaal. Ellen en ik zitten nu nog in Nepal, waar we de laatste hand leggen aan een nieuwe insteek voor ons waterproject in de Kaskiregio.
Als je geïnteresseerd bent praten we je graag bij. Je kunt reageren via dick.verstegen@gmail.com 
We zitten nu nog in Kathmandu. Zaterdag vliegen we terug.
Alle goeds

Dick

Houd boeddhisme in beeld, word hier vriend van de BOS

Ook interessant

docu-groot-copia.jpg

Trix in Nepal - Deel 7: De acht gelukssymbolen


Trix van Hest vertrok in 2009 naar het hoge en verre Nepal, 'om verschil te maken in een arm land waar de mensen het écht behoefden', beschrijft ze zelf. Ze verbleef vijf weken in een boeddhistisch klooster en deelt haar ervaringen nu met ons in een achtdelige artikelenserie.

Nog interessanter

Laatste artikelen

TV: Een Andere Kijk - Julika Marijn
16-02
TV: Een Andere Kijk - Julika Marijn
In aflevering 1 van een nieuw seizoen van 'Een Andere Kijk' een gesprek met actrice en theatermaker Julika Marijn over leven voor de kunst en de kunst van het leven. 25 februari, 15.50 op NPO2 bij de Boeddhistische Blik.
Meditatie. De blijvende effecten op lichaam, geest en hersenen
01-02
Meditatie. De blijvende effecten op lichaam, geest en hersenen
Wat zijn de blijvende effecten van meditatie? Daniel Goleman en Richard Davidson scheiden in hun nieuwste boek het kaf van het koren in vier decennia wetenschappelijk onderzoek naar meditatie.
Clarence Bekker over Playing For Change: “Het gaf een boost aan mijn zijn”
25-01
Clarence Bekker over Playing For Change: “Het gaf een boost aan mijn zijn”
Mensen bij elkaar brengen met muziek en zo wereldvrede bereiken. Dat is de onbescheiden doelstelling van Playing For Change, een stichting die muzikanten van over de hele wereld samen nummers laat opnemen. Loes sprak met Clarence Bekker, PFC-participant van het eerste uur.
Geven zonder bijbedoeling
11-01
Geven zonder bijbedoeling
Tijdens een rondje shoppen wordt Kitty geconfronteerd met haar ongemak als het op vrijgevigheid aankomt. Aan de hand van de zes paramita’s gaat ze op zoek naar verlichting.
Boeddhisten houden van liefde
14-02
Boeddhisten houden van liefde
De romantische liefde en boeddhisme, gaat dat wel samen? Deze vraag krijgt René soms op zijn bordje, wanneer zijn boeddhist-zijn ter sprake komt. Hoog tijd voor opheldering! Speciaal voor Valentijnsdag verzamelde hij daarom een aantal boeddhistische liefdesinzichten.
TV: Een Andere Kijk op hedendaagse kunst
30-01
TV: Een Andere Kijk op hedendaagse kunst
Sarah Marijnissen stapt in de derde reeks van "Een Andere Kijk" de ateliers van zes bijzondere kunstenaars binnen om te praten over de toegevoegde waarde van kunst. Vanaf zondag 25 februari op NPO2 bij de Boeddhistische Blik.
Mindful samenwonen in Wake Up Leef
18-01
Mindful samenwonen in Wake Up Leef
Leven in een boeddhistische woongroep: zou dat je beoefening niet enorm verrijken? Judith vroeg het aan de bewoners van Wake Up Leef in Nijmegen Lent.
TV: The Next Guardian
29-12
TV: The Next Guardian
Een film over de diepe kloof tussen vader en zoon in een Bhutaans gezin, waar de tegengestelde verlangens van twee generaties met elkaar in botsing komen. Nu online te zien.

Pagina 1 | 2 | 3 | .. | 113