Trix in Nepal - Deel 3: Toegewijd leven

$article/block[@lang=$lang]/name

Trix in Nepal - Deel 3: Toegewijd leven
Trix van Hest vertrok in 2009 naar het hoge en verre Nepal, 'om verschil te maken in een arm land waar de mensen het écht behoefden', beschrijft ze zelf. Ze verbleef vijf weken in een boeddhistisch klooster en deelt haar ervaringen nu met ons in een vijfdelige artikelenserie.

Trix in Nepal - Deel 3: Toegewijd leven

Trix van Hest
Trix van Hest



Naar Nepal. Om vrijwilligerswerk te doen. Weg uit Nederland en verschil maken in een arm land waar de mensen het écht behoefden. Dat was mijn motivatie toen ik oktober 2009 in het vliegtuig stapte naar Kathmandu. Vijf weken lang woonde ik in een boeddhistisch klooster en gaf Engelse les aan monniken in de leeftijd van 4 tot 18 jaar. Deze ervaring heeft een diepe indruk op mij gemaakt. Het leven daar is zó ontzettend anders…


Met deze artikelenserie wil ik jullie graag meenemen naar een land waar gastvrijheid, vriendelijkheid en collectiviteit centraal staat, godsdienst samengesmolten is met het leven zelf maar dat ook gekenmerkt wordt door grote financiële zorgen, slechte hygiëne, een instabiel politiek klimaat en waar primaire levensbehoeften een schaars goed zijn.



Middeleeuws
Het is nog vroeg in de morgen als ik me op weg begeef. Van mijn klooster naar de grote stad Bodnath is het een klein half uurtje lopen. Onderweg kijk ik mijn ogen uit: kippen die langs je voeten rennen, koeien die plots de weg oversteken en kinderen die al spelend achter een oude fietsband aanrennen en deze met hun hand bijsturen. Het voelt alsof ik deel uitmaak van een middeleeuws schilderij. Aan de kant van de weg zie ik kleine vuurtjes waar de mensen hun ontbijt op koken. Al verblijf ik nu al enige weken in Nepal, het land blijft me verbazen. Afval wordt niet gescheiden en er wordt van alles op het vuur gegooid, inclusief batterijen. Een heerlijke alkaline-achtige rijstmaaltijd denk ik cynisch. Soms wordt wat beters aangeboden langs de kant van de weg. Mannen op een bakfiets uitgerust als een complete snackbar. Kinderen vinden het heerlijk en staan er altijd in drommen om heen. Er zijn geroosterde pinda’s verkrijgbaar en een smeuïg vettig goedje dat wordt uitgedeeld in een oude krant. Ach, denk ik al glimlachend, werd friet traditioneel in Engeland ook niet in een oude krant geserveerd?

Suzuki Alto’s
Grote houten karren staan met een enorme lading fruit aan de kant van de zanderige weg. Los van het stof dat erop neerdaalt, raast het verkeer er van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat langs. Het tempo van de kleine Suzuki Alto’s, die als taxi fungeren, ligt hoog. Om hun aankomst aan te kondigen wordt voortdurend getoeterd. Vriendelijk als de Nepalezen zijn, draaien ze het raampje naar beneden om mij een lift aan te bieden. Of, willen ze gewoon geld verdienen? Toeristen zijn een belangrijke bron van inkomsten. Tot nu toe heb ik dankbaar gebruik van ze gemaakt als ik lange afstanden moest afleggen en vergeleken met de taxiprijzen in Nederland is het een habbekrats wat ze vragen.

Met hun rijstijl had ik soms wat meer moeite als we op de grote wegen op hoge snelheid vrachtwagens links- of rechtsom inhaalden in een autootje zonder gordel, schokdemper of hoofdsteun. Langs de kant van de snelwegen zie je vaak buffels staan. Koeien en buffels zijn dan wel heilige dieren in Nepal, de omstandigheden zijn verre van ideaal. Het ‘heilige’ dier staat de hele dag in de uitlaatgassen en loopt het risico gewond te raken door het langsrazende verkeer. Een boete voor diegene die een heilige koe raakt, geeft hem heel misschien de kans hieraan te ontsnappen. De arme beesten zie je vaak op bergen afval staan, op zoek naar iets lekkers om onder de viezigheid vandaan te halen. Regelmatig heb ik in de bek van het dier zaken gezien die mij niet echt verteerbaar leken. Geen wonder dat ze die dieren hier niet eten! Denkend aan onze koetjes in Nederland, in de frisse groene weide, vers gras herkauwend, vrijheid, geen stank van gassen, vraag ik me af wie er beter af is als ‘heilige’…

