Login

Ambassadeur van de liefde

$article/block[@lang=$lang]/name

Ambassadeur van de liefde
'Ambassadeur van de liefde' is het nieuwe boek van Mabel van den Dungen. Het boek is net uit en om dat te vieren, deelt ze hier met ons het eerste hoofdstuk.

Ambassadeur van de liefde

Mabel van den Dungen
Mabel van den Dungen

Mabel van den Dungen (1964) schreef 10 boeken, waaronder de bestseller ‘Verlicht in 1 seconde’, presenteerde tv-programma’s en was hoofdredacteur van verschillende bladen. Tegenwoordig schrijft ze onder meer essays voor bodhitv.nl en een column in Santé. Ook geeft ze regelmatig lezingen over bewustwording en liefde.

www.mabelvandendungen.nl
Ambassadeur van de liefde www.A3boeken.nl   
14.50 euro ISBN 978-90-77408-78-0

Hoofdstuk 1
Als je ziet wat het leven inhoudt


De vijf tafeltjes in de Japanse snackbar staan tegen elkaar als mensen in een overvolle lift. Mijn vriendin Marianne zit tegenover me en praat aan één stuk door. Het voordeel daarvan is dat ik niets hoef te zeggen en we toch samen iets gezelligs doen. Door de instortende economie zijn bijna al mijn freelance opdrachten stopgezet. Ik lobby en pitch al zes maanden, maar vooralsnog heeft dat niets opgeleverd. Mijn inkomen is naast een column in een bekend damesblad en een maandelijkse bijdrage bij de boeddhistische omroep nihil. Maar er is meer mis en niet alleen op maatschappelijk gebied. Mijn vriend biechtte een paar maanden geleden zijn ontrouw op. Heel origineel gevolgd door de belofte het nooit meer te doen. Ik vertrouwde hem al een tijdje niet, maar zijn woorden hebben nu toch het effect van een dieptebom. Eerst voel ik niets. En dat niets valt in mij en blijft vallen in een oneindig diep zwart gat, waar geen einde aan komt. Het is griezelig hoelang het duurt voordat het ergens aankomt. Ik blijf roerloos zitten uit angst dat een beweging van mijn kant het proces versnelt. Totdat het onvermijdelijke uiteindelijk toch gebeurt en het gevoel ergens ter hoogte van mijn enkels ontploft en al het mooie wat ons met elkaar verbindt uit elkaar spat. Hoe heb ik zo stom kunnen zijn om niet naar mijn gevoel te luisteren?!  En daar zit ik dan met mijn oneindige wijsheid en vijf geschreven boeken over het hedendaagse boeddhisme. Ik voel me een tropisch regenwoud. Kaalgebrand voor korte-termijnwinst.  Daarom vind ik het wel prima dat ik niets hoef te zeggen. Niets uitleggen en al helemaal niets opbiechten. Ik wil helemaal niet dat iemand weet dat ik al weken op de bank slaap. Dat ik woon in mijn wijde spijkerbroek. Dat ik praktisch vlechtjes kan maken in de haren op mijn benen. Dat ik elke avond ‘De Wereld draait door’ als een persoonlijk falen ervaar, omdat de mensen die daar te gast zijn, wel succes hebben.  Dat hoofdredacteuren mijn mails niet meer beantwoorden en dat ik me een verschrikkelijke loser voel.

Ik kan mijn hypotheek van 1500 euro per maand nog een halfjaar betalen. Ik heb een tweedehands rode Mini, die ik wellicht ook kan verkopen, maar dan heb ik weer geen vervoer naar eventuele sollicitaties.  Ik ben nog net niet in blinde paniek, maar het scheelt niet veel.

Dus laat Marianne maar praten. Ik luister wel.

