Op zoek naar betekenis. Deel 7

• Auteur: Michiel Gortzak
• Geschreven op: 27-08-2009
• Reacties: 2
• Waardering: 2,9 Sterren
• Tags:
  • Reisverslag

Diepgang. Een reden om iedere dag uit je bed uit te komen. Willen we dat niet allemaal? Michiel Gortzak pakte zijn rugzak en ging op reis om deze zaken te vinden. Niet alleen in verschillende landen, maar ook in zichzelf. Lees zijn reisverslag op Bodhitv!

Het is 46 graden en de zon schijnt op mijn hoofd. Ik zweet niet eens meer, want het is al verdampt voor het ook maar een kans krijgt om zich te vormen. Elke stap die ik zet is vermoeiend en een uitdaging. Slapen gaat slecht de laatste tijd en toch ben ik gevuld met een gevoel van vrijheid en gelukzaligheid. Voor mij staat de Mahabodhi Tempel in Bodhgaya.

Juiste tijd
Net als in Mongolië had ik ook in India het verkeerde tijdstip uitgekozen wat het weer betreft. Alleen waar het in Mongolië te koud was, was het in India te heet. De laatste maand had in ingepland om naar de Boeddhistische pelgrimsplaatsen te gaan. De vier grootste en meest belangrijke zijn de Boeddha’s geboorteplaats, waar hij gestorven is, waar hij zijn eerste Dharma-onderricht heeft gegeven en de plek van zijn verlichting. Nu zijn dit natuurlijk reusachtige trekpleisters voor Boeddhisten over de hele wereld. Maar om de één of andere reden komen die niet zo snel als het 46 graden is (!). Iedereen verklaarde mij dan ook voor gek en wenste mij veel succes. Voor mij was het ideaal. Het was rustig en overal was makkelijk een slaapplek te vinden. En als klap op de vuurpijl was ik tijdens Saka Dawa, één van de belangrijkste boeddhistische feestdagen, in Bodhgaya!

Slapeloze nacht
Tijdens deze dagen begon ik automatisch mijzelf te observeren bij het binnentreden van een tempel. Er waren niet zo veel andere reizigers en ik was dan ook vaak alleen. Iets wat ik totaal niet erg vond en mij tijd gaf om eens goed na te denken. Het einde van mijn reis kwam al in zicht en wat dan... wat gaan we doen daarna. Eén avond kon ik maar niet slapen en bleven de gedachten door mijn hoofd heen rennen. En na een uur of twee besefte ik wat er aan de hand was. Ik ben aan het wegrennen van wat ik werkelijk wil. Er is maar één ding wat mijn leven echt zou kunnen vullen, het helpen van anderen. Natuurlijk zijn er ontelbare manieren om anderen te helpen, maar voor mij is er maar één manier waarop ik dit werkelijk zou kunnen doen. En dat is via de Dharma. Ik loop al zolang rond met het idee om monnik te worden, maar ik heb nog nooit echt gedurfd om de laatste stap te nemen. Het is ook geen kleine stap, maar zodra je beseft dat het gewone leven je nooit echt gelukkig zal maken wordt die stap ineens een stuk makkelijker.

Compassie
De volgende morgen werd ik wakker en ging zitten voor mijn ochtendmeditatie. Een ritueel wat ik erin probeer te houden, maar helaas niet altijd mogelijk is. Zeker niet op reis. Maar tijdens het toewijdingsgebed vulde mijn ogen met tranen. Het waren alleen geen tranen van verdriet, maar van compassie. Het gevoel dat ik dit allemaal niet alleen voor mijzelf doe, maar juist voor andere mensen vulde mij hele lichaam. Een gevoel wat ik nooit meer zal vergeten en wat ik ook nooit wil vergeten. Vanaf toen was het mij duidelijk wat ik wil met mijn leven en wat ik moet doen om ervoor te zorgen dat het ook daadwerkelijk gaat gebeuren.

Plan van aanpak
Maar zoals ik al zei, het is een grote stap en je moet er wel voor zorgen dat je hem goed maakt. Ik ben dan ook niet opgesprongen en naar het eerste de beste klooster toegelopen. Nee, ik ga eerst op zoek naar de juiste plek voor mij. Er zijn zo veel centra en kloosters over de hele wereld met allemaal hun eigen manier en hun eigen kijk op de Dharma. Ook moet je overweg kunnen met de mensen die er wonen en een gevoel hebben dat je jezelf er kunt ontwikkelen.

Vaak moet je ook over de financiële middelen beschikken om je zelf in het begin te kunnen onderhouden. Dit klinkt voor veel mensen misschien vreemd, maar het is eigenlijk heel logisch. Het boeddhisme in het westen ontvangt niet zoveel giften als dat gebeurt in het oosten. Een klooster of centrum beschikt vaak gewoon niet over de middelen om iemand te kunnen onderhouden. Daarnaast moeten ze natuurlijk ook zeker weten dat je het ook echt wil en niet na zes maanden er weer vandoor gaat omdat het niet jouw ding is. Ik zou dat ook nooit met honderd procent zekerheid kunnen zeggen op dit moment. Daarvoor moet je echt daadwerkelijk het monnikenbestaan leven. Een leven waar ik naar uitkijk en een leven waar ik voor ga.

Lees ook deel 6 van deze serie: www.bodhitv.nl

Social media