Christiaan kijkt: Somewhere

• Auteur: Christiaan Veltkamp
• Geschreven op: 11-08-2011
• Reacties: 0
• Waardering: 2,7 Sterren
• Tags:
  • Filmrecensie
  • geld
  • ego

Johnny Marco, een rijke filmster logeert permanent in het beroemde hotel Chateau Marmont. Hij leidt een luxe leventje en gaat van het ene feest naar het andere. Er knaagt echter iets aan hem. Ondanks alles verveelt hij zich kapot. Somewhere, de nieuwste film van Sofia Coppola, stelt ons de vraag wat je moet doen als spanning en kicks niet meer werken.

Johnny's elfjarige dochter Cleo komt op bezoek en moet door omstandigheden langer blijven. Johnny neemt haar vervolgens mee op een korte promotietournee naar Milaan. Ze worden door verschillende mensen ontvangen, bezoeken een casino en een televisieshow waar Johnny de hoofdgast is. Cleo geniet erg van alle aandacht en de mooie hotels waar ze verblijven, maar Johnny begint te beseffen hoe leeg zijn leven is. Ondanks alle ingewikkelde toestanden met filmwereld, geld en buitenechtelijke relaties waar Johnny zich in bevindt, is er de simpele dagelijkse werkelijkheid. Dit is voor Johnny en Cleo een eenvoudig soort geluk, dat zich voordoet te midden van al het andere.

Kunstschaatsen
In het begin van de film gaat Johnny met Cleo naar een ijsbaan waar ze oefeningen voor kunstschaatsen doet. Ze voert een hele show op voor haar vader. Deze mooie scene wordt lang uitgesponnen en is duidelijk belangrijk voor het vervolg van de film. Zulke scènes dragen de film. Het biedt tegenwicht aan alle minder boeiende gebeurtenissen van Johnny's leven. Het zorgt voor een positief element. Kijken naar kunstschaatsen doe je niet echt voor de kick die dat geeft (zoals rijden in een Ferrari), maar meer om de schoonheid ervan te ervaren. Het leven heeft misschien toch meer te bieden dan alleen spanning en sensatie.

Meditatie op het medium film
Als Johnny en Cleo achtervolgd worden en dan pech krijgen met de Ferrari, ben je geneigd te denken dat er iets opwindends staat te gebeuren. Maar nee, er komt geen man met een vuurwapen op hen af, en de Ferrari is zo weer gerepareerd. Op heel veel manieren had Somewhere een ander type film kunnen worden. Coppola laat zich echter niet verleiden tot Hollywood-achtige scenes die altijd wel goed scoren bij de kijker. Wat ze wel doet is een sfeer scheppen. Een scene waarbij ze met een spelcomputer bezig zijn draagt weinig bij aan het verhaal, maar je leert de personages wel beter kennen. De producenten van Somewhere beperken zich niet tot een specifiek genre. Het is meer een drama dan een romantische film, al heeft het daar ook wel iets van weg. Somewhere is in die zin een 'meditatie' op film. Het gaat meer om de beelden zelf dan om het verhaal. De manier waarop de film is opgenomen drukt namelijk Johnny's verveling uit. De scenes zijn langdradig en volgen elkaar traag op.

Kinderlijke charme
In feite gaat het in Somewhere om eenvoudige vaak zelfs kinderlijke emoties. Wat opvalt is dat er een positief gevoel uitgaat van de film. Hier valt echter een kritische opmerking bij te maken. Er gebeurt echt vrij weinig. Dat kan vanuit een artistiek standpunt wel mooi zijn, maar het wordt toch al vrij snel erg saai. Alleen deze sfeer is niet genoeg om een hele film te dragen. Ten tweede heeft de filmmaakster er voor gekozen om Johnny te omringen met allerlei clichématige dingen zoals sportauto's, een duur hotel en mooie vrouwen. Wederom past het in het idee dat deze dingen bepalend zijn voor Johnny's leven.

Het maakt de film er echter niet boeiender op, noch is het noodzakelijk voor het verhaal. Iedereen komt op een gegeven moment namelijk wel een keer leegte tegen in dit leven, niet alleen filmsterren met veel geld. Misschien is dat wel de verdekte levensles van deze film. Ook een filmster is uiteindelijk maar een gewone man die niet zonder liefde van zijn medemens kan. Misschien is hij zelfs nog wel meer verdwaald dan andere mensen die ook niet weten wat ze met hun leven aanmoeten. Het exclusieve wereldje waar hij in zit en nooit uit zal komen, is een onzichtbare gevangenis geworden.

Spiritueel, of niet?
Met uitzondering van de relaties tussen de hoofdpersonen, is alles in de film erg aards en oppervlakkig. Dit sluit spiritueel getinte vragen niet uit. Dat kan juist gebruikt worden als aanleiding tot dieper liggende thematiek. Wat je nog over houdt als allerlei externe zaken niet meer genoeg voldoening geven, is een bekend onderwerp. Onder andere in het boeddhisme, maar natuurlijk ook bij andere religies. Deze film spiritueel noemen is echter drie stappen te ver. Het centrale thema blijft onaangeroerd en wordt niet goed uitgediept. De hoofdpersonen zijn namelijk wel veelvuldig in beeld, maar het blijft gissen naar wat er nou precies in hen omgaat. Een aparte sfeer en enkele onuitgesproken levenslessen is wat Somewhere te bieden heeft.

Cast: Elle Fanning, Stephen Dorff, e.a.
Regie: Sofia Coppola

De dvd is eind augustus in de winkel en online verkrijgbaar via verschillende websites zoals bol.com.

Social media