Hoe maak jij vrede?

• Auteur: Chihiro Geuzebroek
• Geschreven op: 22-09-2009
• Reacties: 0
• Waardering: 3 Sterren
• Tags:
  • Nichiren
  • vrede

Toen ik Hanan (22) ontmoette bij een demonstratie tegen de militaire terreur waaronder mensen in Gaza leven en sterven, stelde ik haar voor om kort daarna eens af te spreken en dialoog aan te voeren over geloof en vrede. Hanan (als moslima) en ik (als boeddhist) verschillen van elkaar in geloof, maar delen de overtuiging dat je stem een instrument is voor vrede.

Tijdverspilling?
Hanan is tweedejaars studente Sociologie aan de Vrije Universiteit in Amsterdam. Ze ontvangt me dagen na de demonstratie openhartig in haar thuisstad Alkmaar. Onder het genot van een kopje koffie vraag ik haar wat vrede voor haar betekent. ‘Oef. Dat is zo veel’, verzucht ze. ‘Liefde, rust, veiligheid. Vrede is dat je rustig kan leven.’
Eén van de meest bekende manieren om je in te zetten voor vrede is demonstreren tegen dat wat vrede niét is. Maar dat is natuurlijk maar één onderdeel van vredesactivisme. ‘Cynici wimpelen vredesdemonstraties weg als tijdverspilling maar jij loopt eigenwijs mee in een demonstratie van tienduizend man in Amsterdam tegen het geweld in Gaza’, leg ik Hanan voor. ‘Waarom precies?’
‘Ik vind het heel mooi om de verbazing te zien in de ogen van de mensen die langs de zijkant bleven kijken. In eerste instantie zie je ze denken “Wat ís dit?” Heel veel moslims op straat. Dat vinden mensen al snel eng, terwijl ze gewoon om vrede riepen. Maar dan opeens zie je ze denken “Wow dat zoveel mensen opstaan voor dit! Blonde jonge meiden met ouderen; blank en moslim samen”.’
‘Ja, ook al kun je niet meteen een oorlog oplossen, je komt wel samen. En die eenheid op zo’n dag is een zaadje voor samenwerking en begrip.’
‘Klopt. Maar desondanks hou je toch mensen die zeggen “Wat helpt dat nou, een beetje rondjes lopen!” Die heb ik ook in mijn omgeving. Gelukkig zijn er ook die denken: Wow als zij dat doen waarom sta ik dan niet op voor een ander?”’

Breien voor vrede
Uit ons gesprek blijkt dat Hanan niet alleen maar rondjes loopt. ‘Dit klinkt misschien heel dom maar ik brei veel’, vertelt ze giechelend. ‘Hihi. Wat erg! Ik brei overal; in de trein, op school. Dan brei ik kleine schoentjes en die verkoop ik. De opbrengst maak ik over voor Palestina. Je hoeft niet per se een heel festival te organiseren. Koninginnedag komt eraan. Als je wat verkoopt kan je ook de helft van de winst doneren.’
Je kunt met kleine veranderingen in je dagelijkse activiteiten al bijdragen. Jezelf volledig informeren is al heel wat. Hanan: ‘Weet je wat ik vaak hoor wanneer er op de universiteit discussies worden gevoerd? “Ja, maar ik zag op het nieuws dat…” Dan denk ik: “Maar meid, dat is één kant van het verhaal. Heb je je wel eens afgevraagd wat de andere kant van het verhaal zegt?” Mensen praten zonder dat zich eerst te informeren. En áls ze zich al informeren, doen ze dat wat te eenzijdig.’
‘In het geval van Gaza zie je dat er zoveel achter gesloten deuren plaatsvindt’, vervolg ik. ‘Het is moeilijk om inzicht te krijgen in de andere kant van het verhaal.’
‘Dat klopt’, zegt Hanan. ‘We krijgen het niet te zien wanneer de mensen uit Gaza terugkeren naar hun huizen en 150 kinderlichamen vinden in een flatgebouw. ‘Dan denk ik waarom zie ik dat niet op het RTL4-nieuws? Dat komt doordat Israël geen pers binnenlaat in het conflictgebied. Niemand mag zien wat daar gebeurt. De televisienetwerken Ramaltan en Aljazeera zijn de enige die binnenkomen in Gaza. Zij tonen wél de andere kant van het verhaal.’  

Geloof als motor van vredesactivisme
Tot slot vraag ik Hanan hoe haar geloof een rol speelt in haar doen en laten. ‘Het is echt een deel van me. Je kan niet om mijn hoofddoek heen. Ik vind rust in mijn geloof. Ik vind vrede in mijn geloof. Islam is een geloof dat zegt dat je moet opstaan tegen onrecht. Niet alleen voor moslims maar voor iedereen.’
Allebei ervaren we geloof als een motor voor vredesactivisme. Daarnaast delen we ook een stukje familiekarma. Mijn opa en oma zaten in de Tweede Wereldoorlog in het verzet en ik ben opgevoed met het besef dat moed en moraal belangrijk is om op te staan voor sociale gerechtigheid. Van Hanan hoor ik dat haar opa in Marokko onderdak heeft gegeven aan vijf joodse gezinnen die uit Europa waren weggevlucht. Opstaan voor anderen is ons dus met de paplepel ingegoten.

Daisaku Ikeda (voorzitter van de boeddhistische organisatie Soka Gakkai) zei eens: ‘Hoe kan de mensheid in de 21ste eeuw de crises overstijgen waarmee we geconfronteerd worden? Er is natuurlijk geen simpele oplossing, geen magische staf waarmee we kunnen zwaaien om het allemaal beter te maken. Belangrijk is dat kern van onze inspanningen het volledige potentieel van dialoogvoering benut. Zolang de mens op de aarde rondloopt, blijft het een uitdaging vrede te verwezenlijken, te onderhouden en te versterken middels dialoog.’ Hanan en ik ondervinden dat islam en boeddhisme mooi in dialoog kunnen gaan. We willen allebei vrede en vrede maak je door de ander aan het woord te laten. Wat vind jij?

Social media