Stilte!

• Auteur: Deniece Wildschut
• Geschreven op: 24-03-2011
• Reacties: 1
• Waardering: 3,1 Sterren
• Tags:
  • meditatie
  • ego
  • discipline
  • onderzoek

Stilte is een populair thema, zowel in het boeddhisme als in andere levenswijzen en religies, maar wat gebeurd er als je niet praat? Denk je dan meer of juist minder? Wat gebeurt er als je niet kunt reageren op een ander? Deniece wilde dat eens persoonlijk ervaren en ging op onderzoek uit!

Juist, stilte, dat is mijn thema voor deze dag. Het is een sombere zondagmorgen en ik besluit dat vandaag de dag van mijn experiment zal zijn. Gelukkig ben ik geen kletskous en heb ik ook geen ‘stiltefobie’, maar ik ben al langer heel benieuwd naar wat er gebeurt als je je voorneemt werkelijk geen woord te spreken. Zou ik juist een sterkere drang krijgen om iets te zeggen of enig geluid te maken? Zou ik meer gaan denken of minder? Hoe is het om te weten dat je niets kunt zeggen, zelfs als je dat misschien zou willen? Ik wilde het wel eens aan de lijve ondervinden en daarom besloot ik aan de slag te gaan. Opgewekt begon ik aan mijn dag, nieuwsgierig naar wat er gebeuren zou.

Verrek! Ik hoor je!
Het is apart wat zo’n afspraak met jezelf al niet doet! Het gevoel dat ik niet hoefde te reageren maakte dat ik me werkelijk kon ontspannen. Ik woon echter niet alleen, maar mijn beste vriend en huisgenoot - Maarten - wist dat ik vandaag niet zou praten en dus verwachtte hij ook geen reactie van me, wat het beeld natuurlijk wel een beetje vertekende. Als je normaliter ergens niet op reageert, voelt iemand zich over het algemeen toch al vrij snel genegeerd. Vandaag had ik echter toestemming om niets te zeggen en dat maakte het een stuk makkelijker! Bovendien merkte ik al snel dat ik veel beter luisterde, nu ik niet hoefde te reageren. Als Maarten iets tegen me zei, kwam het veel meer binnen. Ik hoorde zijn woorden heel duidelijk. Ik stond er werkelijk voor open en ik had niet eerder zo goed door hoe woorden vaak een soort schild vormen. We kunnen als mens met elkaar praten en elkaar eigenlijk niet eens verstaan, omdat we al nadenken over wat we terug kunnen zeggen. Woorden lijken soms bijna een manier om andermans woorden van ons af te duwen of te vergeten. Nu ik mij had neergelegd bij het feit dat ik niets te zeggen had, kon ik luisteren naar wat mijn vriend tegen me zei. Het schild verdween, woorden verdwenen. De neiging om overal op te reageren verdween. Wat een mooie dag!

Jezelf loslaten = een ander werkelijk zien
Over het algemeen lijken we als mens veel op elkaar te reageren, uit een soort automatisme. Iemand zegt iets en we reageren. Onze mening is vaak belangrijk en als iemand iets zegt dat indruist tegen onze overtuigingen, dan kunnen pas ontspannen als we opgekomen zijn voor die gedachten of overtuigingen. Ik ben me er regelmatig van bewust dat ik niet echt luister, omdat mijn hoofd al op zoek is naar een reactie. Dat lijkt vaak automatisch te gebeuren, maar vandaag realiseerde ik me dat dat misschien wel helemaal niet zo is. Maarten daagde me lekker uit, met zogenaamd gemeende opmerkingen als: “Nou, lekker gezellig zo’n huisgenoot!” en: “Ja, ik praat wel tegen mezelf hoor. Jij zegt toch niks...” Soms kon ik niet peilen wat hij meende en wat een grapje was, maar de stilte bracht de ruimte en het inzicht dat het mentaal toch echt mogelijk is om hoe dan ook simpelweg niet te reageren.

En nog vreemder; die stroom aan woorden en meningen verdween langzaam maar zeker uit mijn hoofd! Hoe raar! Ik heb vaak de indruk gehad dat we onze gevoelens en gedachten kleiner willen maken, door ze te delen met een ander. Door ze uit te spreken. Vandaag heb ik ervaren dat we ze op die manier vaak juist groter maken. Ik was vandaag toeschouwer van mijn gedachten en gevoelens en ik liet ze binnenkomen en weer weggaan. Ze waren kleiner en minder ingrijpend dan ooit! Het werd stiller en stiller. Ik hoefde me geen mening te vormen over wat er gezegd werd, want ik zou er toch niet op reageren, en met dat inzicht verdween mijn mening, mijn oordeel, uit beeld. Soms kwam er iets in me op en vervolgens verdween die gedachte weer. Er kwam weer iets in me op en het verdween. De sterke drang om te reageren, zoals ik die soms wel ervaren heb, verdween en maakte plaats voor stilte en het gevoel echt beschikbaar te zijn: “Vertel maar... Ik luister.”

Help, ik ben aanwezig!
Terwijl ik mijn zondag lekker thuis doorbracht en het buiten keihard regende, legde ik mij veel meer toe op stille activiteiten. Ik bekeek de boom voor het raam, die langzaam aan blaadjes krijgt. Ik keek naar de lucht en de huizen achter de boom, aan de overkant. Ik zag wat vogels vliegen en probeerde ze niet te benoemen. “Vogel” verdween, “boom” verdween, “wolk” verdween. Het werd een geheel, als een schilderij. Het werd een ervaring. Ik mediteerde en werd toeschouwer van mijn gedachten. Ik ging op in de stilte, verloor mezelf (of mijn ego) in de stilte. Toch was ‘ik’ echt aanwezig.

Het is waanzinnig wat een dag praten al niet met je doet. Ik heb het ervaren als heel ontspannen en ik heb dingen ontdekt die ik nog niet wist. Ik had op geen enkel moment het gevoel dat ik mezelf of mijn mening moest verdedigen. Ik kon werkelijk beschikbaar zijn en luisteren. De stilte bracht me ook veel meer in het ‘hier en nu’, omdat alles langzaam maar zeker stiller werd. Ik deed dingen, simpelweg omdat ik ze wilde doen, op natuurlijke wijze. Na deze dag realiseer ik me dat ik dit in mijn dagelijks leven dus ook kan! Ik hoef niet te reageren en ik ben ertoe in staat om werkelijk open te staan voor een ander, ongeacht wat iemand tegen me zegt.

Lang leve de stilte!

Social media