Overgave

Jeroen Maas

• Geschreven op: 24-05-2010
• Reacties: 1
• Waardering: 3,1 Sterren
• Tags:
  • overgave
  • liefde
  • compassie
  • gedachten

Wat is 'zazen'? Zazen is voor mij vooral overgave. Overgave aan wat het is. Als je verdrietig bent, dan ben je verdrietig. Als je tevreden bent, dan ben je tevreden. Volg de natuur. Zonder oordeel. Onbegrenst. De kracht van de overgave ervaarde ik voor het eerst tijdens een duurloop. Het werd daarna een doorlopend thema in mijn zentraining. Het bracht me onder andere bij de methode van Dennis Genpo Merzel, ook wel bekend als 'Big Mind'.

De duurloop
Een lange duurloop. De wind, de regen, de koude. Het maakt me even niet uit. Ik ga gewoon. Nadat ik mijn schoenen gestrikt heb, wandel ik naar buiten en laat alles binnen. Ik bied geen weerstand. Na een kort inloopstuk begin ik in een ritme te komen. Mijn voeten duwen de grond onder me weg, om na een korte zweeffase weer terug te belanden en gelijk weer de grond weg te tikken. Dravend door de wijde natuur. Mijn ademhaling wordt één met alles. Het gaat vanzelf. Ik ben meer wakker dan ooit. Gedachten ontbreken, maar ik lijk alle antwoorden in me te hebben. Een konijn duikt ineens op. Ik ontmoet hem met een glimlach en hij kijkt me rustig na. Ik voelde nog nooit zo’n sterke verbondenheid.  


Hardlopen doe ik al bijna mijn hele leven. Bijna elke dag. Ik werk er soms zware trainingen voor af. Dat vind ik zeker niet erg. Het lopen is een fantastische uitlaatklep. Ik heb in de loop van de jaren door prachtige gebieden gelopen. Mooie strijd geleverd in wedstrijden. Wonderschone mensen ontmoet. Maar de duurlopen waren niet de trainingen waar ik naar uitkeek. Saai, langzaam tempo. Ik wilde gewoon ‘hard’ lopen. Als een jonge hond. Ik moest echter deze trainingen doen. "Goed voor het uithoudingsvermogen", zei de trainer. Dus ik deed het, met lichte tegenzin. Na verloop van tijd begon ik in te zien dat het mentale tegensputteren totaal geen zin had. Het maakte de training alleen maar zwaarder. Als ik het toch moet doen, dan kan ik het maar beter accepteren, bedacht ik. De stappen die ik na dit besluit zette, zal ik nooit vergeten. Het bracht me een sterke meditatieve ervaring. Er was geen tijd. Geen gedachten. Ik voelde een sterke verbondenheid met alles en iedereen. Liefde, compassie. Het zal niet lang hebben geduurd, maar even was het daar.

"As soon as you see something, you already start to intellectualize it. As soon as you intellectualize something , it is no longer what you saw". (Shunryu Suzoki-roshi).Een grote hobbel op de weg
Het intense van wat ik tijdens de run meemaakte wilde ik graag uitdiepen. Ik nam me voor om nog meer te lezen en nog meer te mediteren. Ik was zoekende naar iets waarvan ik dacht het al eerder gevonden te hebben. Niet was minder waar. Doordat ik graag oorspronkelijk wilde 'zijn', 'was' ik niet meer. Ik was alleen maar aan het proberen, proberen, proberen. Het bracht me steeds van verder van de eigenheid af. Ik was naar iets concreets op zoek; naar die ene ervaring. Ik keek niet meer, maar dacht het te bereiken.

Tijdens mijn meditatiesessies begon ik een steeds betere houding te ontwikkelen. Mooi met een rechte rug. Maar ik zat niet als een 'boeddha'. Ik zat daar als een heel groot ego die iets wilde worden. Hij had ooit een glimp opgevangen van een mooie wereld en wilde daar de heerser over worden. Het ego was de hele dag al bezig met controlleren en dingen naar zijn hand te zetten. Dat ging gewoon door in de meditatieruimte. Er gingen voortdurend gedachten door mijn hoofd, die ik allemaal wilde wegstoppen. Ik wilde niet denken. Het lukte almaar niet. Ik ging daardoor soms behoorlijk gefrustreerd naar huis.

"Now allow me to speak to the non-seeking mind and non-grasping mind, please. Identify who you are and just sit as the non-seeking mind and non-grasping mind. As big mind". (Dennis Genpo Merzel/Big Mind)Het ego verslaan
Hoe kan ik het ego overwinnen? Deze vraag bleef soms dagen door mijn hoofd spoken, zonder dat ik een passend antwoord kon vinden. De boeddha in me en het ego bleven worstelen, waarbij het ego vaak sluwer was. Het was een voortdurend conflict, ruzie. Toen ik dit ook voor mezelf besefte, opende ik ineens een poort . Er moeten er namelijk altijd minimaal twee zijn om ruzie te maken. In je eentje kun je moeilijk strijden. De oplossing van een conflict ligt dan ook in de werkelijke erkenning van een partij door de andere partij. Het ego mag er zijn. Ik accepteer hem. Sterker nog, hij moet er ook af en toe zijn. Als er geen ego was, dan zou ik dit stuk nooit hebben geschreven. Dan hoefde ik niet redacteur van bodhi.tv te worden. Waarom zou ik? Ik hoef toch niks te worden? Echter, het ego met zijn controllerende trekjes en onophoudelijk verlangen moet ook de ruimte laten voor iets anders. Voor de verlichte geest in me. De boeddha die zelf niets hoeft, maar vol compassie en liefde is. Dit is wat ik voor mezelf ontdekte.

Het ego hoort gewoon bij mijn volledige zelf. Ik accepteer hem. Maar ik vraag hem ook wel eens vriendelijk of iemand anders aan het woord mag. En dat doet hij dan ook. Hij voelt zich nu minder aangevallen. Ik vraag hem dan bijvoorbeeld of ik mag spreken met de geest die nergens aan vastklampt. En op het moment dat ik de vraag stel, zit ik meteen in die 'mind'. Het klinkt heel simpel, maar iedereen die in alle rust gaat zitten zal dit ervaren. Al is het maar voor even. Het ego klopt nog vaak aan de deur. Ik probeer dat dan op te merken om daarna weer te gaan zitten als de geest die niet zoekt. Natuurlijk als het is, gaat het niet altijd gemakkelijk. Dat hoeft ook niet. Maar ik ben er wel achter dat strijden en weerstand bieden niets oplost. Niet in het echte leven en niet op een kussentje. Overgave is veel krachtiger.

Social media