Bodhitv presenteert: Ja, ik zit!

• Auteur: Anne Kleisen
• Geschreven op: 07-10-2010
• Reacties: 0
• Waardering: 2,8 Sterren
• Tags:
  • Ja ik zit!
  • Lucia Rijker
  • Anne Kleisen

Hoe gaan jonge boeddhisten om met de liefde? Met onze consumptiemaatschappij? En wat zijn levensvragen die je als jong volwassene tegenkomt? Het komt allemaal aan de orde tijdens de Ja, ik zit! Bodhitv-middag.

Datum:        Zondag 10 oktober 2010
Waar:          Compagnietheater, Kloveniersburgwal 50, Amsterdam
Hoe laat:     15h00
Toegang:    Gratis, aanmelden niet nodig
Facebook:  Ja, ik zit!
Vragen:     a.kleisen@boeddhistischeomroep.nl

Op het programma:
Boekpresentatie Ja, ik zit! Jonge boeddhisten over relaties, seks, werk en andere aardse zaken van Anne Kleisen
Muziek van Amarins & le gatte negre
Interactieve presentatie over levensvragen van Geertje Couwenbergh en Lisette Kreischer
Video's over onder andere Coole seks
En na afloop: Borrelen!

Het eerste exemplaar van het boek wordt door Lucia Rijker in ontvangst genomen.

Fragmenten uit het boek Ja, ik zit!:

Robert de Boer (27, Rigpa)
‘In die trips heb ik ervaren hoe het is om los te zijn van ego’
“Vaak komen mensen bij het boeddhisme omdat ze lijden of iets moeilijks hebben meegemaakt. Meestal zijn mensen dan al wat ouder. Bij mij was het anders: ik ben jong begonnen met boeddhisme en daar ging een welvarende jeugd zonder traumatische ervaringen aan vooraf. Ik leed alleen onder mijn eigen geest, ik ben namelijk nogal een neuroot. Als ik bijvoorbeeld een dag niet mediteer en niet met diepe, zinvolle dingen bezig ben, krijg ik meteen een depressieve bui. Spiritueel was ik, denk ik, sneller volwassen dan de meeste van mijn leeftijdgenoten; ik zag al vrij jong in dat al mijn problemen voortkwamen uit mijn eigen geest.
Rond mijn negentiende heb ik nogal wat geëxperimenteerd met psychedelica. Ik heb toen heel heftige trips meegemaakt, die mijn kijk op de werkelijkheid totaal overhoop haalden. Intellectueel was ik al met boeddhisme bezig, maar door de psychedelica ervoer ik heel direct hoeveel kracht mijn geest heeft en dat die geest werelden van lijden en geluk kan creëren. In één trip dacht ik bijvoorbeeld dat ik vastzat in een lege dimensie, wat gepaard ging met verschrikkelijke terror en totale paniek. In andere trips heb ik ervaren hoe het is om los te zijn van het ego en dat bevestigde de boeddhistische theorie die ik had gelezen. Op een gegeven moment, na een slechte trip, had ik het gehad met samsara (de kringloop van het leven en het lijden), met mijn ego en alle problemen die mijn geest creëerde. Ik wilde de boeken uit en de echte beoefening in; mijn hart en geest transformeren en wijsheid ontwikkelen. Die behoefte aan diepgang werd bevredigd in het boeddhisme, waardoor ik kon stoppen met psychedelica.”

