Shan Li in Shaolin, Deel 9 - De bevoorrechten

• Auteur: Gastauteur Bodhitv
• Geschreven op: 28-06-2010
• Reacties: 0
• Waardering: 3,3 Sterren
• Tags:
  • Shaolin
  • China
  • Kung fu
  • Shan Li

Hoe zou het zijn om als westerling twaalf jaar door te brengen in het legendarische Shaolin-klooster? Alleen de 28-jarige Christopher S. (Shan Li) uit Leipzig weet het. Hij deelt zijn verhaal op Bodhitv! Dit negende deel sluit de serie af...


Het probleem van het drinken van een hete kop thee in het Shaolin-klooster tijdens de wintermaanden is dat je ongeveer twee minuten de tijd hebt voor je ongewild een kop ijsthee nuttigt. En nóg een paar minuten later komt er überhaubt niets meer van drinken terecht.

Toen mijn goede vriend Wang mij op een ochtend kwam bezoeken voor een koffiepauze en begon te klagen over het fenomeen van de ijskoffie en de even ijzige gevoelstemperatuur, maakte ik van de gelegenheid gebruik om hem op een gouden regel te wijzen: het eigen lijden met zekere humor waarnemen. Als die regel ergens doet gelden, dan is het wel in Shaolin! De tip was in zijn geval ook zeker niet overbodig, aangezien hij zelf uit de Zuid-Chinese streek Kanton komt, waar het lekker warm is. Hij had overduidelijk al met de gedachte gespeeld om een vroegtijdige vakantie te nemen en naar Kanton terug te keren. Wat de motivatie om toch te blijven niet bepaald helpt is dat januari en februari, tot in half maart, de periode vormen waarin de meeste inwoners van het klooster tijdelijk vertrekken en wanneer anderen – die zich voorgenomen hadden om een langere tijd te blijven – besluiten om toch maar voorgoed te vertrekken.

<<< Alle kieren worden afgetaped om de kou buiten te houden.

Black Hole Inn: de bu dao ku
Ik begon daarom maar gelijk met de les over het lijden. Ik vertelde hem het verhaal van de beruchte herberg, de naam Black Hole Inn genaamd, die lang voor Wang’s komst naar Shaolin naast de tempel stond. Het werd de Black Hole Inn genoemd, omdat het er binnen pikdonker was, met een dikke olieachtige lucht doordat er constant en overal gekookt werd. Het gevolg: alles wat je in de Black Hole Inn aanraakte, daar bleef je hand zo’n beetje aan plakken...

Desondanks kon ik geen genoeg krijgen van hun gebakken eieren met tomaat en telkens wanneer ik er ’s winters ging eten, bestelde ik daar een kom koude rijst bij. In het Shaolin-klooster, en in ieder ander Chinees klooster wat dat betreft, worden nooit eieren geserveerd. Maar tijdens een zware training als de onze en (te) dun als ik was, kon ik wel wat extra voeding gebruiken. Mensen vroegen zich vaak af waarom ik toch koude rijst bestelde, al helemaal wanneer ze hoorden dat ik de baas van de herberg vriendelijk verzocht om twee kommen rijst voor de volgende dag rond dezelfde tijd voor me te bewaren. In de vele jaren dat de baas en ik elkaar kenden, hadden we meerdere malen serieus gesproken over het rijstissue; dat ik me zorgen maakte dat er geen koude rijst voor me zou zijn. Onze conversatie trok altijd nogal nadrukkelijk de aandacht van andere klanten. ‘Maar waarom deed je dat toch’, vroeg Wang me met grote vraagtekens in zijn ogen. Ik antwoordde: ‘Waarom zou ik iets bestellen wat ik niet kan krijgen en daardoor mijzelf laten lijden?’ In het Chinees heet dat het lijden van de bu dao ku, veroorzaakt door het niet krijgen wat je wil.

'En toen dook het moment op waarop de geest van een persoon plotseling de goede kant op keert. Voor sommigen is dat wanneer de wereld op zijn kop lijkt te staan, maar voor anderen, de bevoorrechten, is het juist een happy place'Happy place
En toen dook het moment op waarop de geest van een persoon plotseling de goede kant op keert. Voor sommigen is dat wanneer de wereld op zijn kop lijkt te staan, maar voor anderen, de bevoorrechten, is het juist een happy place. ‘En nu op naar fase twee’, zei ik. Ik hield mijn kop koffie voor zijn neus omhoog, die inmiddels net als de zijne ijs en ijs koud was, en zei met een plechtige blik: ‘Beste Wang, wij zijn bevoorrechten met deze ijskoffie. Op dit moment zijn er zoveel mensen in Afrika die er alles voor over zouden hebben om jouw koude kop koffie in hun handen te houden. De handen van deze mensen zijn zo uitgedroogd door de verschrikkelijk hete zon dat ze pijn doen. Die mensen zouden alles doen voor een simpel portie rijst.

Wang is een slim kereltje en hij herkende, net als ik, dat dit een moment was dat vroeg om de typische dramamuziek uit een emotionerende scène van een Hollywoodfilm. Hij wist ook dat hij zich schuldig voelde voor het feit dat hij in de eerste plaats geklaagd had. In mijn begindagen van de gevechtstraining werd elke klacht van pijn bij een leerling beantwoord met de vraag waar de pijn zich precies bevond en vervolgens een serie harde trappen op die plek tot ‘onmiddellijk herstel’ bereikt werd. Ik weet dat ik hem eigenlijk een ijsje had moeten laten eten, maar de ijsjesfabriek die vroeger vlak naar het klooster stond, was jaren geleden gesloten.

Beste ijskoffie ooit
Wang wist heus wel dat ik enerzijds een grap maakte, maar dat ik van binnen wel doodserieus was. Maar het juist dié humor die een plek als Shaolin kan veranderen van een plek die het menselijk uithoudingsvermogen op de proef stelt in een bevoorrechte plek om te verblijven. Zo heeft de winter in Shaolin het voordeel dat het volledig vrij is van de insectenplagen die ons ’s zomers vergezellen – met name de beruchte Wugong, een enorme duizendpoot die zo groot kan worden als de hand van een volwassen man – en dat we niet in een bad van ons eigen zweet hoeven te slapen. We bespraken nog veel meer van de geweldige voordelen van het vriespunt en sipten vervolgens de beste ijskoffie weg die we ooit geproefd hadden. We voelden ons in zekere zin zelfs vereerd terwijl we het opdronken, omdat we ons allebei beseften dat we bevoorrecht waren met deze heilige drank.

Vertaald door Robert Nieuwland ©

Lees de hele serie terug en werp een exclusieve blik op de legendarische Shaolin-tempel:

Deel 8,         Deel 7,
Deel 6,         Deel 5,
Deel 4,         Deel 3,
Deel 2,         Deel 1

Stuur dit artikel door