Nieuwe Rubriek! Mark mijmert

Mark de Jonge

• Geschreven op: 23-11-2009
• Reacties: 0
• Waardering: 2,9 Sterren
• Tags:
  • Mark mijmert
  • Nirvana

Marks Nirvana

Naast schrijven voor Bodhitv hou ik me erg veel bezig met muziek maken. Ik maak liedjes, neem ze op in mijn thuisstudio, ik treed op als M-JO, en ik produceer muziek voor vrienden. Eind 2007 bracht ik een cd uit in eigen beheer. Deze actie en de gevolgen ervan hebben veel veranderingen in mijn leven teweeg gebracht. Het resultaat: een met de dag groeiend inzicht in welke plaats in de muziekwereld míjn plaats is.

Houthakkersbloezen
Mijn aspiratie om zelf liedjes te gaan schrijven had een duidelijk begin. Ik was dertien toen ik de plaat Nevermind hoorde van Nirvana. Toen ik me meer ging verdiepen in de muziek van deze band met de zeer toepasselijke naam, wist ik het zeker: ik zou de wereld gaan veroveren met zelfgeschreven liedjes en zo mijn bestaan vullen.

Mijn beeld van Nirvana was: een groep vrienden die niks liever deden dan muziek maken, die toevallig ontdekt waren en nu overal ter wereld speelden en feestten, in hun houthakkersbloezen. De zelfmoord van Kurt Cobain veranderde mijn beeld van de muziekindustrie: dít gebeurt er dus wanneer je niet op je hoede bent voor de gehaaide geldwolven. Dat de zanger van Nirvana zwaar aan de drugs was, had in mijn redenering niks met zijn zelfmoord te maken.

Ondanks deze indringende gebeurtenis, die me sterk aan het denken zette over mijn droom, zette ik mijn zoektocht voort naar die groep vrienden om muziek mee te maken en te feesten. Ons schoolbandje ging uit elkaar na de middelbare school. Toen ik studeerde speelde ik in Formica. We vonden onszelf geweldig en zouden het helemaal gaan maken. Toen er na drie jaar nóg geen limousine voor onze neus was gestopt waar een topproducer met een dikke sigaar uit stapte, temperde onze motivatie gestaag en viel de band uiteen. Hierna begon ik mijn carrière als soloartiest, wat jaren later resulteerde in de release van mijn debuutalbum, Allow Sound Kind.

Stiekeme megalomanen
Vorige week sprak ik een bevriende muzikant die al sinds de jaren zestig in de muziek zit. Een echte Engelse rocker, die in de jaren tachtig naar Nederland kwam. Hij vertelde me laatst dat hij spijt heeft dat hij nooit ‘helemaal is gegaan’ voor zijn muziek. Hij is ervan overtuigd dat zijn liedjes goed genoeg zijn om een internationale carrière a la Neil Young te volgen, maar vindt zichzelf te oud. Hoe komt het eigenlijk dat muziek maken voor zo velen onlosmakelijk samenhangt met de drang om wereldberoemd te worden? Zijn het stiekem allemaal megalomanen die met een gitaar op een podium gaan staan?

De gedachten waar mijn muzikale vriend mee worstelde, herkende ik heel goed. Na het uitkomen van mijn album, dat redelijk goed werd ontvangen in de pers en ook redelijk verkocht bij mijn optredens, kreeg ik ook dat gevoel, dat ik niet genoeg mijn best deed. Terwijl ik iedere dag bezig was te werken aan mijn ‘carrière’ en er minstens 40 uur per week aan besteedde, kreeg ik steeds minder plezier in het maken van muziek. Uiteindelijk resulteerde dat in een totale opdroging van mijn inspiratie en het afzeggen van optredens. Kortom: het najagen van mijn droom ging destructief werken. Ik stopte met het schrijven en opnemen van liedjes en hield er rekening mee dat mijn liefde voor muziek zo goed als over was.

