Rubriek: Mark Mijmert

Mark de Jonge

• Geschreven op: 14-01-2010
• Reacties: 0
• Waardering: 2,8 Sterren
• Tags:
  • Mark mijmert
  • vriendschap

That's what friends are for

Vrienden zijn in mijn leven heel belangrijk. Ze zijn de reden dat ik woon waar ik woon, en ze bepalen in zekere mate wie ik ben. Ze herinneren me aan alle facetten waaruit ik besta, en belichten ieder een specifiek deel van mij. Maar wat zijn vrienden? Wie zijn vrienden? En wie niet? Waarom niet? De laatste tijd mijmer ik over het begrip ‘vriend’, en hoe ik ze gelukkig kan maken.

Reisgenoten
Wanneer ik in de bus zit naar de laatste halte van de lijn, en er behalve mijzelf geen passagiers meer in de bus zitten, krijg ik soms een bijzonder gevoel. De chauffeur en ik zijn samen op weg, hij brengt mij waar ik zijn wil, al hebben we elkaar nooit eerder gezien. In de taxi heb ik het ook. Samen zwijgend op weg door de nacht, turend over de straten voor ons. Natuurlijk: we hebben een zakelijke afspraak gemaakt, ik betaal en de taxichauffeur rijdt mij voor dat geld ergens heen. Maar tegelijkertijd zitten we samen in een voertuig, met hetzelfde reisdoel. Al is dat maar tijdelijk zo. Hij gaat niet met mij mee naar huis en nadat hij mij heeft afgezet gaat hij ongetwijfeld op zoek naar een nieuwe klant. Waren we vrienden tijdens de rit? Ik vermoed dat de taxichauffeur zal zeggen van niet, maar ik zou in zo’n geval zeggen van wel. Uit het niets ontstond bij mij een zeker gevoel van vriendschap of intimiteit. Ik heb gemerkt dat ik gelukkig word wanneer ik denk dat ‘we allemaal’ vrienden zijn. Waarom ook niet? Hoe meer vrienden, des te beter.


‘Dit zijn pa en ma, hele goeie vrienden van me’
Enkele jaren geleden had ik de eigenaardige gewaarwording dat mijn ouders eigenlijk ook zeventien jaar lang mijn huisgenoten zijn geweest. Als je ze eenmaal los ziet van de ouderrol die ze spelen in je leven, zijn het ook maar mensen. Wel hele bijzondere: ze gaven me de basisingrediënten om te kunnen leven en hebben me onafgebroken onvoorwaardelijke steun en liefde gegeven. Net zoals ik ze als huisgenoten kan zien, zou ik ze ook als vrienden kunnen beschouwen. Vrienden die altijd het beste met me voor hebben gehad.
En degene met wie je een liefdesrelatie hebt, kun je die ook als vriend beschouwen? Ik denk dat de meeste zullen zeggen ‘ja, maar een relatie gaat wel een stapje verder dan vriendschap’. Toch merk ik andersom nooit dat ik een grens bereik in mijn vriendschappen. Elkaar aanraken, zoenen en vrijen komt niet voor tussen mij en mijn vrienden, maar op spiritueel vlak voel ik me net zo verbonden met hen als met mijn vriendin, of ze dat nou leuk vindt of niet. Je zou hieruit kunnen opmaken dat ik alleen maar een vriendin heb om aan te raken, mee te zoenen en mee te vrijen, maar zo is het gelukkig niet. Het is een geschenk om zo dicht bij iemand te kunnen staan zoals dat alleen in een relatie kan en vanuit liefde alles met elkaar te delen.

