Vandaag

• Auteur: Robert Nieuwland
• Geschreven op: 09-09-2009
• Reacties: 0
• Waardering: 3,1 Sterren
• Tags:
  • Robert Nieuwland

Vandaag voel ik me levend, vreemd genoeg meer levend dan ik me in lange tijd gevoeld heb. En toch had ik vandaag liever overgeslagen. Vandaag heeft de Dood weer van zich laten horen. Stefan, een jonge BASE-jumper die elk dag leefde alsof het zijn laatste was, maakte maandag zijn laatste vrije val.

Ik heb tien minuten geleden de telefoon opgehangen en gehoord dat hij is overleden. Nu verkeer ik in een vreemde staat van shock. Apathie vermengd met een stroom van onvoorwaardelijke liefde voor elk levend wezen. Het nieuws dat Stefan is overleden, heeft de ongelooflijke breekbaarheid van het bestaan weer eens recht in mijn gezicht gesmeten. De gedachte die nu het meest door mijn hoofd doolt is dat alleen liefde er écht toe doet. Elk moment, voor iedereen en alles. Liefde is het enige.

De volgende gedachte die al snel volgt is ‘Stefan is er nu niet meer’, terwijl ik hem vorige week nog stevig omhelsde na hem een lange tijd niet gezien te hebben. Hij is opgehouden te bestaan. Weg.

‘We vertrekken zo naar Zwitserland’, vertelde hij me met die glinster in zijn ogen die altijd het eerste in mij opkwam als ik even aan hem dacht. ‘Springen van de Zwitserse bergen, gaaf hé?!’, zei hij in zijn typisch Bulgaarse Engels. ‘Ja’, antwoordde ik jaloers. Want wie wil dat niet, met een groep goede vrienden zoiets moois delen?
Nu lijkt het alleen maar zo ontzettend zinloos. Álles lijkt plotseling zo ongelooflijk zinloos. Maar gelukkig is het dat niet. Stefan was en is één van de grootste voorbeelden in mijn leven. Hij leefde per dag, in het heden en precies zoals hij dat wilde, vrij van alle verplichtingen en verlangens waarmee miljoenen zich opsluiten.

Zijn vertrek herinnert me eraan dat elke seconde, elke minuut, elke dag, week, maand er toe doet. Alles kan plotseling ophouden te bestaan; het is zo tijdelijk en daardoor tegelijk juist zó waardevol. En tóch lijken we te leven alsof dit allemaal nooit zal stoppen. Plannen, uitstellen, vergeten, spijt. Verlangen, lijden, haten. Het wiel draait door en door en door en wij vergetend dat vandaag de mooiste dag van ons leven kan zijn, dat vandaag onze laatste dag kan zijn en hoe mooi het is om te leven.
Het gebeurt elke dag, duizenden keren. Onverwacht afscheid, of helemaal geen tijd voor afscheid. Duizenden mensen die ophouden te bestaan, wegvagen. Duizenden lessen om de hardste waarheid in ons bestaan te leren. Het stopt.

Maar we weten het niet meer. We worden meegesleurd in de onwetendheid van de routine, in vergetelheid. We leren, maar verzuipen de kennis die we opdoen, vaak zonder het willen. Daarom ga ik nu weer zitten, liefdevol zitten met mijn benen gekruist en handen gevouwen. Daarom beloof ik nu wéér om niet te vergeten. Ik wíl niet meer vergeten, nooit meer. Sommige dingen zijn daar té belangrijk voor.
Ik ga nu zitten uit dankbaarheid en uit respect voor het leven, uit liefde voor het leven. Elke seconde is het allermooiste cadeau. Elk moment met mijn vriendin, elke onschuldige blik van mijn hond. Elk telefoongesprek met mijn moeder, elke mail van mijn vader waarin hij me ‘alleen maar even’ vraagt hoe het gaat, elke traan die ik laat, elke dag, VANDAAG.

Ik ben er nog. En ik leef niet alleen, maar ben ook nog eens kerngezond; elke dag in staat om te doen wat ik wil. Om het leven te delen met anderen, dromen te verwezenlijken. Om te voelen hoe liefde door mijn aderen stroomt en om te genieten.

Stefan had goed door hoe het werkt. Hij leefde ernaar en hij wist ook dondersgoed wat -ie deed. Maar hij deed het nou eenmaal zo. Maximaal. Vrij. Was hij er nog maar. Ik zal zijn schaterlachen in de hangaar missen, zijn grappen. Ik zal het missen om te zien hoe vaardig hij de parachutes vouwde, hoe anderen om hem lachten, de rust die hij uitstraalde en z’n kalme manier van zijn.

We zullen je missen Stefan. Vandaag en altijd.

Bedankt!

Social media