Op zoek naar betekenis. Deel 3

Michiel Gortzak

• Geschreven op: 29-06-2009
• Reacties: 1
• Waardering: 2,9 Sterren
• Tags:
  • Reisverslag

Het drukste land op de hele wereld, het land met de meeste inwoners waar zelfs kleine steden groter zijn dan welke stad ook in Nederland. Het land wat nog steeds werkt met het vijf jaren plan, waar niet lang geleden een culturele revolutie heerste en het land waar religie ondanks alles nog steeds een grote rol speelt. Ik heb het natuurlijk over China.

Mijn aanvankelijke plan was om in Beijing mijn reis naar Tibet te regelen en dan gelijk door te gaan. Maar toen ik er eenmaal was, intrigeerde China mij zodanig dat ik nog zes andere steden in tweeëneenhalve week ben langsgegaan. Helaas had ik niet meer tijd, aangezien ik ook nog tien dagen in Tibet ging doorbrengen en ik maar een visum voor een maand had.

Vreemd
Het eerst wat mij opviel toen ik uit de trein stapte en mijn eerste stappen in Beijing zette, was hoe ongelofelijk netjes alles was. Alles was enorm goed geregeld en, geloof het of niet, ontzettend rustig. Nu moet je wel bedenken dat ik er na de Olympische Spelen was, waardoor Beijing er natuurlijk hartstikke mooi uit zag voor alle journalisten en sporters die tijdens die periode kwamen. Ik moet dus eerlijk toegeven dat alles erg goed geregeld was en niet alleen in Beijing, maar ook in de andere steden waar ik ben geweest.
China is ook opvallend uitheems. Het is werkelijk een vreemd land met vreemde geuren, kleuren en smaken. Ik wist mijn god niet wat ik moest maken van dat rare deegballetje met sesamzaad aan de buitenkant en vreemd grijs/zwarte vulling. Soms had ik echt het idee dat ik in een film was gestapt. Ik vroeg me meer dan eens af wat allemaal echt was en wat niet. Het is een soort kruising tussen Disneyland en de moderne wereld.

Elke hoek die ik omfietste in Beijing bracht me weer een nieuwe verrassing. Fiets je zo nog in een ultra moderne straat waar mensen in rare costuums lopen voor een publiciteits stunt en om de hoek verdwaal de in één van de vele kleine ouderwetse straatjes waar de kippen en vissen nog levend over de toonbank gaan. Het zijn niet alleen de levensgrote contrasten die de reiziger fascineren,maar het is allemaal gewoon zo anders dan in Europa. Zo werd ik fietsend voortdurend ingehaald door electrische scooters terwijl marktlui (die rechtstreeks uit de Ming-periode gestapt leken te zijn) hun goederen nog vervoerden in veel te volle bakfietsen.

Religie?
Dat China eeuwenlang een superreligieus land was, is bekend, maar ik stond versteld van wat er van die eeuwen van kennis is overgebleven. Religie is hier in ieder geval geen vergif meer, zoals Mao dat eens zo duidelijk stelde tegenover de Dalai Lama. Overal kom je tempels tegen, zowel Confucianistisch als Boeddhistisch. Mensen gaan er massaal naartoe om offerandes te brengen.
Ik wist niet dat religie nog zo levend was in China. Het fijne is dat er heel erg veel structuur in de rituelen zit, je hebt dan ook zo door wat je kunt doen als je op dezelfde manier een offerande wilt brengen als de Chinezen (je voelt je daardoor gelijk iets minder toerist).

Vingerkootjes
Eén gelegenheid waar ik goed kon zien hoe religieus de Chinezen nog zijn was in Xi’an (‘stad van de westerse vrede’), de hoofdstad van de centraal gelegen provincie Shaanxi. Hier is onder andere het beroemde terracottaleger van Qin Shi Huangdi, de eerste keizer van China, te zien. Ik was in een Tempel net buiten de stad waar vier vingerkootjes van Sakyamuni Boeddha worden bewaard.
Naast deze grote trekpleister, was deze plek ook uitgekozen voor een herdenking van de slachtoffers van de aardbeving die vorig jaar plaatsvond op 12 mei. Het was een gigantisch spektakel met massa’s mensen en Boeddhistische ceremonies voor de slachtoffers waar iedereen aan meedeed. Ook wilde iedereen gezegend water ontvangen dat door de monniken in het rond werd gesprenkeld. Het werd me nogmaals duidelijk dat religie zeker geen taboe meer is in China, maar juist een onderdeel van het dagelijks leven.

Geweldig!
Je komt werkelijk overal religieuze kunst tegen. Boeddhabeelden van allerlei verschillende materialen, gedetailleerde afbeeldingen van Confusiusmeesters en prachtig versierde tempels. Behalve dat dit erg mooi is om naar te kijken, hielp dit mij om de hele dag bezig te zijn met religie. Ik werd constant herinnerd aan spirituele beoefening, ‘mindfull’ van mijn daden en van mijn gedachten, waardoor mijn eigen spirituele bewustzijn ook permanent werd ‘warm gehouden’. Dat was heerlijk.
China heeft mij op zijn eigen manier daarom erg geholpen om mijn spirituele beoefening in mijn dagelijks leven te integreren. En dan met name de wat kleinere oefeningen. Neem bijvoorbeeld de tien schadelijke acties. Ik heb niet zoveel moeite met het niet doden van levende wezens. Ik zie elk leven als kostbaar en het is iets wat bij mij natuurlijk komt. Maar ik heb meer moeite met ‘idle gossip’. Ik hou van praten en praat vaak teveel over nutteloze onderwerpen. Als je op zo’n verleidingsmoment een reusachtige Boeddha voor je neus hebt staan, wordt het haast vanzelf vervangen door een spiritueel (gesprek)onderwerp.

Al met al had ik echt het gevoel dat het hele land doordrongen was van religie en cultuur. Het is een oud land met een eeuwenoude beschaving en dat voel je. Het heeft ongelooflijk veel karakter en de atmosfeer gaf mij ontzettend veel energie. Ik wilde voortdurend dingen doen, ondernemen en zien. Dat heb ik dan ook zeker gedaan, terwijl mijn plan was om hier niet eens zo lang te blijven en ik ben blij dat dit wel is gebeurd. Dit deel van mijn reis heeft mij onverwachts spiritueel verrijkt. China is werkelijk een geweldige beleving!

Lees ook deel twee van deze serie: www.bodhitv.nl

Stuur dit artikel door