Met de bodylanguage van een zwerfhond in een onweersbui reik ik naar mijn flesje sake en dan draait de man aan het tafeltje voor ons zich opeens om. Ik kijk in een prachtig symmetrisch gezicht. Hij is overduidelijk Japans, maar met sterke Europese trekken. Hij heeft donkere amandelvormige ogen en lang zwart haar. Ik vergeet adem te halen. Hij lacht en knikt. Ik sla mijn ogen neer, maar knik nog wel even snel terug.  Ik wil eigenlijk meteen naar hem toelopen. Alsof je verloren gewaande familie terugziet op Schiphol. ‘Hallo, hier ben ik, hallo, zie je mij?!  Ik heb je zo gemist. Wij horen bij elkaar. Wij zijn familie. Veilig en vertrouwd; een nest hondjes, dicht tegen elkaar aan in een mand.’ Als hij zich weer heeft omgedraaid, wijs ik Marianne op hem.  Ze lacht. ‘Je bent onverbeterlijk. Ik dacht bijna te merken dat je een beetje down was.’

‘Nee, zo bedoel ik het niet. Heb je hem echt gezien?’ ‘Ja, hij is Japans. Daar zitten er meer van hier. Eet je sushi nou maar en doe ontspannen, je ziet helemaal wit.’

‘Marianne, het is een monnik en hij ziet mij. Hij kan mijn ziel lezen.’

‘Doe nou niet zo raar.’ Ze schudt mijn sakekannetje heen en weer.

‘Hoeveel heb je er op?’

Hij en zijn gezelschap staan op. Ik probeer razendsnel iets te verzinnen, waardoor ik hem kan aanspreken.

Ze staan nu nog geen meter van onze tafel.

Marianne trekt hem gewoon aan zijn lange gewaad. ‘Do you speak English?’

‘Nou, dame, ik spreek zelfs Nederlands’, zegt hij vriendelijk.  ‘Kijk, dat schiet op’, zegt Marianne. ‘Mijn vriendin Vlinder De Kooning is nogal spontaan onder de indruk van je. Kun je haar niet even de hand schudden, zodat ze weer normaal kan ademhalen?’ ‘Dat genoegen is geheel aan mijn kant’, zegt hij. Hij vouwt zijn handen voor zijn borst en buigt.

‘Ik ben Saga en ik geloof dat jij mij zoekt?’ zegt hij met een warme stem.  Ik weet niet of hij de spot met me drijft of dat hij weet dat ik gisteren in mijn wanhoop, heel intens en sinds lange tijd weer heb gebeden: ‘Lieve Heer, mijn leven is een grote puinhoop. Ik weet het echt niet meer.  Ik kan niet meer voor- of achteruit en op wilskracht gebeurt er ook niets meer. Kunt u me alstublieft iemand sturen die me op weg kan helpen, want ik ben hopeloos verdwaald? Ik weet niet meer wie ik ben en wat ik moet doen. Ik sta op het punt om op te geven, wilt u me alstublieft helpen?’

Ja, een mens bewandelt pril ontdekte paden in zijn wanhoop.

En nu, de volgende dag, staat er een prachtige Japanse man voor mij.  Dat kan geen toeval zijn. Marianne is veel te nuchter voor dit soort synchroniciteit, dus vertel ik het haar ook niet.

Ik blijf hem zonder wat te zeggen aanstaren. Ik probeer zijn ogen te doorgronden, maar het enige wat ik zie is liefde.  ‘Luister goed’, zegt hij opeens een stuk serieuzer als hij zich naar me toebuigt. ‘Om jezelf te worden, moet je eerst begrijpen wat je bent.’ Als je er klaar voor bent, kan ik je helpen. Hier is mijn kaartje. Bel morgen maar om negen uur. Dan maken we een afspraak.’ Hij vouwt zijn handen nogmaals voor zijn borst en zegt ‘Namaste’.

Als hij buiten is, kruipt Marianne bijna over het tafeltje: ‘Namast wat?!’

Als ik de volgende ochtend wakker word, is het pas kwart voor zeven.

Ik moet nog twee uur en een kwartier wachten voordat ik Saga kan bellen.  Eerst maar even snel met Maria naar buiten. Ze zit al naast de deur en wacht braaf totdat ik ben aangekleed.

