Serie: Hoe word ik boeddha in vijf weken? - Deel 5

• Auteur: Deniece Wildschut
• Geschreven op: 13-01-2011
• Reacties: 0
• Waardering: 3,1 Sterren
• Tags:
  • compassie
  • liefde

Ik, een boeddha?!

Week 5: Universele liefde‘

Boeddha in 5 weken’ omschrijft universele liefde als volgt: “Universele liefde betekent in contact staan met het universum, het universum worden.” Als voorbeeld spreekt de auteur over een druppel in de oceaan, die zwevend boven die oceaan denkt dat hij gescheiden bestaat van de oceaan waartoe hij behoort. Wat zou je van die druppel denken? Precies: Dat hij gek is! Maar, we doen zelf meestal niet anders...

Het is universele liefde waar we eigenlijk allemaal naar verlangen. Volgens het boek komt deze vorm van liefde voort uit onthechting en compassie. Het betekent dat we onszelf zien in anderen en begrip hebben voor een ander (en dus ook voor onszelf). Universele liefde betekent ook wel ‘onvoorwaardelijke aanvaarding’ en dat vind ik heel mooi klinken, maar ik stuit toch op wat weerstand in mezelf. Moet ik alles zonder meer aanvaarden? Kan ik iedereen begrijpen en daardoor compassie hebben voor het lijden en de (soms op z’n minst bijzondere) visie van een ander? Van ieder ander?

Jezelf zien in anderen
Aan het begin van de week was ik ontzettend moe en zag ik het wat somber in. Ik dacht niet dat ik ruimte had om me toe te leggen op dit laatste belangrijke vermogen. De verhuizing zat er inmiddels op en de rust keerde langzaam aan terug. Ik was (ondanks mijn vermoeidheid) verbazingwekkend alert, op mijn gedachten en acties. Het viel me op als negatieve gedachten en emoties me beïnvloedden en dat vond ik soms verschrikkelijk frustrerend, maar eigenlijk ook heel prettig. Het maakte dat ik kleine veranderingen kon aanbrengen.

Mijn vermogen om universele liefde te ervaren was soms zeer aanwezig en soms nog even wat minder. Ik heb ervaren dat het inderdaad voortkomt uit onthechting en compassie en wanneer die beide in mij aanwezig zijn, vloeit daar vrijwel automatisch universele liefde uit voort. Deze week keek ik langzaam maar zeker op een andere manier naar de mensen om me heen. Ik luisterde, ik was werkelijk aanwezig, en ik zag dat al die mensen – onder de vaak opgewekte oppervlakte – lijden en trauma’s meedragen uit hun verleden. Ik merkte hun verlangen naar geluk op, naar liefde. Ik zag mezelf in de mensen om me heen. Mijn irritatie van vorige week maakte plaats voor ruimte en herkenning. Voor begrip.

Toestemming om los te laten
De lessen die de voorgaande weken met zich meebrachten, was ik nog niet vergeten. Vaker dan ooit was ik me bewust van mijn gedachten en van de veranderlijkheid van alles in en om mij heen. Aanwezig blijven in de werkelijkheid is af en toe nog een uitdaging voor me, maar ik heb het door als ik verdwaal in mijn gedachten en dat is een goed begin! Doordat ik me bezig gehouden heb met onthechting, is het alsof ik mezelf toestemming heb gegeven om los te laten. Het inzicht dat alles werkelijk aan verandering onderhevig is en dat er dus niets is om me aan vast te houden, dat inzicht heeft me veel gebracht.

Ik? Een boeddha?!
Het is een hele klus om in vijf weken verlichting te bereiken en gevoelsmatig volgden de vijf vermogens elkaar iets te snel op. Tussen elke week zou een week van rust zeer welkom zijn, maar er zijn zeker wat (gevoelsmatig) ‘zware’ zaken verlicht en dus zou je kunnen zeggen dat ik ‘verlichting heb bereikt’. Het boek heb ik nu eigenlijk nog niet uit, want er volgt nog een hoofdstuk over het handhaven van de staat van boeddhaschap. Eigenlijk spreekt het voor zich en heeft het tijd en aandacht nodig, zodat je jezelf als het ware opnieuw conditioneert.

Er is veel veranderd in de afgelopen weken en voornamelijk in de manier waarop ik zaken bekijk. Ik ben wakker. Ik ben alert. Ik heb het mij zo bekende terrein verlaten en me toegelegd op het onbekende. Daar ontmoette ik mezelf, in oefeningen en in andere mensen. Ik kwam mezelf tegen, in alles. De afgelopen weken was ik soms gefrustreerd, niet door de gebreken van de wereld of de mensen om me heen, maar – zo zie ik nu – door de geconditioneerde gedachten in mijn geest en de bijbehorende emoties. Ik heb ontdekt dat we meestal vechten met onszelf, hoe zeer het ook lijkt alsof de oorzaak bij een ander ligt. We zijn allemaal ‘pionnen’, die samen het grote geheel vormen en in beweging houden. Iedere beweging doet ertoe en dat maakt ons klein en heel groots tegelijkertijd. Als ‘pion’ moet ik me dus niet alleen bekommeren om mijn geluk en mijn welzijn, maar om het geluk en welzijn van alle bewuste wezens.

Ik hoop dat mijn ‘reisverslag’ daar iets aan heeft mogen bijdragen en ik hoop dat mijn gedachten en handelingen, nu en in de toekomst, mogen bijdragen aan het geluk en het welzijn van anderen. Ik ben ‘maar’ een mens, een pion, maar ik hoop elke dag een beetje meer boeddha te worden... voor het grote geheel!


Eerdere delen teruglezen? Dat kan:

Week 1, Week 2, Week 3, Week 4

Social media