Mijn wereld staat op zijn kop

• Auteur: Jacinta Aalsma
• Geschreven op: 19-09-2011
• Reacties: 0
• Waardering: 2,7 Sterren
• Tags:
  • relaties
  • yoga
  • reizen
  • liefde

Nog maar twee weken te gaan, dan loop ik (vanuit Hollands oogpunt)  ondersteboven op onze aardbol; ben ik wakker en actief, wanneer hier wordt geslapen; zet ik mijn fiets voor lange poos aan de kant en zeg ik vaarwel tegen het Nederlandse polderlandschap. Auckland wordt dan mijn nieuwe stek, ver weg van familie en vrienden, nog geen werk en andere bezigheden in het verschiet en slechts één zekerheid: mijn vriend, van wie ik lange tijd gescheiden ben geweest, dichtbij.

Je begrijpt: angsten en spanningen zijn mij niet onbekend. Mijn eigen huurwoning is al twee maanden verleden tijd. Daarvoor in de plaats heb ik weer een plek bij mijn ouders in huis. Ook het contract op mijn werk is ten einde. Mijn thuis is een beetje zoek. Zo af en toe is er de gedachte: ‘Waar ben ik aan begonnen?’ Maar dan volgt al gauw het besef dat ik erg verlang naar mijn lieve vriend en hoe goed het voelt om onze relatie een kans van slagen te geven.

De onzekerheid van dit avontuur, laat mijn hoofd soms overuren draaien vol met onrustige gedachten. Welke reisverzekering ga ik afsluiten? Hoe bouw ik een sociaal leven op in Nieuw-Zeeland? Wie wil ik nog echt graag zien voordat ik vertrek? Zal ik nu een of twee koffers meenemen? Hoe ga ik het als vegetariër overleven in Nieuw-Zeeland? Mijn eerste kerst zonder familie in Nederland, wat een naar idee! ...

Verdriet en tranen, zijn ook regelmatig de revue gepasseerd na alwéér een afscheid te hebben doorstaan. Rust, overgave en vertouwen omarm ik dan ook maar al te graag. Het verlangen naar balans, brengt mij terug naar yoga en meditatie.

Ooit schreef ik in mijn dagboek: ‘Yoga en meditatie horen bij mij.’ Met een yogadocente als moeder, vroeg ik mij dikwijls af of yoga iets van haar was of van mij. Als tiener heb ik veel yogalessen van haar ervaren, waar ik altijd erg van genoot, hoewel ik in mijn ogen nooit een ‘echte’ yogi zou kunnen worden. Ik vergeleek mij altijd met mijn flexibele moeder, waar ik nooit aan tippen kon.

Inmiddels is yoga voor mij niet meer een sport waarin het gaat om presteren, competitie en strijd met jezelf. De essentie van yoga is zijn met wie je bent. Het draait om het evenwicht tussen lichaam en geest. Het mooie is; sinds ik yoga ben gaan beschouwen als ontspanning en de strijd en serieusheid heb losgelaten, lijk ik flexibeler dan ooit te voren.

De hoofdstand is bijvoorbeeld een houding, die ik lang geleden bestempeld had als een onmogelijke positie voor mijn stramme lijf. Nu blijkt dat ik na wat aanwijzingen van mijn wijze moeder en het strand als oefenparadijs, deze houding wel degelijk mogelijk is. Brute kracht is niet hetgeen wat je op je kop brengt. Balans en moed zijn de sleutelwoorden, heb ik ontdekt. Sirsasana wordt deze houding in het Sanskriet genoemd; de ‘Koning der Asana’s’.

De hoofdstand schijnt talloze positieve uitwerkingen te hebben: het kalmeert het zenuwstelsel, voedt de hersencellen, stimuleert het hart en de bloedsomloop en brengt het hormoon- en spijsverteringsstelsel in balans. Ook is het goed voor de concentratie en heeft het een verjongend effect. Vanuit mijn persoonlijke ervaring kan ik zeggen: de hoofdstand geeft een machtig gevoel en brengt rust. Je wereld staat even op zijn kop, waardoor je je leven en de wereld vanuit een ander perspectief kunt zien. Deze houding inspireert mij nu eindeloos. Zeker met het idee dat ik mij straks aan de andere kant van de aardbol bevind en dus ondersteboven de aarde bewandel.

Mijn zorgen en gedachten dwalen regelmatig af naar het vinden van werk, waar ik erg onzeker van kan worden. Yoga helpt hierbij opnieuw door mijn aandacht van mijn hoofd naar mijn lichaam te verplaatsen. Ik vraag mijzelf dikwijls af waar ik nu echt van binnenuit van ga stralen en blij van word. Yoga, Journey-therapie, meditatie, dansen en schrijven heb ik dan al gauw in één adem genoemd.

Mijn moeder oppert dan en passant: ‘Dan begin je toch gewoon een yogaklas in Auckland?’ Ja, waarom eigenlijk ook niet. Bij het idee begint mijn hart sneller te kloppen, maar ik denk ook: ‘Hoe pak ik dat aan? Jeetje, maar dat vind ik eigenlijk vreselijk eng! Hoe zou een les er uit moeten zien? In het Engels, natuurlijk. Dan zal ik vanaf nu maar regelmatig yoga gaan doen, dan is het tenminste een beetje geloofwaardig.’

Gelukkig herinnert mijn stiefvader mij aan de reden van vertrek naar Nieuw-Zeeland: de liefde. Als ik niet uitkijk is mijn aandacht zó gericht op werk en zorgen, dat ik bijna vergeet te genieten waar ik maanden naar heb verlangd. De hoofdstand komt dan als geroepen. Een flinke teug moed, concentratie en evenwicht... Ik adem in, terwijl ik soepel op mijn hoofd kom te staan. Een glimlach verschijnt op mijn gezicht: ‘Ja, ik beheers de hoofdstand!’

Social media