Als ik beneden kom, zet ik eerst het alarm uit en zeg ‘Goedemorgen lieverd. Heb je lekker geslapen? Wat ben je toch weer knap vandaag.’ Ik geef haar een knuffel. Mijn armen passen nog maar net om haar bovenlijf.  Ze geniet van dit ochtendritueel en gaat met haar volle gewicht tegen me aanleunen. Als ik weer rechtop sta, veeg ik met de rug van mijn hand haar kwijl van mijn wang. ‘Je bent een vieze hond, maar wel de allerliefste.’

We wandelen zonder riem naar het park. Bij elke stoeprand gaat ze uit zichzelf op d’r kont zitten. In mijn hoofd ben ik al aan het schrijven.  Als we terug zijn, stop ik haar in de bench. ‘Je mag er zo weer uit. Even tikken.’

Ze kijkt me verontwaardigd aan en gaat beledigd met haar rug naar me toe liggen. Ik vind het ook veel gezelliger als ze tijdens het schrijven bij me is, maar dan legt ze om de vijf minuten haar kop op mijn schoot en komt er uiteindelijk helemaal niets van schrijven.  Ik ben opgelucht als ik achter mijn bureau zit en de eerste zinnen er als vanzelf uitvloeien. Bij de vijfde zin droom ik al weg. Vroeger dachten ze dat ik niet helemaal fris was, omdat ik hele dagen in mijn eigen hoofd verbleef zonder wat te zeggen. Mijn huidaandoening met café-au-lait kleurige vlekken zo groot als schoteltjes hielp natuurlijk ook niet mee om de populariteitsprijs te winnen.

Tegenwoordig zie ik er een stuk acceptabeler uit; ik ben door de cosmetische wasstraat van onze marketingmaatschappij gehaald. Een schrijfster met vlekken verkoopt nou eenmaal minder boeken. Dus mede daarom onderging ik tien jaar geleden een reeks pijnlijke huidtransplantaties van mijn buik naar mijn gezicht. En toen mijn gezicht er beter uitzag, liet ik meteen mijn scheve tanden rechtzetten. Daarna volgde een correctie op mijn neus, omdat ik door onduidelijke complicaties minder goed kon ademhalen. Vervolgens viel mijn haar spontaan uit als gevolg van alle voorgaande operaties en dat werd weer gecorrigeerd met extensions. Achteraf gezien is dat hele gedoe met mijn uiterlijk volledig uit de hand gelopen en dacht ik halverwege het proces dat ik niet meer terug kon. Tot op de dag van vandaag weet ik niet of ik nou mijn eigen rare-vlekken-hoofd had willen houden of dat ik tevreden ben met deze meer aantrekkelijke versie van mijzelf, die ik op sommige dagen niet eens herken als ik in de spiegel kijk. Wat ik wel weet is dat ik me ervoor schaam. Ik schaam me voor de imperfectie die ik vanbinnen nog steeds voel en tegelijkertijd schaam ik me voor de ijdelheid om die te verbergen.  Inmiddels ben ik een uur verder en heb ik nog maar vijfhonderd woorden getikt. Ik kan het niet laten om steeds naar zijn kaartje te kijken.  Er staan in zwarte letters ‘Saga’ en een 06-nummer op.

Het is stipt negen uur als hij opneemt met ‘Heb je een hond?’ Ik ben verbaasd dat hij weet dat ik het ben en word overvallen door zijn directheid. ‘Euh, Ja… hoezo?’

