Baby Boeddha

Jacinta Aalsma

• Geschreven op: 04-01-2010
• Reacties: 0
• Waardering: 3 Sterren

Zwangerschap is vaak een prachtige levensfase, waarin de ouders de wereld gadeslaan vanaf een roze wolk. Totdat dit prachtig mooie wezentje op de aardbol belandt en verandert in een aandacht opeisend, huilend roze mensje. Vergeet je eigen dromen en plannen voorlopig maar... Laura en Waldemar, allebei 28, vertellen over hun belevingen met hun eerste kindje, Tije (nu één jaar oud). In hoeverre stonden hun ervaringen in verband met Boeddhistische leringen?

Tijd voor jezelf
Wanneer de blijde verwachting eenmaal op de wereld is, heb je, naast je partner, een persoon extra om rekening mee te houden. Logisch dat Waldemar zich zorgen maakte of er nog wel iets terecht zou komen van zijn plannen als de baby er eenmaal was. Zijn zorgen waren terecht: ‘Het vaderschap startte voor mij met slecht slapen, zorgen en werken. De tijd voor mezelf minimaliseerde zich tot het toilet en de korte uurtjes waarin ‘Je mag zijn zoals je bent en worden wie je bent en je mag het worden op jouw manier in jouw tijd’het met tóch lukte om slaap te vatten.’
Maar tot zijn eigen verbazing vond hij dit helemaal niet erg! Sterker nog... ‘Ik vond het geweldig. Ik was helemaal verzot op Tije én kon er voor Laura zijn’, vertelt hij. Hoe houd je zoiets in hemelsnaam vol? In het hier en nu leven lijkt de enige geschikte oplossing. En laat een kind nu net het meest ideale voorbeeld zijn van deze beoefening. Wie in het nu leeft, ervaart geen drukte of haast, alleen het moment. Kijk naar je kroost en je ziet hoe het moet.

Alles gaat voorbij
Gehecht zijn is een lijdensweg, een alom bekende wijsheid bij elke Boeddhist. Het loslaten van bindingen kan dit lijden doorbreken. Leren loslaten is nu juist iets wat moeders elke dag opnieuw beoefenen. Voor Laura is een kind de beste leerschool die je maar kunt hebben. Je wordt continu met jezelf geconfronteerd en uitgenodigd om los te laten.
Tije wilde bijvoorbeeld niets eten en spuugde alles weer uit, terwijl Laura dacht juist iets lekkers te hebben klaargemaakt. ‘Dwingen en ons allebei frustreren heeft totaal geen zin en werkt zelfs averechts. Toch heb ik wel die neiging, omdat het moet zoals ik het in mijn hoofd had bedacht. De uitdaging is dan om mijn idee dat Tije nu moet eten of ‘genoeg’ moet eten los te laten en erop te vertrouwen dat het goed is zoals het gaat’, vertelt Laura.
‘Tije huilde de eerste maanden erg veel en daar werden we onzeker van’, vervolgt Laura. We dachten: “doen we het wel goed?” Ze haalde de bibliotheek overhoop op zoek naar een boek als ‘Huilende baby’s voor dummies’, maar eer zij een bevredigende theoretische oplossing had gevonden ging Tije vanzelf minder huilen. Wijze les één: Alles gaat voorbij. Hieruit komt les twee voort: Laat je zorgen maar los. Maar goed, ‘s nachts kan het een hele uitdaging zijn om dat te onthouden...
De bekende Thaise meester Ajahn Cha zei ooit: ‘Als je veel loslaat, zul je veel vrede kennen, als je volledig loslaat, zul je totale vrede kennen’. Dit klinkt eenvoudig, maar in de praktijk blijkt het een stroef leerproces. Met vallen en opstaan, kun je het uiteindelijk wél onder de knie krijgen. Laura bevestigt dat: ‘Langzaamaan leerde ik (en leer ik nog steeds) om mijn vaste ideeën los te laten en te vertrouwen dat het goed komt, dat het goed is zoals het is.’