Hilarisch was de Amerikaanse die met haar vinger op de grachten wees en vroeg: ‘what are these blue roads, by the way?’Sorry, beste vrienden
Misschien hoor ik op dit vlak niet bij de meerderheid van de bevolking, maar ik heb nooit goed begrepen wanneer mensen het hebben over ‘beste vriend’, ‘hartsvriendinnen’ of ‘boezemvriend’. Wat mij altijd verwart is op welke basis iemand een dergelijke titel krijgt, en voor hoe lang. Is het een gevoel van verbondenheid, komt het door hetgeen je deelt met elkaar en samen hebt meegemaakt, of komt het door de mate waarin je elkaar vertrouwt? De voornaamste aanleiding voor het gebruik van de term is voor mij het gevoel dat ik wil overbrengen op het moment dat ik iemand mijn beste vriend noem. Het kan zo zijn dat op een ander moment weer een ander mijn ‘beste vriend’ is. Ik hecht geen exclusieve waarde aan de term. Sorry, beste vrienden… Hoe komt het dat jullie wél onderscheid maken tussen ‘goeie vrienden’, ‘beste vrienden’, ‘kennissen’ en ‘vage kennissen’?

Even geen mensen
Wat ik wil voorstellen, omdat het mij zelf een groot plezier geeft: probeer ieder mens zo veel mogelijk als je allerbeste vriend te beschouwen, zowel bekenden als onbekenden. Benader ze als iemand voor wie je alles overhebt. Dit zal bij de een makkelijker gaan dan bij de ander. De mate waarin je emotioneel beschadigd bent speelt een rol, want de basisvoorwaarde voor vriendschap is vertrouwen. Toen ik een keer behoorlijk gekwetst was door toedoen van ‘vrienden’, heb ik een jaar als nachtportier gewerkt in een hotel. ‘Even geen mensen’, was toen mijn gedachte. Stom natuurlijk, maar wanneer je iemand niet vertrouwt, kun je daar heel moeilijk vrienden mee zijn. Een vriend die je belazert of achter je rug over je praat, heeft geen positieve invloed op een vriendschap. Alleen: wat heeft het voor zin iemand niet te vertrouwen die je niet kent? Daar heb je enkel jezelf mee. Ieders vertrouwen is wel eens geschaad, maar word je er beter van om iemand op voorhand te wantrouwen? Overgave aan de situatie is enger, maar ook leuker.

Als je mensen gaat helpen, gaan er werelden voor je openBlue roads
‘De enige manier om werkelijk geluk te ervaren, is wanneer je anderen gelukkig maakt’, zo vertelde Lama Gawang me bijna een jaar geleden bij zijn stoepa in de Friese polder. Precies deze woorden uit zijn betoog maakten de meeste indruk op mij. Vriendschap naar zowel bekenden als onbekenden hangt voor mij direct samen met het gelukkig maken of ‘helpen’ van anderen, op kleine schaal. Enkele zomers geleden maakte ik er een sport van om toeristen in Amsterdam te helpen, die op een straathoek op een uitgevouwen plattegrond stonden te turen. Het was een leerzaam proces: vrouwen reageerden vaak wantrouwig - ‘wat wil die gast van mij?’ - maar waren uiteindelijk meestal dankbaar voor mijn hulp. Waar het heteroseksuele stellen betrof, reageerde de mannelijke helft meestal geïrriteerd: hij zocht het liever zelf uit. Hilarisch was de Amerikaanse die met haar vinger op de grachten wees en vroeg: ‘what are these blue roads, by the way?’ Kortom, als je mensen gaat helpen, gaan er werelden voor je open.

Een slimme egoïst
In de Vimalakirti Nirdesa sutra wordt gesproken van ‘charity perfection’: liefdadigheid perfectioneren. Ik hou ook veel van de benaming ‘Geshe’, hetgeen naast ‘professor in de kennis’ ook ’spirituele vriend’ betekent. En natuurlijk van de woorden van ‘wereldvriend’ de Dalai Lama, die zegt een ‘slimme egoïst’ te zijn: hij maakt anderen blij met als doel om er zelf blij van te worden.

Om een onbekende te helpen zoals je je beste vriend zou helpen, is voorkennis over die persoon niet nodig. Het mooie is dat het een groeiproces is: ik kan mijn zintuigen trainen om steeds meer bewust te worden van de ander en wat ik deze kan geven. Hoe meer van die kleine momenten ik in mijn dag stop, des te breder mijn glimlach wanneer ik ’s avonds in slaap val.

Links:
Vimalakirti Nirdesa Sutra

Lees ook het eerste deel van Mark Mijmert....

Stuur dit artikel door