Essay Mabel: ‘Zal Boeddha trots op mij zijn?’

• Auteur: Mabel van den Dungen
• Geschreven op: 06-06-2011
• Reacties: 1
• Waardering: 2,8 Sterren
• Tags:
  • Essay
  • Mabel van den Dungen
  • studie
  • onderzoek
  • discipline
  • verlichting

Ik heb om drie uur afgesproken met The Iceman, oftewel Wim Hof. Hij woont in nieuwbouw-volksbuurt met een fietsenwinkel op de hoek. Aan de buitenkant van het vier verdiepingen tellende pand, hangen identieke bordjes. Zijn naam zit er niet bij, maar wel het nummer: 44. Ik bel aan. 'Kom maar binnen. Je moet op de derde zijn.' Hij woont in een studentenkamer. Stapelbed, surfplanken, sarongs aan de muur en een paar grote foto’s van hem zelf. Het is overduidelijk dat hij niet aan aardse zaak hecht.

Wim vestigde verschillende wereldrecords door onder andere ruim anderhalf uur in een bak met ijsblokjes te zitten. Nu is hij wereldwijd een fenomeen en een geliefd onderzoeksobject van de wetenschap. Als ik eenmaal tegenover hem zit, kijkt hij mij doordringend aan: ‘Je hebt een goed stel hersenen, maar daarin ligt meteen jouw valkuil.’

En daarin heeft Wim gelijk. Ik mediteer mij scheel, maar of de echte diepe moeiteloze overgave er ook is, durf ik niet met mijn hand op mijn hart te zeggen. Het boeddhisme is mij zeer dierbaar, maar ik bestrijd er niet mijn soms gebrekkige energiepeil mee. En ik heb ook wel eens het gevoel dat ik zó met spiritualiteit en verlichting bezig ben, dat ik opstijg. In The Iceman herken ik een Westerse goeroe, die mij de praktische en aardse zaken kan bijbrengen, waar ik óók zo naar verlang. Want wie wil er nou niet megafit, mentaal supersterk en dan uiteindelijk verlicht zijn?

We praten de hele middag over de resultaten van zijn Iceman-methode die uit recente onderzoeken zijn gekomen van het Radboud ziekenhuis en de Nasa. Wim: ‘Het heeft allemaal te maken met het orthosympathische zenuwstelsel ook wel het sympathische zenuwstelsel genaamd. Een ander deel van het zenuwstelsel is het parasympathische zenuwstelsel. Maar waar het op neerkomt is dat ik je binnen één sessie kan leren hoe jij je autonome zenuwstelsel kan beïnvloeden doormiddel van ademhaling.’ We spreken af dat hij mij de aankomende tijd intensief begeleid en dat ik elke dag zijn ademhalingsoefeningen thuis doe en ook mijn adem steeds langer probeer in te houden om tenslotte als dessert drie tot zeven minuten in een ijskoud bad te zitten.

Adem inhouden
Dus adem ik elke dag op nuchtere maag, houd mijn adem in en na twee weken zit ik op 2.25 min zonder te ademen en lig ik zeven minuten in bad. Het gekke is dat het koude water te doen is, maar dat ik daarna vaak nog uren koud blijf. Volgens Wim is dat heel normaal omdat mijn hele fysiologie nog moet wennen aan deze nieuwe manier van leven, ademhalen en langzaam aan sterker worden.

Op momenten dat ik twijfel aan mijzelf en mijn eeuwige zoektocht naar verdieping, gluur ik op youtube naar Wim. De BBC heeft een prachtige documentaire over hem gemaakt binnen de serie Extraordinairy people. Ze volgen hem voor en tijdens zijn marathon op blote voet. We zien hem 25 minuten in een bad van 8 graden zitten. Er gebeurt niets met hem. Behalve dan dat zijn temperatuur nog twee graden stijgt vergeleken bij de temperatuur van vóór dat hij in bad ging. Hij lijkt een übermensch die het leven elke minuut vreet; meer, meer en meer. Hij zegt ook letterlijk op één van de filmpjes: ‘Ik wil alles uit het leven halen wat er in zit’.

Maar ondanks dat ik over verlichting, boeddhisme en liefde schrijf, voel ik dat ik de diepte mis die Wim wel bezit. Dus sport ik verder met een ijzeren discipline, eet als een monnik in de Himalay (maar dan natuurlijk zonder de witte rijst omdat die te rijk is aan koolhydraten volgens Madonna) en doe ik razend mijn best om zo lang mogelijk mijn adem in te houden. Ik zie wel dat ik mijzelf op een regime zet, maar van de ene pizza na de andere pizza naar binnen stouwen en voor de buis hangen, word ik ook niet gelukkig.

Wim heeft geen last van die twijfels. Hij zweeft door het leven alsof hij God zelf is. Iedere natuurwet tartend, zelfs toen de meerderheid hem nog voor een kermisattractie hield. Hij veegt er zijn reet mee af en rent gewoon een marathon op blote voeten bij -18ºC. En ook al zegt de toezichthoudende arts bij een tussentijdse controle een uur voor het einde dat ze niet kan garanderen dat hij zijn tenen niet verliest als hij doorrent, dan nog gromt hij ‘Ik ga door’. Ze wrijft zijn voeten die al helemaal wit zijn, omdat de doorbloeding is gestopt. Even later brult hij wat frustratie van zich af en vervolgt zijn tocht en loopt de marathon uit met slechts brandblaren als collateral damage.



Wim is The Iceman en wat zit ik nou te proberen met mijn schamele twee minuten en mijn koude baden? Ik wíl helemaal geen marathon lopen. Ik wíl niet aan een rotswand hangen met één vinger, ik wil alleen maar elke dag opstaan alsof het mijn verjaardag is en met mijn liefde een ijsje of een pannenkoek eten.

Eerlijk is eerlijk er heerst nog een grote dualiteit, onzekerheid en twijfel in mij. Zeker als ik weer mijn zoveelste bordje havermout met water klaarmaak en ik het iets aangenamer probeer te maken met een beetje kaneel. Ben ik mijzelf nou aan het pijnigen of ben ik spiritueel bezig? Zou Boeddha trots op mij zijn en word ik zo een emotioneel stabieler en sterker mens?

Aan de hand van The Iceman ging ik nog geen twee weken geleden op zoek naar mijn eigen leeuwenhart. Inmiddels ben ik in mijn derde week en ik voel dat er mentaal een omslagpunt is. Ik voel mij energieker, mentaal stabiel en twijfel niet meer aan mijn eigen zoektocht omdat ik daadwerkelijk voel dat ik meer en stevig met mijn voeten op de aarde sta en dat geeft mij eindelijk meer zielenrust.

Wim: ‘Het draait uiteindelijk allemaal om liefde en verlichting, alleen vergeten de meeste mensen dat je pas heel diep bij jezelf naar binnen kan als je lichaam ijzersterk is. Lichaam en geest moeten in balans zijn, pas dan zul je het licht zien. ’


Voor meer informatie over The Iceman: www.innerfire.nl
En meer info over Mabel: www.mabelvandendungen.nl 

Social media