Dat wat bloeit

Hannah Stork

• Geschreven op: 18-03-2010
• Reacties: 0
• Waardering: 2,6 Sterren
• Tags:
  • spiritueel pad
  • stilte
  • wedergeboorte

De renaissancestad Florence lijkt op het eerste gezicht een ietwat chaotische brij van toeristen. Het is één van de mooiste steden ter wereld, maar overal zijn wel groepen Japanners en Amerikanen te zien waardoor de stad op sommige plekken toch meer een soort Disneyland lijkt. Maar Florence heeft iets diepers, iets dat duidelijk wordt wanneer je de naam van de stad bestudeert: Florence wordt in het Italiaans ‘Firenze’ genoemd, wat komt van het Latijnse ‘Fiorenza’ oftewel ‘dat wat bloeit’.

Dat deze stad voor mij speciaal is, wist ik al vrij snel. Ik kwam hier op mijn twintigste en de eerste uren dat ik hier rondliep, voelde ik gelijk iets zachts en bekends; een soort gevoel van ‘thuis’. Later beschreef ik de geur die ik hier opsnoof als ‘een mengeling van olijfolie en zoete broodjes’. Maar wat ik misschien werkelijk voelde, was mijn eigen intuïtie die me zei dat ik hier iets moois zou vinden.

Mee met de stroom
Toen ik weer terug was in Nederland brak er een warrige periode aan; ik probeerde verschillende studies, maar ik kon mijn plek niet goed meer vinden. Het leek net of alle ideeën die ik eerst had over mijn toekomst totaal niet meer bij me pasten. Ik voelde binnen in mij een steeds sterker wordende angst. Ik leek de controle over mezelf te verliezen, totdat ik besloot mezelf over te geven en me mee liet gaan met de stroom... Daar begon mijn reis.

'Dat deze stad voor mij speciaal is, wist ik al vrij snel.  (...) Wat ik misschien werkelijk voelde, was mijn eigen intuïtie die me zei dat ik hier iets moois zou vinden'Dat was eigenlijk zowel een letterlijke als figuurlijke reis. Ik volgde mijn gevoel en verhuisde naar Florence om daar een talencursus Italiaans te doen. Tegelijkertijd begon ik een reis in mijn eigen bewustzijn. Dit alles was zeker niet makkelijk in het begin, ik was in een stad waar ik haast niemand kende en ik voelde me alles behalve stabiel. Maar toch was er altijd ergens een soort van vertrouwen in mijn eigen intuïtie. Langzaam maar zeker begon ik te merken dat de mensen die ik tegenkwam en de dingen die er gebeurden me verder hielpen. Ik ontmoette mensen uit de hele wereld waar ik veel van leerde. Ik werd steeds meer open naar mezelf, naar anderen, en naar het leven. Ik leerde erop te vertrouwen dat het leven altijd precies dát geeft wat nodig is. De passie en de warmte die de Italiaanse cultuur in zich heeft, kwamen me daarbij goed van pas.


Goddelijke komedie
Na een paar maanden sprak ik een aardig woordje Italiaans en besloot ik me in te schrijven aan de Letteren faculteit van Florence, waardoor ik de kans kreeg om de grote kunstenaars van deze stad te bestuderen. Door mijn studie kwam ik erachter dat kunst eigenlijk écht van betekenis is wanneer het iets laat zien van een innerlijke reis, zoals in Dante’s ‘Divina Commedia’. (Goddelijke komedie) In dit gedicht wordt een reis  beschreven vanuit de Inferno (Hel) naar het Purgatorio (Louteringsberg) en uiteindelijk het Paradiso (Paradijs).

De periode waarin ik dit werk bestudeerde was heel bijzonder. Het was bijna alsof ik door de dichter zelf aan de hand werd meegenomen door de verschillende stadia heen! Ik leerde dat alle etappes die er in het gedicht beschreven worden eigenlijk bewustzijnstoestanden zijn en dat de uiterlijke wereld een weerspiegeling is van dat wat er zich innerlijk afspeelt. Ook leerde ik over de kracht van de poëzie, en dat dat in feite woorden zijn die voortkomen uit de stilte.

Wedergeboorte
Ik kan wel zeggen dat deze lessen mij gevormd hebben. Het belangrijkste dat ik heb geleerd is dat er naast de materiële wereld, ook nog een andere dimensie is. Die plek is altijd en overal te vinden. Voor mij is het een plek van stilte en een bron van creativiteit. Wanneer ik vanuit deze dimensie de wereld bekijk, dan is er een bepaalde openheid en kracht in alles wat ik doe.  Het stelt me in staat alles in mijn leven bewust mee te maken en de schoonheid ervan te ontdekken - ook als dingen er aan de buitenkant niet zo goed uitzien. In de stilte presenteert zich altijd wel een waarheid.

'Het belangrijkste dat ik heb geleerd is dat er naast de materiële wereld, ook nog een andere dimensie is'De term ’renaissance’ is precies wat de stad Florence in mijn leven heeft betekend: een wedergeboorte. Ik heb een verlegen, verdrietig meisje achter me gelaten en groei uit tot een sterke vrouw. Voor mij is dat een proces geweest waarin ik alle oude, negatieve emoties omzet in kracht en er ruimte ontstaat voor nieuw leven. Florence – de stad die bloeit – heeft mij stap voor stap geleerd om in contact te staan met het leven en werkelijk uit te groeien tot een bloem.

Social media