Kleerkasten
Als ik het laatste zandweggetje insla, wandelen mij drie kasten tegemoet. Gebukt onder deze zware last gaan drie kleine mannetjes, ieder met een enorme kast op hun rug. Mijn respect is groot voor dit volk dat ontzettend sterk moet zijn! Soms passeren mij vrouwen die loodzware manden op hun rug dragen. Ook op het veld zijn mannen en vrouwen hard aan het werk om de oogst binnen te halen. Met hun blote handen binden ze het graan vast. Er komt geen machine aan te pas!

Maar genoeg rondgetuurd, mijn bestemming is één van de meest bijzondere boeddhistische kunstwerken dus loop ik stevig door. Wanneer ik er bijna ben, word ik tegengehouden door de toeristenpolitie. Zij vragen entreegeld voor het betreden van de stad. Ik toon hen mijn vrijwilligerspas en ik mag doorlopen.

Stoepa
Als ik uiteindelijk de grootste stoepa ter wereld bereik, val ik even stil. Het is moeilijk uit te leggen hoe een stoepa het beste omschreven kan worden. Het is een immens wit bouwwerk, dat als zeer heilig wordt beschouwd. Er bestaan ook kleine stoepa’s, die in de achtertuin van kloosters staan. Uit mijn reisgids leer ik dat een stoepa vroeger een belangrijke plaats op de route van Kathmandu naar Lhasa (de hoofdstad van Tibet) was waar Nepalezen kwamen om te bidden alvorens met de yaks over de Himalaya te trekken.

Beweerd wordt dat relikwieën van de Boeddha in deze stoepa te vinden zijn. In die zin is het meer een graftombe. Op de grote vierkante toren bovenaan zijn op elke zijde de ogen van Boeddha geschilderd. Wanneer ik mezelf in beweging zet, wat zwerfhonden omzeilend (die ook hier weer voltallig aanwezig zijn) is het net alsof de ogen me constant volgen. Ik word in de gaten gehouden denk ik glimlachend. Rondom de stoepa zelf is het een drukte van belang met winkeltjes waar toeristische spullen te koop zijn. Tevens hoor je de hele tijd de bekende Tibetaanse mantra van de Boeddha van Mededogen - ‘Om Mani Padme Hum’ - uit elk winkeltje komen. Bij de ingang is aan de linkerkant een grote nis waarin je een boterlampje kunt branden. Het is ook mogelijk om op de stoepa zelf een rondje te lopen.

Vurige ogen
Ik duik weer mijn reisgids in die mij leert dat elke stoepa op een speciale manier is opgebouwd. Iedere stoepa telt vijf verschillende delen, die de vijf elementen representeren: aarde, water, vuur, lucht en ether. Het laagste niveau van de stoepa is een groot vierkant dat het element aarde representeert. De vier zijden van dit vierkant tonen de vier staten van Aandacht (liefde, compassie, vreugde en gelijkmoedigheid).

Op het vierkant is een koepel te zien, die symboliseert het water. Daarboven bevindt zich de vierkante toren, die staat voor vuur, met aan elk vier de kanten de ogen van de Boeddha geschilderd. Van de toren af naar beneden hangen honderden gebedsvlaggetjes. Hier bovenop is nog een torenspits, die lucht voorstelt. De dertien niveaus van de toren belichamen de dertien fases die een persoon moet doorlopen om verlichting te bereiken. Tot slot, helemaal bovenaan, bevindt zich een soort paraplu, die als bescherming dient. Deze reikt nog verder dan de ruimte en is tevens het laatste en vijfde element: ether.

