Essay van Mabel: De aardsheid van het ontwaken

• Auteur: Mabel van den Dungen
• Geschreven op: 06-10-2011
• Reacties: 2
• Waardering: 3,4 Sterren
• Tags:
  • essay
  • verlichting
  • ego
  • meditatie

Ontwaken, verlichting bereiken heeft alles te maken met hoe bewust je je bent van wie en wat je bent. Daarom snap ik nu zelf ook eindelijk waarom het Boeddhisme niet ontwikkeld is, maar gevonden. Het is een ontdekking van Boeddha. Daar onder die bodhiboom vond hij zijn boeddhanatuur of zijn hogere goddelijke deel. Geef het beest een naampje, je mag het van mij ook verlichting noemen. Wat in ieder geval plaatsvond was dat hij afstand heeft kunnen nemen van zijn ego/persoonlijkheid met al zijn verschillende rollen.

Jung, op wiens zienswijze bijvoorbeeld de voice dialogue gestoeld is, gaat er tevens van uit dat een mens opgebouwd is uit persoonlijkheidsdelen, die al naar gelang de verlangde situaties inzetten. Zo komt bijvoorbeeld de controller naar voren als het zelf of het ego beschermd moet worden. Zo komt het kind in ons naar boven als we ons veilig voelen en de rebel als we ons te lang vastzetten onder een strak regime van werken, diëten en zakelijke verplichtingen. Bij een gezond, harmonieus, goed functionerend mens blenden deze persoonlijkheidskenmerken of vertegenwoordigers bijna geluidloos in elkaar over. Maar bijvoorbeeld bij een narcist is die onaantastbare ik-ben-echt-geweldig-persoonlijkheid bijna altijd op de voorgrond om de pijnlijke verwondingen uit het verleden niet te hoeven voelen. Een ontwaakte ziet dat dit slechts rollen en patronen van het ego zijn en zodra we ons daar niet meer mee identificeren en er afstand van nemen, komen we vanzelf in dat stuk wat we altijd zijn; puur zijn. Eén met alles om je heen. Opgebouwd uit precies dezelfde energie als alles om je heen. Een mens manifesteert zich alleen in een andere vorm dan een kikker of een zebra.

Ik weet niet of dit meteen begrijpelijk is voor iemand die die eenheidservaring nog nooit heeft gehad, daarom een kleine parabel van Patrul Rinpoche:

Er was eens een kikker, die al zijn hele leven in een bedompte put woonde. Op een dag kwam een kikker van de zee bij hem op bezoek. ‘Waar kom jij vandaan?’ vroeg de kikker die in de put leefde.
‘Van de grote oceaan’, antwoordde hij.
‘Hoe groot is de oceaan?’.
‘Gigantisch.’
‘Bedoel je, ongeveer een kwart van de omvang van mijn put?’
‘Groter.’
‘Groter? Bedoel je de helft van mijn put?’
‘Nee, nog groter.’
‘Is hij …zo groot als deze put?’
‘Het is niet te vergelijken.’
‘Dat is onmogelijk. Dat moet ik zien.’
Dus gingen ze samen naar de zee. Toen de kikker uit de put de oceaan zag, was de schok zo groot, dat zijn hoofd in stukken uiteenbarstte.

Heel leuk denk je misschien. Erg interessant. En het zou best eens zo kunnen zijn, maar hoe kan ik dat zelf nou ervaren? De zenboeddhisten gaan net zo lang op een kussen zitten tot ze het ego knakken. Gewoon door totale uitputting en concentratie. Persoonlijk geloof ik niet dat je moet vechten met het ego, want dan wordt het net een strandbal die je onder water probeert te houden. Het is pure kwantumfysica; iets wat je onderdrukt, geeft tegendruk. Ik zou veel meer hulp vragen aan het ego. In mijn coachingpraktijk gebruik ik voice dialogue en hypnotherapie, maar dat kun je natuurlijk ook bij jezelf toepassen. Het beste boek wat daarover op de markt is, vind ik het geniale boek ‘Big Mind, big heart’ van Dennis Genpo Merzel. Of het boek van de grondleggers van voice dialoque, ‘Thuiskomen in jezelf’, van Hal en Sidra Stone. Ik weet niet of het komt omdat ik zelf vanaf mijn zeventiende mediteer en altijd naarstig aan het zoeken ben geweest alsof mijn leven er van afhing naar dat ontwaken, maar met deze technieken gaat het net zo soepel als een scherp mes door zachte boter.

Het principe heel kort door de bocht uitgelegd is dat je in meditatieve toestand gewoon aan een bepaald deel van je persoonlijkheid vraagt of je daar mee in contact mag komen en ‘alsjeblieft’ zegt. Dus in plaats van te worstelen met je gedachten en je lichamelijke ongemakken tijdens het mediteren; in plaats van te worstelen met de mind die eigenlijk stiekem spontane verlichting zit op te eisen (dus gewoon aan het mind fucken is met je) laat je alles los en kom je meteen rechtstreeks bij je eigen boeddhanatuur terecht. En daar wordt alles net zo helder als een spiegel. Er is zo’n totale ervaring van zijn, dat er geen centimeter ruimte is voor een gedachte. Er is harmonie, zielenrust en je voelt de onmetelijke kracht en vooral helderheid die zich voor mij het beste laat omschrijven als totale aanwezigheid in een oneindige ruimte.

Mijn boek ‘Verlicht in 1 seconde. Wie gaat mediteren, is meteen een boeddha’ eindig ik met een citaat van zenmeester Ikkyu. Hij werd gevraagd een paar woorden van wijsheid op te schrijven. Hij pakte een penseel en schreef het woord: Aandacht. De vraagsteller was hier overduidelijk van in verwarring en vroeg om uitleg. Ikkyu schreef toen: Aandacht, aandacht, aandacht. De vraagsteller klaagde dat hij hier toch echt niets diepzinnigs in kon ontdekken. Waarop Ikkyu nogmaals schreef: Aandacht, aandacht, aandacht.

Boeddhisme, meditatie, therapie, coaching en spirituele praktijken kunnen alleen de zoeker naar heelheid begeleiden als meteen duidelijk wordt dat, zodra je het zoeken staakt en afstand neemt van degene die zoekt, je het altijd vindt omdat het is wie je echt bent. Alleen, je zit er net zó dicht boven op – als een moederhen op haar kuikens – dat het wellicht niet eens in je op zal komen dat je er meteen bent zodra je diep naar binnen gaat bij jezelf.



Mabel van den dungen is schrijver, journalist en heeft een boeddhistische coachingpraktijk: mabelvandendungen.nl

Social media