Serie: Hoe word ik boeddha in vijf weken? - Deel 4

• Auteur: Deniece Wildschut
• Geschreven op: 29-11-2010
• Reacties: 0
• Waardering: 2,9 Sterren
• Tags:
  • onthechting
  • verlangen
  • afstand
  • lijden
  • begeerte

Ik? Een boeddha?!

Week 4: Onthechting

‘Deze week was doodvermoeiend!’

Deze week sloeg ik het boek “Boeddha in 5 weken” open bij het hoofdstuk over onthechting, want daar draaide het deze week om. Vorige week ging ik in op het besef van veranderlijkheid en onthechting lijkt een logische volgende stap. Dit hoofdstuk geeft me direct een duidelijke boodschap: ‘Er is niets onveranderlijks waar we ons aan kunnen hechten.’

Vol goede moed begon ik mijn week. Onthechting. Ha, dat wordt een eitje! Het besef van vorige week, dat alles continu aan verandering onderhevig is, maakte me nog duidelijker dat er werkelijk niets is om je aan vast te houden. Gelukkig ben ik geen verzamelaar, hecht ik me niet aan merken, schoenen, kleding, tv-programma’s of dat soort zaken. In mijn contact met andere mensen liep ik vaak wel tegen een obstakel aan.


Het niet verlangen van (emotioneel) ‘bezit’
Spullen kwetsen je niet en kunnen je alleen maar afgenomen worden (of kapot gaan), maar mensen kunnen je kwetsen. Shit! En... ze kunnen zelfs ziek worden of overlijden. Soms stellen ze je teleur, worden ze boos of misschien verlaten ze je zelfs wel! Fuck... Tja, dan kom je op jonge leeftijd al snel tot de volgende conclusie: “Ik geef om je en dat brengt angst met zich mee, dus ik moet zorgen dat die angst geen werkelijkheid wordt”. Of je zorgt ervoor dat je niet gekwetst kunt worden: “Pff, wat je ook doet, het maakt me allemaal toch lekker niets uit.” Dat vormde vaak een grote uitdaging en dus hield ik me soms te veel op afstand en klampte ik me ook regelmatig juist te veel aan iemand vast. Het leverde allebei weinig op.

‘Onze vraag om liefde zegt niets over ‘houden van’ (...). Het is ons ego dat verlangt naar veiligheid, liefde, zekerheid’Dit hoofdstuk benadrukt dat de mensen waarvan we houden er niet altijd zullen zijn en zelfs niet ons hele leven. Het is dus niet aan ons om hun aanwezigheid te claimen en onze vraag om liefde zegt niets over ‘houden van’, maar het geeft alleen maar aan dat we door die persoon geliefd willen worden. Het is ons ego dat verlangt naar veiligheid, liefde, zekerheid. Het toont in zo’n geval dus je hechting aan je ego en niet je liefde voor een ander mens.

Onthechting in de praktijk (Help!)
Deze week was het alsof er overal om me heen spiegels hingen, in de vorm van mensen, die me mezelf en mijn gedachten toonden. Het was doodvermoeiend! De voorgaande vermogens speelden nog een grote rol en het was net alsof ze allemaal tegelijk in werking waren gezet en door mijn hoofd tolden tot ik er gek van werd. Deze week was het ook eindelijk tijd voor de verhuizing en was ik – samen met mijn vriend – druk in de weer met het verkassen van onze spullen. Ons nieuwe huis was een bouwval en we maakten (te) lange dagen, zaten onder de verf, aten slecht en konden ’s ochtends niet lopen van de spierpijn. Ondertussen probeerde ik ijverig bezig te blijven met het thema van deze week: Onthechting.

Ik zat met mijn vader aan tafel en realiseerde me – midden in een doodgewoon gesprek – dat ook die lieve man ooit doodgaat. Mijn ‘schoonouders’ kwamen ons helpen met klussen en gingen aan de slag alsof hun leven er vanaf hing. Geen gezellig praatje, geen oog voor elkaar, alleen maar gefocust op DE MISSIE: het witten van de muren. Waanzinnig lief, maar ik voelde me bijna schuldig als ik even pauzeerde om iets te drinken. Daarnaast lijkt mijn vriend – op het moment dat zijn ouders in de buurt zijn - te veranderen in ‘de goede zoon’. Ik verdwijn dan (in mijn beleving) totaal uit beeld en alles draait om zijn ouders, want ja: “Ze bedoelen het allemaal zo goed!” Terwijl er stoom uit mijn oren kwam, realiseerde ik me dat dit gevoel over mij ging en voortkwam uit mezelf, maar ja... die ‘bewuste’ of ‘wijze’ gedachte frustreerde me nog meer. ‘Kan ik dan niet eens gewoon even geïrriteerd zijn? Verdomme!’

Een spel zonder handleiding
Ik stond duidelijk even niet los van mijn gedachten en emoties. Ik liet me even meeslepen en identificeerde me met de gedachten en emoties die door me heen gingen. Mijn ego nam de leiding en deed dat deze week vele malen. Ik was moe, lichamelijk en geestelijk. Uitgeput. Ik realiseerde me deze week heel goed dat onthechting draait om mijn insteek en het loslaten van verwachtingen. Deze week merkte ik dat ik soms nog een hoop verwacht van de mensen om me heen en dat ik nog regelmatig een idee heb van hoe het zou kunnen zijn. Dat is leuk, maar ‘hoe het zou kunnen zijn’ is niet hoe het is en dus (nog) geen werkelijkheid. Ik ben me gaan realiseren dat het leven een soort spel zonder handleiding is. Er zijn geen wegwijzers, er is geen houvast.

Op momenten dat ik me teleurgesteld, geïrriteerd of in de steek gelaten voel, heb ik als het ware behoefte aan iemand die mijn handje vasthoudt. Dat is het verlangen van de kindpersoonlijkheid, leerde dit hoofdstuk in het boek mij. Het is niet de insteek van een volwassene, want die realiseert zich dat er simpelweg niets is om aan vast te houden.

Andere delen teruglezen? Dat kan:

Week 1, Week 2, Week 3, Week 5

Social media