‘Goed. Kom dan naar de grote parkeerplaats bij het pannenkoekenhuis achter de roeibaan in het Amsterdamse bos. Dan wandelen we wat.’ Ik zeg ‘Niets liever’ en schrik van mijn eigen gretigheid. Ik weet wel waarom ik zo graag wil afspreken. Ik ben veertig, schrijfster, overtuigd boeddhist, single, spiritueel, maar nog nergens aangekomen. Ik verzin elke dag een nieuwe toverformule om mijn leven weer op de rails te krijgen. Soms is dat een ijzeren regime van sporten, chanten en een streng vegetarisch dieet. En de volgende dag kan dat helemaal het tegenovergestelde zijn. Dan doe ik niets. Snoep ik zwart-witballen totdat ik er misselijk van word en eet ik voor lunch en avondeten zachte witte bolletjes met gebakken vissticks. Verder heb ik honderdduizend regels in de trant van ‘mijn huis moet brandschoon zijn’, ‘er mag niets in de ijskast staan dat ouder is dan twee weken’, ‘Maria moet elke dag verse groenten eten’ tot ‘ik moet minimaal acht uur slapen en twee uur sporten’. Je zou er moe van worden en dat doe ik ook. Doodmoe. En daarom ben ik net zo hard toe aan verlossing als iemand die veel te lang zijn plas heeft opgehouden.

Houd boeddhisme in beeld, word hier vriend van de BOS

Laatste artikelen

TV: Een Andere Kijk - Julika Marijn
16-02
TV: Een Andere Kijk - Julika Marijn
In aflevering 1 van een nieuw seizoen van 'Een Andere Kijk' een gesprek met actrice en theatermaker Julika Marijn over leven voor de kunst en de kunst van het leven. 25 februari, 15.50 op NPO2 bij de Boeddhistische Blik.
Meditatie. De blijvende effecten op lichaam, geest en hersenen
01-02
Meditatie. De blijvende effecten op lichaam, geest en hersenen
Wat zijn de blijvende effecten van meditatie? Daniel Goleman en Richard Davidson scheiden in hun nieuwste boek het kaf van het koren in vier decennia wetenschappelijk onderzoek naar meditatie.
Clarence Bekker over Playing For Change: “Het gaf een boost aan mijn zijn”
25-01
Clarence Bekker over Playing For Change: “Het gaf een boost aan mijn zijn”
Mensen bij elkaar brengen met muziek en zo wereldvrede bereiken. Dat is de onbescheiden doelstelling van Playing For Change, een stichting die muzikanten van over de hele wereld samen nummers laat opnemen. Loes sprak met Clarence Bekker, PFC-participant van het eerste uur.
Geven zonder bijbedoeling
11-01
Geven zonder bijbedoeling
Tijdens een rondje shoppen wordt Kitty geconfronteerd met haar ongemak als het op vrijgevigheid aankomt. Aan de hand van de zes paramita’s gaat ze op zoek naar verlichting.
Boeddhisten houden van liefde
14-02
Boeddhisten houden van liefde
De romantische liefde en boeddhisme, gaat dat wel samen? Deze vraag krijgt René soms op zijn bordje, wanneer zijn boeddhist-zijn ter sprake komt. Hoog tijd voor opheldering! Speciaal voor Valentijnsdag verzamelde hij daarom een aantal boeddhistische liefdesinzichten.
TV: Een Andere Kijk op hedendaagse kunst
30-01
TV: Een Andere Kijk op hedendaagse kunst
Sarah Marijnissen stapt in de derde reeks van "Een Andere Kijk" de ateliers van zes bijzondere kunstenaars binnen om te praten over de toegevoegde waarde van kunst. Vanaf zondag 25 februari op NPO2 bij de Boeddhistische Blik.
Mindful samenwonen in Wake Up Leef
18-01
Mindful samenwonen in Wake Up Leef
Leven in een boeddhistische woongroep: zou dat je beoefening niet enorm verrijken? Judith vroeg het aan de bewoners van Wake Up Leef in Nijmegen Lent.
TV: The Next Guardian
29-12
TV: The Next Guardian
Een film over de diepe kloof tussen vader en zoon in een Bhutaans gezin, waar de tegengestelde verlangens van twee generaties met elkaar in botsing komen. Nu online te zien.

Pagina 1 | 2 | 3 | .. | 114