Help!
Les drie: Elk begin is moeilijk. Voor Laura duurde het twee maanden voordat zij echt kon genieten van Tije. De eerste maanden waren vooral frustrerend: ‘Alles, maar dan ook álles draaide om Tije’, herinnert Laura zich, bijna wéér gegrepen door het oude gevoel van teleurstelling. ‘Ook alle aandacht van ouders bijvoorbeeld. “Ik ben er ook nog!”, dacht ik wel eens. Iedereen vond hem maar lief en schattig. Maar ze moesten eens weten hoe hij ‘s nachts was!’, lacht ze.  
‘En hoe gaat het nu met je?’, kreeg Laura dikwijls te horen. ‘Ik voel me erg rot’, was dan haar eerlijke antwoord. ‘Mijn omgeving schrok hier erg van en suste me met “Ach joh, het gaat wel over” of met “Kijk toch eens naar dat schattig handje en hoe hij naar je lacht.”’
‘Ik voelde mij hierdoor tien keer vervelender’, legt Laura uit. ‘Mijn hoofd werd overspoeld met negatieve gedachten, onzekerheid en twijfels. Ik dacht “Ik kan niet eens blij worden als ik naar mijn eigen zoon kijk!”’ Les vier: Pijn, stress en onbehagen maken deel uit van het leven. Uit het streven naar de perfecte wereld komt frustratie voort. Toepassing van les twee (Laat je zorgen los) is het Boeddhistische advies.
Waldemar ontkwam ook niet aan de leerbanken en kreeg zo zijn eigen lessen voor zijn kiezen. Het door de natuur ingenieus gecreëerde multitask-talent van elke moeder, is – over het algemeen – minder natuurlijk aanwezig bij de mannen. Papa moet dus leren om meerdere dingen tegelijk te doen. ‘Mijn aandacht verdelen over Tije en werken in en om huis is echt het moeilijkste’, aldus papa Waldemar. Wijze les vijf is dus voor papa te vertalen in: Niemand is perfect. Probeer vriendelijk te zijn naar jezelf, en vergevingsgezind tegenover je onvolmaaktheden.

Opa en oma‘Mijn hoofd werd overspoeld met negatieve gedachten, onzekerheid en twijfels. Ik dacht “Ik kan niet eens blij worden als ik naar mijn eigen zoon kijk!'
Naast de wijze lessen die een kind je voorschotelt, veroorzaakt het ook indirect effect op je eigen ouders. Zij worden allereerst naast hun vertrouwde ouderrol ook grootouder, waarin zij vooral kunnen genieten van het wonderlijke kleine wezentje. De zorgen hebben zij tenslotte al gehad. Nu Tije op de wereld is, komen Laura’s ouders veel vaker over de vloer. En eigenlijk gaat dit veel makkelijker dan voorheen, toen het contact wat stroef kon verlopen. De starheid van haar vader – in de vorm van het ‘hoe ik het vind, zo is het’ – en het vast blijven houden aan standpunten lijkt nu iets minder.
De geboorte van Tije is ook van invloed (geweest) op de relatie tussen Waldemar en zijn moeder: ‘Onze relatie was sinds ene paar jaar al aan het veranderen, maar indirect heeft Tije wél een positieve invloed: we moeten nu nogal sterk in onze schoenen staan, omdat mijn moeder nogal starre ideeën heeft over opvoeding. Wij proberen haar te laten merken dat we onze eigen weg met Tije willen en bepalen zelf wat we met haar adviezen doen, wat voor ons goed voelt.’
Na zes maanden voelde Laura dat ze de rol van moeder met plezier kon gaan leven en ook zijzelf als persoon nog aan bod kon komen. ‘In het begin ging ik hevig in protest. Het wordt nu steeds makkelijker en leuker. Je krijgt zoveel terug en daar geniet ik van. Tije knuffelt en lacht en is enorm speels en ook het slapen gaat beter.’  
Voor Waldemar is het vaderschap een enorme verrijking, ‘omdat je het gevoel krijgt dat je echt leeft’, weet hij te vertellen. ‘Ik vind het ontzettend leuk dat Tije er is, maar...’, geeft hij toe, ‘soms heb ik ook de behoefte om even te ontsnappen en lucht te happen.
Laura en Waldemar hebben thuis op een schoolbord een spreuk staan die ze af en toe erg helpt en best eens nuttig zou kunnen zijn voor andere jonge ouders: ‘Je mag zijn zoals je bent en worden wie je bent en je mag het worden op jouw manier in jouw tijd.’

Social media