Lowlands? Een hoop gedoe
Een tijd lang richtte ik me op andere creatieve bezigheden (schrijven, schilderen) en liet de muziek links liggen. Op een dag kwam ik er achter dat mijn opvattingen over wat het doel is van een muzikant deels door de buitenwereld gestuurd werden. Wanneer ik vertel dat ik muziek maak, krijg ik meestal de vraag of ik ervan kan rondkomen. Ook wordt vaak aangenomen dat ik beroemd wil worden en op Lowlands wil spelen. Dat is het beeld dat in de samenleving ontstaan is van muzikanten en hun dromen.

Ik heb onlangs ontdekt dat ik geen van die dromen heb. Beroemd worden lijkt me maar lastig: overal heen reizen, in hotels slapen, interviews geven en fotoshoots doen in de tijd dat ik creatief bezig kan zijn, hetgeen het belangrijkste is voor mij. Rondkomen van mijn muziek betekent dat ik er financieel afhankelijk van ben. Dat vertaal ik naar ‘niet geheel vrij zijn’. Op Lowlands spelen lijkt me maar een hoop gedoe: gestresste organisators en crews, en de druk om de ‘next big thing’ te worden. Gelukkig word je daar ook niet zomaar voor gevraagd. Al met al heb ik binnen een jaar na mijn cd-release ontdekt hoe ik het níet wil.
'Hoe komt het eigenlijk dat muziek maken voor zo velen onlosmakelijk samenhangt met de drang om wereldberoemd te worden?'
Ge zijt niet van hier, he?
Hoe ik het dan wel wil, is nog niet helemaal duidelijk. Gelukkig maar, anders was er niks meer om uit te zoeken. Ik wil vooral op lokaal niveau muziek maken. Dat doe ik momenteel door iedere maand in dezelfde kroeg in eigen stad te spelen. Ik wil meer over lokale onderwerpen zingen, bijvoorbeeld over de zuiplappen in het park. Het liefst in eigen taal, maar het Engels is ook prima, omdat Amsterdam een trefpunt is van vele nationaliteiten. Zo wil ik met mijn liedjes de plaatselijke gemeenschap dienen.

Een vriend van me kreeg bij een optreden in Limburg de vraag ‘Ge zijt niet van hier, he?’. In Haaksbergen probeerden lokale agrariërs tijdens een optreden aan de stemknoppen van mijn gitaar te draaien. Toen ik vorig jaar dankzij de Popronde in een café in Breda stond, meende ik in de vijandige blikken van de stamgasten te lezen: waarom staat er een artiest uit Amsterdam te spelen terwijl we hier genoeg eigen muzikanten hebben? ‘Je hebt gelijk’, dacht ik toen bij mezelf. Ik ben wat dat betreft geloof ik anti-global village: ik vind het idioot dat mijn nichtje alle underground-bandjes uit Manchester kent, maar niet weet wat voor muziek er in haar eigen straat gemaakt wordt.

Nieuwe paden
Het grootste muzikale inzicht dat ik de afgelopen twee jaar heb gekregen is dat er over de hele linie muzikanten nodig zijn. In stadions, op Lowlands, in bejaardencentra en voor de deur van de supermarkt. Er is niet uit te maken welke van deze muzikanten het belangrijkst zijn: ieder leveren ze op hun eigen manier een bijdrage aan de samenleving.

En wie is nou uiteindelijk de meest gelukkige muzikant? Degene die zijn eigen plek gevonden heeft in de muziekwereld. Als dertienjarige wist ik dat ik ‘iets met muziek wou doen’, en zette hoog in: de wereld veroveren en overal spelen. Door stappen in de richting van dat doel te zetten, kwam ik er achter dat ik dát in ieder geval niet wil. Nu is het zaak om nieuwe muzikale paden te betreden, totdat ik dáár uitkom waar ik het beste in mijn element ben. Misschien wel als gitaarleraar, of maker van liftmuziek.

Social media