Akiko Kotera (36, SGI):
‘Ik liet het een beetje op z’n beloop’
“Ik ben opgegroeid met het boeddhisme, mijn ouders zijn allebei lid van de Soka Gakkai International (SGI), dus ik weet niet beter. Met het gezin beoefenden we vroeger elke ochtend en avond (binnen de SGI bestaat beofenen vooral uit chanten, oftewel het hardop reciteren van de mantra Nam Myoho Renge Kyo: ‘Ik wijd mij aan de mystieke wet van oorzaak en gevolg’) en omdat er nog geen centrum was, werd er één keer per week een bijeenkomst bij ons thuis georganiseerd. Dan kwamen er allemaal SGI-leden bij ons over de vloer.
Mijn ouders hebben me niet gepusht om me in het boeddhisme te verdiepen, maar ik heb nooit de behoefte gevoeld me tegen hun ideeën af te zetten. Toen ik een jaar of vijftien was, ben ik serieus aan de slag gegaan met mijn beoefening. De directe aanleiding daarvoor was dat ik bleef zitten en van school met een psycholoog moest praten om erachter te komen waarom dit was gebeurd. In die gesprekken ontdekte ik dat ik weliswaar mijn best deed op school en in mijn beoefening, maar er toch niet echt voor ging. Ik liet het een beetje op z’n beloop.
Ik zag toen in dat mijn beoefening als een spiegel is; als ik me daar niet helemaal voor inzet, doe ik dat ook niet op andere gebieden in mijn leven. Toen ik dat ontdekte, heb ik in mijn hart besloten dat het boeddhisme voor mij heel erg goed is en dat mijn beoefening niet losstaat van de rest van mijn leven, maar er een onderdeel van is. Vanaf dat moment beoefende ik nog steeds niet elke dag, maar ging ik wel met andere jonge vrouwen naar bijeenkomsten van de SGI en deed ik mee aan andere activiteiten die door de SGI worden georganiseerd. Ik vroeg me nog weleens af waar het boeddhisme echt over gaat, maar ik twijfelde er niet meer aan dat het bij me hoorde.”

Bea de Munnik (19, Shambhala)
'Leven is lijden'
“Dat mijn moeder boeddhist is, heeft er absoluut aan bijgedragen dat ik zo jong met boeddhisme ben begonnen. Maar ook andere dingen die in mijn jeugd speelden, waren een aanleiding. Als kind was ik nogal depressief en introvert. Ik zat helemaal in mijn eigen wereld en daardoor werd ik gepest. Toen ik een jaar of veertien was, waren mijn leeftijdsgenoten met heel andere dingen bezig dan ik, waardoor ik me nog meer in mezelf keerde en ik nog vaker het doelwit was van pesterijen. Op een dag besloot ik dat ik er klaar mee was. Ik had de hele nacht wakker gelegen en toen ik ’s ochtends naar beneden kwam, zei ik tegen mijn moeder dat ik niet meer naar school ging. Mijn moeder zei alleen maar: ‘oké’. Zij wist al die tijd hoe de situatie op school voor mij was.
Binnen twee weken hadden we een nieuwe school gevonden en daar begon ik vrienden te maken. In die tijd is mijn houding compleet veranderd: ik kwam uit de slachtofferrol. Toen ik  besloot om van school te gaan, nam ik controle over mijn eigen leven en dat deed heel veel met me. Ik leerde beter te begrijpen dat mensen soms naar doen, zoals de mensen die mij hadden gepest. Mijn verdriet en pijn daarover, de manier waarop ik daarmee omga en de vraag waarom ik niet blij kon zijn, hebben veel parallellen met de vragen die in het boeddhisme aan de orde komen.
Wat mij aanspreekt in het boeddhisme, is het uitgangspunt dat leven lijden is en dat ik dat accepteer. Dat betekent niet dat alles naar is, maar áls er iets naars gebeurt, weet ik dat dat niet per se slecht is. Door mijn verleden had ik het nodig om dat uit te zoeken en nog steeds moet ik mezelf er soms aan herinneren het lijden niet te verdringen. Het is er gewoon, dus je kunt er maar beter mee leren omgaan. Dan zie je dat er, naast het lijden, nog veel meer is. Ik vind het bijvoorbeeld erg belangrijk dat mensen zich bewust zijn van hun eigen en andermans fundamentele goedheid, oftewel: het erkennen van ieders boeddhanatuur. We leven in moeilijke tijden, waarin de ene groep mensen denkt dat de andere groep niet helemaal mens is, omdat ze een ander geloof aanhangen of omdat ze in de ogen van de ander iets verkeerd hebben gedaan. Daarom doe ik mijn best om altijd iedereen te respecteren, ook als ze asociaal of agressief doen. Dat zijn momenten waarop ik respect probeer te tonen, omdat zulk gedrag mij eigenlijk tegenstaat.”

Titel:           Ja, ik zit! Jonge boeddhisten over relaties, seks, levensvragen en andere aardse zaken
Isnb:           978 905670 2502
Prijs:          14, 95 euro
Pagina's:   160
Uitgever en bestellen: Asoka.nl

Social media