Essay van Mabel: Beautiful people do not just happen

• Auteur: Mabel van den Dungen
• Geschreven op: 03-11-2011
• Reacties: 0
• Waardering: 2,3 Sterren
• Tags:
  • liefde
  • lijden
  • verwachting
  • angst

Mijn zoon van vijftien heeft geen zin in HAVO 3. ‘Mam, kan ik dat diploma niet kopen. Ik heb écht geen zin in dat muffe gedoe de hele dag. Ik wil werken, geld verdienen en doen waar ik zelf zin in heb.’

Tja, laat je een puber van vijftien dan los, of leg je toch de rails neer waar zijn treintje verplicht over heen moet denderen? Zijn vader besloot het anders aan te pakken en liet hem kijken naar een filmpje van Steve Jobs van al weer een paar jaar geleden. Het heet ‘How to live, before you die’. Woorden die nu een extra lading krijgen, omdat je postuum naar hem zit te kijken, terwijl hij blij aankondigt vrij te zijn van kanker. Maar dat was voor mij niet eens het schokkendste. Ik heb met een zingend hart gekeken... Hoe deze man zichzelf gevormd heeft, door middel van liefde, optimisme en de moed die er voor nodig is om je eigen pad te kiezen en te luisteren naar je hart.

Jobs werd door zijn ouders afgestaan ter adoptie, met als voorwaarde dat hij een universitaire opleiding kreeg. Op zich krijg ik daar al kippenvel van. Want alleen achter zo’n simpel zinnetje zit zoveel liefde. De wetenschap dat je als biologische ouders je eigen kind dat niet kan geven waarvan jij denkt dat nodig is in zijn of haar leven. En deze ouders verkozen een goede maatschappelijke positie voor hun zoon, boven een geforceerd bijeen houden van een familie met minieme middelen. En boy wat heeft die Jobs de wens van zijn biologische ouders onbewust ver doorgevoerd. Ik heb zelden iemand zo bevlogen horen praten over wat voor kracht er te vinden is in jezelf als je luistert naar je ziel. En wat ben ik blij dat de papa van mijn zoon en mijn ex-man, Bruce, dit heeft laten zien in plaats van de standaard donderpreek te geven.

Beautful people
Jobs laat zien dat het leven je soms laat zweten als een parel in een oester en net zo lang langs je ziel schuurt tot je schraal bent. Niet in het moment, maar pas achteraf kun je zien waar je gebroken harten, teleurstellingen, de liefde die je nooit hebt gekregen en alle momenten dat je je net zo eenzaam en verlaten hebt gevoeld als een nest jonge katjes in een vuilniszak langs de snelweg, toe leiden.

We hebben allemaal onze zielenpijn en dat zullen we moeten accepteren, koesteren en transformeren. Voordat het boeddhisme in mijn leven was, dacht ik dat het leven maakbaar was, als je maar hard genoeg je best deed. Je zelf van alles ontzegde en gewoon doorknokte. Nu weet ik dat juist in die zachtheid ongekende krachten liggen. Durven kijken naar je eigen pijn en haar omarmen als familie na een lange reis om de wereld.

Sogyal Rinpoche zegt in het Tibetaanse boek van leven en sterven: ‘Al ons lijden komt voort uit het verwarren van het een met het ander. Hardnekkig blijven wij geloven dat het koesteren van onszelf de beste bescherming in het leven biedt, maar het tegendeel is waar. Vasthouden aan een zelf creëert het koesteren van jezelf; en dat creëert onze diepgewortelde afkeer van pijn en lijden. Maar pijn en lijden hebben geen objectief bestaan; wat ze hun bestaan en macht geeft, is enkel onze afkeer. Wanneer je dat begrijpt, besef je dat het juist onze afkeer is die ons tot elke denkbare negativiteit en hindernis aantrekt en onze levens vult met zenuwachtige bezorgdheid, verwachtingen en angst. Wanneer die afkeer slijt doordat de aan een onafhankelijk zelf vasthoudende geest en zijn gehechtheid aan een niet-bestaand zelf slijt, zul je langzamerhand ontkomen aan de greep die hindernissen of negativiteit op je kunnen hebben.’

Wanneer je dus de volgende keer wentelt in je zielenpijn en je afvraagt waarom het leven zich niet aan je ontvouwt zoals je zelf zou willen en waarom je wellicht emotioneel nog bepaalde hiaten hebt, besef je dan dat het leven een proces is. Een proces van jezelf herinneren. Herinneren dat je precies goed bent zoals je bent. Dat je leven precies dat is wat het moet zijn. En als je toch wat zou willen veranderen, dat  heel stil worden de enige manier is; het wateroppervlak van je ziel glad laten worden en kijken naar wat de deining veroorzaakt. Daar zit de pijn die omarmt dient te worden. En pas als je de zwartste schaduwzijde van jezelf kunt omarmen, kun je dat met de rest van de wereld. Jobs wist dat. Bewust of onbewust. Mijn zoon moet het nog leren en ik ben de aangekoekte resten van mijn verleden aan het losweken. Stapje voor stapje, in alle helderheid, compassie en stilte.

‘The most beautiful people we have known are those who have known defeat, known suffering, known struggle, known loss, and have found their way out of the depths. These persons have an appreciation, a sensitivity, and an understanding of life that filles them with compassion, gentleness, and a deep loving concern. Beautiful people do not just happen.’ Elizabeth Kubler Ros

Mabel van den dungen is schrijver, journalist en heeft een boeddhistische coachingpraktijk mabelvandendungen.nl

Social media