Essay: Verliezen en jezelf toch weer kunnen vergeven

Mabel van den Dungen

• Geschreven op: 08-03-2010
• Reacties: 0
• Waardering: 2,9 Sterren
• Tags:
  • verlies
  • vergiffenis
  • loslaten

NIEUW: Blijf bij met Mabel van den Dungen! Ze kiest elke maand een actueel onderwerp uit dat haar persoonlijk beïnvloedt en schrijft daar een essay over. Dat krijgen wij vervolgens hier te lezen. Veel plezier!

Ik zat gisterenavond totaal verslagen op de bank. Sven Kramer maakte een verkeerde wissel, op aanraden van zijn coach, en is gediskwalificeerd. Ik hou niet eens van schaatsen, maar zijn verliezen voelde als een persoonlijk drama. Hoe hard had Sven wel niet getraind? Hoeveel sit-ups, sprintjes, avonden vroeg naar bed? Hoeveel frikadellen en verjaardagsfeestjes had hij zichzelf wel niet ontzegt de laatste vier jaar? Vijf minuten na de grootste fout uit zijn hele carrière, werd hij geïnterviewd door een wel hele botte journalist. Hij vroeg bijvoorbeeld of hij zijn coach de schuld gaf; of hij nu zonder Gerard Kemkers verder zou gaan.
















Het moment waarop Sven de foute baanwissel maakt, op commando van zijn coach.

Je zag overduidelijk aan Sven dat hij op huilen stond, in plaats van een ander voorgoed onder het ijs te timmeren. En toch kwamen er geen harde of boze woorden uit zijn mond. Zo’n reactie vind ik nou tien Olympische gouden plakken waard. Wat een klasse! Wat een kampioen! Een man die niets anders wil dan winnen, vindt diep in zijn hart de kracht om na een desillusie van wereldformaat, ‘de schuldige’, zijn coach, te vergeven.

Een prachtig groots gebaar, dat voor iedereen is weggelegd. Niet alleen voor Boeddha’s, verlichten en topsporters. Het leven zal er een stuk makkelijker op worden als we het in ons hart vinden om niet alleen de ander maar ook onszelf te vergeven voor alles wat we verkeerd doen in ons eigen leven.

Persoonlijk heb ik een heftige tijd achter de rug. De opdrachten waren mager, boeken werden afgekeurd, relaties liepen stuk en rechtszaken werden verloren. Waar haal je dan de kracht vandaan, om jezelf nog te omarmen? Waar vind je dat stuk in jezelf waar je tegen jezelf nog steeds kan zeggen ‘oke, het leven ziet er niet geweldig uit. Ik ben daar ongetwijfeld zelf voor een groot stuk debet aan, maar je bent nog steeds oké. Nu staat het er allemaal niet zo mooi voor, maar je doet je best en dat is het enige wat je nu kunt doen.’ Ik vond dat stuk in mijzelf in ieder geval niet meteen. Er waren maanden van afwijzing, zelfverwijt en slachtofferschap, met de daarbij behorende interne dialogen als ‘zie je wel, je kan niets. Je maakt van je leven een pijnhoop. Je hebt geen talent. En je boeken worden ook nooit een succes’. Het zat overduidelijk in een neerwaartse spiraal waarin ik mijzelf totaal vereenzelvigde met mijn ego en gedachten. In het Tibetaanse dodenboek vind ik het citaat:

‘Het dramatische en traumatische loslaten van dat wat we denken dat we zijn – alle gedachten, emoties, interesses, relaties, wat we bereikt hebben, voorkeur en afkeur – brengt ons terug tot onze zuivere, naakte essentie. Op het moment dat de Boeddha verlichting bereikte, bracht het een bijna totale herinnering van alle duizenden levens die hij geleefd had en stervensprocessen die hij meegemaakt had. De lucht, dag of nacht, is een grote leraar van de uiteindelijke realiteit, een realiteit waarin we gevormd worden, waarin de zon leeft, een perfecte voorstelling van onze eigen innerlijke essentie.’

En zo is het maar net. Alleen denk ik niet dat Sven dat ook dacht, nadat hij zijn bril weggooide één seconde nadat hij hoorde dat hij zes seconden onder het Olympisch record had geschaatst, maar dat het niet meetelde omdat hij was gediskwalificeerd door een verkeerde wissel.
Persoonlijk zie ik het als leven in twee werelden. Letterlijk leven in twee dimensies. Ik weet dat het leven hier op aarde, in het lichaam dat ik nu ter beschikking heb, slechts een nanoseconde is als je het afzet tegen het groter geheel. Dat al mijn kleine en grote dagelijkse zorgen totaal niets voorstellen. Maar toch laat ik mij al te vaak, als een levenloos stuk hout meedrijven op een woelige kolkende gevaarlijke rivier van allerlei emoties. Pas als ik weer in het rustige, stille stuk terecht kom, daar waar alles overvloeit in één, kan ik weer ervaren dat het niets er toe doet. Die totale onthechting is de sleutel tot het paradijs. En ondanks die wetenschap slinger ik als een vrouwelijke Jekkyl & Hyde van de ene kant van mijn bewustzijn naar de andere kant. Zoals ik op auto’s kan schelden als ik op de fiets zit en op fietsers kan schelden wanneer ik in de auto zit.

En daar komt weer de helden- en kampioenenstatus van boeddha en Sven kramer om de hoek. Als je je altijd focust op het allerhoogste, het allerzuiverste in jezelf, kom je nooit in die vertwijfeling van alledag.

In de bijbel staat: ‘Vraag vol vertrouwen, zonder enige twijfel. Wie twijfelt is als een golf die door de wind heen en weer wordt bewogen. Wie zo aarzelend en onberekenbaar is bij alles wat hij doet, moet niet denken dat hij iets van de Heer zal krijgen.’

'Het leven zal er een stuk makkelijker op worden als we het in ons hart vinden om niet alleen de ander maar ook onszelf te vergeven voor alles wat we verkeerd doen in ons eigen leven'Nou weet ik uit betrouwbare bron dat Sven behoorlijk gelovig is, maar ik denk niet dat Sven iemand is die twijfelt en dat hij daarom werd gediskwalificeerd op de tien kilometer. Soms heb je gewoon vette pech. Let je een fractie van een seconde niet op, dan grijp je letterlijk en figuurlijk naast het eremetaal. Misschien is het iets in je karma dat je moet oefenen in nederigheid; dat je moet oefenen in vergeven van een ander en of het vergeven van jezelf. Wat het ook mag zijn, je moet als de donder zorgen dat het je lukt, want wie blijft haken in de mat van teleurstelling en wrok maakt van zijn leven een lijdensweg.

Ik hoop voor Sven dat hij weer fit is op de volgende Spelen; dat hij zichzelf en anderen onderweg alle fouten vergeeft en er weer vol voor gaat. Gelukkig ben ik dat zelf ook weer gaan doen en daardoor op de terugweg naar goede doen. Het doet mij dan ook enorm veel deugd dat ik met gepaste trots mag aankondigen dat 17 april mijn nieuwe boek ‘Ambassadeur van de liefde’ verschijnt. De hoofdpersoon is een boeddhistische schrijfster, die na veel tegenslagen en zelftwijfel uiteindelijk momenten van totale eenwording ervaart.

Nou, dat is ook toevallig... Tegenwoordig lopen fictie en werkelijkheid wel erg door elkaar heen.

Voor meer informatie over ‘Ambassadeur van de liefde’ van Mabel van den Dungen www.ambassadeurvandeliefde.nl en www.a3boeken.nl

Lees ook Mabel's eerste essay

Stuur dit artikel door