Essay Mabel: Mijn lichaam als plakboek

• Auteur: Mabel van den Dungen
• Geschreven op: 20-01-2011
• Reacties: 0
• Waardering: 2,6 Sterren
• Tags:
  • Essay
  • Mabel van den Dungen
  • Nichiren boeddhisme
  • yoga
  • mantra
  • tara

Ik ben gek op boeddhistische tatoeages. Het mag door The Voice of Holland duidelijk zijn dat Nederland inmiddels mijn mening deelt. Ben Saunders wordt massaal in onze harten gesloten, omdat hij zo heerlijk rebels en onaangepast is. Hij heeft er inderdaad een mooie buitenkant van gemaakt. Ik weet niet of dat een rechtstreekse afspiegeling is van zijn binnenkant of dat dit nog met de jaren moet komen, maar authentiek is hij zeker.

Laat ik zeggen dat ik herken wat hij doet, want ook ik gebruik mijn eigen lichaam als plakboek. Het begon eerst heel onschuldig met twee dolfijnen op mijn schouder, maar naarmate ik mij dieper in het boeddhisme onderdompelde, veranderde de brave kleine tattoo’s in grote platen met spirituele betekenis, van roze lotussen tot hele soetra’s. Nam Myoho Renge kyo prijkt boven op mijn billen en ik moet bekennen: daar waren ze bij mijn boeddhistenclubje, niet echt blij mee.

Een paar jaar geleden heb ik het klapstuk achterop mijn rug laten zetten. Het is een grote groene Tara. Er zit minimaal twintig uur werk in van mijn vaste tatoeëerder Jan, van Portable body-art.

Tara is een vrouwelijke Bodhisattva, een wezen dat anderen bijstaat op het pad naar boeddhaschap. In het Sanskriet betekent Tara ‘ster’ en ‘oversteken’. Zij beschermt de mensen terwijl die de Oceaan van het Bestaan oversteken. Tara heeft meerdere gedaanten, zij is meerdere bodhisattva’s die elk een andere deugd vertegenwoordigen en elke gedaante heeft haar eigen kleur. De witte en groene Tara’s zijn de oudste. Ze heeft ook haar eigen (zalige) mantra die aanvoelt als een paar comfortabele oude sloffen. De mantra spreek je uit als Oṃ Tāre Tuttāre Ture Svāhā* en voor wie daar z’n tong over breekt, is er natuurlijk altijd Youtube met een voorbeeldje.

Maar bij die Tara is het niet gebleven. Na het zien van de film Buddha’s lost children was ik zo onder de indruk van de weeskinderen en hun rituele tatoeages, dat ik net als hen een heilige Sint Yan wilde. Die heb ik uiteindelijk dan ook in mijn lies laten zetten.

Daarna volgde nog een lotus op mijn onderrug met de naam van mijn zoon erin en onlangs heb ik wat heilige teksten op de binnen- en buitenkant van mijn onderamen armen laten zetten. Waar het ophoudt weet ik niet. Ik weet alleen dat ik een onverklaarbare drang heb om een zichtbaar symbool op mijn lichaam aan te brengen van de (spirituele) levenslessen die ik heb ervaren of ervaar. Ik ben trots op mijn lessen en wil mijzelf daar aan blijven herinneren.

Omdat heel veel van mijn tijd gaat zitten in chanten en meditatie kom ik waarschijnlijk automatisch met tattoo’s aanzetten in boeddhistische sferen. Gelukkig maar, zou ik bijna zeggen. Want als ik een vrachtwagenchauffeur zou zijn, dan had er nu misschien wel in koeienletters ‘Nancy’ op mijn borst gestaan.

Elke keer als ik een ‘nieuwe’ tattoo laat zetten, voelt het alsof ik mijn favoriete ochtendjas om mij heen sla; behaaglijk, vertrouwd en thuis. Maar dat je het ook wel eens mis hebt, moge duidelijk zijn en helaas openbaart zich dat pas achteraf. En daarom staat er ook een tattoo op mijn lichaam die er eigenlijk niet op hoort te staan. Toch heb ik er geen spijt van. Hoe kun je spijt hebben van de lessen die het leven je geeft of zaken waar met je hart in gelooft?

Naast boeddhistische tattoo’s, ben ik ook een liefhebber van op boeddhistische verhalen, anekdotes en fabels. Ze herinneren mij elke keer weer dat, hoe ingewikkeld ik het leven soms ook maak, de waarheid altijd simpel en helder is. Alles wat je overkomt, kan een vloek

of een zegen zijn. Alleen moet je soms heel even op een afstandje wachten om te kunnen zien met welke van de twee opties je te maken

hebt. Als je er namelijk te dicht met je neus bovenop blijft staan, kun je niet zien wat het worden zal... net zoals je niet aan een plant kunt trekken om hem harder te laten groeien en je niet steeds de oven open moet doen om te kijken of de cake al klaar is.

Haast is wel het laatste wat je kunt gebruiken bij dit proces. Daarom heb ik mezelf na de laatste ‘verkeerde’ tattoo beloofd dat ik niet meer impulsief en radicaal mijn lijf onderschilder, hoe overtuigend ik het ook aan mijzelf verkoop. De ervaring zal eerst moeten rijpen voordat duidelijk wordt of het een plekje op mijn lijf verdient. Keer op keer blijkt namelijk weer dat het ware door mijn lijf, ziel en leven wordt afgestoten wanneer ik afwijk van iets met een diepe spirituele en/of boeddhistische betekenis. Gelukkig kun je er altijd weer iets anders over heen laten zetten en dat heb ik dan vorige week ook gedaan. Nooit te oud om te leren.

Mabel van den Dungen www.mabelvandendungen.nl
Voor een betrouwbaar tattoo-adres www.portablebodyart.tatoeeert.nl

*1. Tāre represents salvation from mundane dangers and suffering. Tara is seem as a savioress who can give aid from material threats such as floods, crime, wild animals, and traffic accidents.
*2. Tuttāre represents deliverance into the spiritual path conceived in terms of individual salvation. In traditional terms, this is the path of the Arhant, which leads to individual liberation from suffering. This is seen in Mahayana Buddhism as a kind of enlightenment in which compassion does not figure strongly.
*3. Lastly, ture represents the culmination of the spiritual path in terms of deliverance into the altruistic path of universal salvation - the Bodhisattva path. In the Bodhisattva path we aspire for personal enlightenment, but we also connect compassionately with the sufferings of others, and strive to liberate them at the same time as we seek enlightenment.

Social media