Wanneer ik opkijk van mijn reisgids is het inmiddels een drukte van belang. Pelgrims, monniken en nonnen lopen kloksgewijs rond de stoepa. Het is tijd voor de dagelijkse bidronde. Met hun 'mala' in de hand reciteren ze hardop (of zachtjes) de mantra ‘Om Mani Padme Hum’, dat overigens letterlijk ‘Ik prijs het juweel in de lotus’ betekent. Een 'mala' is een kralenketting bestaande uit honderdacht kralen die ze op een speciale manier door hun vingers laten glijden terwijl ze bij elke kraal deze of een andere mantra uitspreken. Honderdenacht keer dus. En als ze klaar zijn, beginnen ze weer opnieuw. Sommigen houden in hun hand gebedswielen die ze de hele tijd ronddraaien. Anderen laten hun rechterhand glijden over de grote gebedswielen die onderaan de stoepa zelf ingebouwd zijn. Het geklingel ondersteunt het gezang. Ik kijk op mijn horloge en heb nog wel even tijd. Ik besluit mee te lopen en me over te geven aan de mystieke sfeer die rondom deze stoepa heerst.

Lees ook delen 1 en 2 van deze serie...

Deel 1
Deel 2

Houd boeddhisme in beeld, word hier vriend van de BOS

Ook interessant

filmpjes_header-1.png

Dalai Lama-fans aan het woord: Anwar van Naerssen


Kijk je ook zo uit naar de komst van de Dalai Lama? Deze drie fans wel! In dit eerste filmpje in de reeks komt Anwar, Tibetaans boeddhist, aan het woord.

Nog interessanter

Laatste artikelen

Ferry op pad naar: Zen-zang
05-05
Ferry op pad naar: Zen-zang
Iedereen zingt uit volle borst én buik, maar het blijft opvallend stil in de zendo. In de lessen Zen-Zang van Carolina Ko-ran komen yoga, adem, stem en klank samen in stilte.
Christiaan kijkt: Le Refuge
28-04
Christiaan kijkt: Le Refuge
Waar ga je naar toe op het moment dat je vriend is omgekomen door een overdosis heroïne, je zwanger bent en de familie het liefst zou zien dat je kiest voor een abortus? De film Le Refuge, van François Ozon, beantwoordt deze vraag in letterlijke zin.
Jouw ziel wil zingen
21-04
Jouw ziel wil zingen
Soms wil je ziel iets, maar laat je verstand dat niet toe. Een conflict tussen onze persoonlijkheid en onze essentie, volgens Jan Kortie. Hij schreef hier, tot grote opluchting van Anne, een boek over. Anne wil zingen...
Jeroen leest: '14 dagen, 13 nachten'
14-04
Jeroen leest: '14 dagen, 13 nachten'
Fidessa Docters van Leeuwen besloot in 2006 om twee weken in een bejaardenhuis te gaan wonen, als journaliste. Zo ontstond de novelle ‘14 dagen en 13 nachten’. Het verhaal is grotendeels fictie, maar de emotie en de uitdrukkingen die ze daar voelde, zijn zeer authentiek en zetten Jeroen aan het denken.
Graffiti: een geestelijk ambacht
02-05
Graffiti: een geestelijk ambacht
Wat voor de één een doorn in het oog is, is voor de ander een vorm van kunst. Volgens Johan kan graffiti beide zijn, afhankelijk van de intentie. Deze gedachte deed hem een zoektocht naar spirituele 'graffitiwriters' inzetten. En uiteindelijk vond hij er een.
Column van Sophie: Boeddhamode
25-04
Column van Sophie: Boeddhamode
Het is hip om boeddhist te zijn. De fameuze zin ‘Ik ben boeddhist’ is en blijft een goede binnenkomer. Het is dan ook niet gek dat zoveel mensen zich graag met het boeddhisme identificeren.
Trix in Nepal - Deel 3: Toegewijd leven
18-04
Trix in Nepal - Deel 3: Toegewijd leven
Trix van Hest vertrok in 2009 naar het hoge en verre Nepal, 'om verschil te maken in een arm land waar de mensen het écht behoefden', beschrijft ze zelf. Ze verbleef vijf weken in een boeddhistisch klooster en deelt haar ervaringen nu met ons in een vijfdelige artikelenserie.
Ferry luistert naar: Noah Levine
11-04
Ferry luistert naar: Noah Levine
Dharma Punker Noah Levine kwam voor de tweede maal naar Nederland om mensen te motiveren tegen de stroom van hebzucht, haat en waanzin in te zwemmen. Spontaan vormden de ruim tachtig aanwezigen een sangha tijdens zijn lezing.

Pagina 1 | .. | 74 | 75 | 76 | 77 | 78 | .. | 116