Essay Mabel: Moet je je bij een boeddhistisch ‘kliekje’ aansluiten...

• Auteur: Mabel van den Dungen
• Geschreven op: 03-06-2010
• Reacties: 0
• Waardering: 3,2 Sterren
• Tags:
  • Mabel van den Dungen
  • chanten
  • essay

...om een zuivere boeddhist te zijn?

De laatste tijd ga ik steeds meer geloven en zien, dat alles wat we zijn, willen, denken en voelen er al is. Maar aangezien maar 5 procent van onze gedachten bewust zijn en 95 procent onbewust is het soms nog best moeilijk om dit soort zaken helder te krijgen en te houden. Daar komt nog bij dat onze hersenen uit drie delen bestaan en met name de amygdala (het emo-brein) ervoor zorgt dat we vaker in stress en angst leven dan we zelf doorhebben. Zodra we angst of stress ervaren, hebben we een corticale inhibitie en zijn we per definitie uit ons gevoel van veiligheid. Ons lichaam wordt volgepompt met stresshormonen waar we, als we niet oppassen, ook nog eens onbewust verslaafd aan kunnen raken.

Chanten?
Wat heeft dit alles nou met chanten te maken. Sinds een lange tijd heb ik het weer volledig omarmd en ben ik zoals dat gebruikelijk is ’s ochtend en ‘s avonds vol overgave aan het chanten voor mijn eigen voorspoed, veiligheid en wereldvrede. De afgelopen anderhalf jaar had ik mij er van afgewend. Ik vond en dan waarschijnlijk bovenal mijn ego vond, dat het stumperig en klamperig behoeftig gedrag was. Alsof het leven een woeste zee was en ik een stuk drijfhout zocht om boven water te blijven. Door er zo over te oordelen, kon ik het niet langer uit mijn hart doen. Gewoon omdat ik er niet meer in geloofde.

Angst
Totdat ik door een situatie in mijn privé-leven met zoveel angst werd geconfronteerd dat het een kwestie van buigen of barsten was. Hoe ging ik verbonden en vol liefde door het leven, als dat leven per direct van mij afgenomen zou kunnen worden?
Ik zat zo lang zo vol met angst dat ik chronisch moe was, totdat ik op een punt kwam en dacht ‘nu accepteer ik alles wat er is, alle consequenties, maar fear is no longer an option’. En toen zag ik weer helder, wat chanten daadwerkelijk voor mij kon doen. In de Bhagavad Gita staat ‘Schepping is de projectie in de vorm van dat wat al bestaat’.
Het kwam als een heldere bliksemschicht recht in mijn hart binnen. Hoe ik zelf naar zaken keek, zorgde uiteindelijk voor hoe de zaken zich in mijn leven zich aandienden.

Veranderen
En door mij te realiseren dat er zoveel negativiteit aanwezig was, waar ik door oorzaak en gevolg op een of andere manier toch zelf verantwoordelijke voor was, kon ik het zelf ook weer veranderen. Ik ging volgens de Nichiren Daishonin gebruikelijk was, weer ‘s ochtend en ‘s avonds zitten, alleen en in groepsverband en chantte vol overgave, geloof alsof het er allemaal al was. Ik dankte voor alles wat er aan mij was verschenen en enkel nog zichtbaar zou moeten worden.
Ik chantte voor levenslust, ik chantte voor werk, ik chantte voor veiligheid, gezond en voorspoed. Ik chantte voor zieke mensen om mij heen. Ik chantte voor wereldvrede en compassie voor iedereen in mijn eigen hart via Nam Myoho renge kyo. En natuurlijk kwettert dat ego er nog steeds volop op los: ‘Ben je nu weer op drijfhout aan het leunen. Kun je zelf niet gewoon met gedachtekracht, je leven vormgeven? Moet je je nu weer bij een boeddhistisch ‘kliekje’ aansluiten om een zuivere boeddhist te zijn?’
Ik laat het gekwetter voor wat het is en kijk naar de resultaten in en om mij heen.
Ik voel mij weer veilig. Werk kruipt uit alle hoeken en gaten naar mij toe. Ik heb een nieuwe liefde. Ik voel het leven weer letterlijk door mij heen stromen. Ik heb lieve mensen om mij heen, die mij steunen en omarmen. En het allerbelangrijkste ik heb weer zielenrust.

En komt dat nou allemaal door het chanten?
Op het gevaar af dat ik nu klink als een tellcell commercial, ik denk het wel. Er is iets in mij veranderd, waardoor er iets in de buitenwereld is veranderd. Begrijpen doe ik het niet. En dat hoef ik ook niet. Ik weet alleen dat ik er erg gelukkig van wordt. Want waar ik eerst, na een lange periode van stabiliteit, toch weer tot een speelbal van de golven van het leven was verworden, vaar ik nu weer mijn eigen koers.
Dat wil niet zeggen dat ik in de illusie verval dat er nooit meer problemen, uitdagingen of dergelijke op mijn pad zullen komen, maar ik sta weer op eigen mijn radio zender. Ik ontvang mijzelf weer luid en helder. Misschien heb ik iets van die 95 procent van mijn onbewuste afgeknabbeld en ben ik mij bewuster geworden van de mogelijkheden om met het kwamtumveld, god, de boeddha in mij te communiceren, door er één mee te worden en in liefde te zijn in plaats van constant in angst.
Hoe verdwaald je ook bent, er is altijd weer een weg naar huis.

www.mabelvandendungen.nl

Lees ook Mabel's vorige essay...

Social media