Mabel van den Dungen: Boeddha Business deel 5

Mabel van den Dungen

• Geschreven op: 10-06-2009
• Reacties: 1
• Waardering: 3 Sterren
• Tags:
  • Mabel van den Dungen

Ik heb niet de illusie dat ik ook maar enigszins een volmaakte boeddhist ben. Ik scheld nog steeds op mensen die mij snijden op de snelweg en met de PVV heb ik ook niet veel op. Maar wie ben ik om te bepalen wat goed of slecht is en dat lachen om ‘De Dik voor mekaar show’ stom is?

Iedereen heeft zijn eigen lessen te leren en iedereen mag dat in zijn eigen tempo doen. Maar als ik dan zo’n ongeduldige oordelende en twijfelende boeddhist ben, waarom ben ik er dan zo obsessief mee bezig? Waar komt die dagelijkse drang dan vandaan om er over te schrijven, praten, na te denken, researchen en lezen? Ik zou het echt niet weten.

Gereïncarneerde monnik
Toen ik drie  jaar geleden als boeddhist werd ingewijd, vertelde mijn Japanse mentor dat ik vele levens geleden een hoge Japanse monnik ben geweest en dat ik mij daarom in dit leven zo verbonden voel met alles wat met boeddhisme te maken heeft. Op zich een mooie gedachte, maar voor iemand die stevig op de grond staat, is dat op de meeste dagen geen afdoende verklaring. Misschien moet ik het meer zoeken in de stilte die rond het boeddhisme hangt, want als de hectiek van alledag rond mijn hoofd kwettert als een zwerm opgewonden spreeuwen, verlangt mijn hart naar een kale bergtop. Niets anders dan mediteren, rust, rijst en verdieping. Verbonden met de schepping en de schepper. Geheime doorgronden die zich hier ook dagelijks aan ons ontvouwen, maar die wij in de chaos niet zien, laat staan doorgronden.

Druk met het volgende moment
Heel soms als je even niet zo druk bent met hoe het volgende moment er uit zou moeten zien, zie je hoe een zonnestraal de geheime kleuren van een waterdruppel prijsgeeft terwijl het speels van een blad afrolt. En opeens herinnert je hart weer dat het leven in zijn diepste kern alleen liefde en schoonheid is. Maar als een stuk afgedreven wrakhout zien we slechts glimpen van die waarheid. We weten dat het er is, maar kunnen het niet aanraken. Mijn verlangen naar het leven van een monnik is wellicht een kokette, want het leven van een monnik is geen picknick, maar een en al toewijding met de nodige ontberingen.

Boeddhaschap binnen handbereik
Het boeddhisme van Nichiren Daishonin dat ik aanhang zegt dat wij in ons huidige bestaan, in deze incarnatie, het beginsel van het bereiken van boeddhaschap kunnen realiseren. De essentie van deze leer, de Lotus Soetra, zegt dat ieder mens, van hoge of lage komaf, gestudeerd of ongeletterd, rijk of arm, toegang heeft tot deze wijsheid. Nichiren Daishonin vergelijkt het met een rijstoogst en zegt dat sommige soorten vroeg rijp zijn en andere laat, “Zij zullen allen rijpen en binnen een jaar klaar zijn voor de oogst”.

Twijfels
En toch heb ik daar regelmatig mijn twijfels over. Twijfels over mijzelf. Soms denk ik dat mijn boeddhisme een vlucht is. Een hang naar een veilige haven, weg uit de gekte. Een focuspunt dat mij op het pad houdt. Als ik mij zo voel, ervaar ik het chanten als een taak. Net zoiets als tandenpoetsen, ieder vuur of overgave ontbreekt. Dat duurt dan een tijdje net zolang totdat ik in die diepe twijfel, over een van de vele rondslingerende boeken over boeddhisme struikel en als vanzelf op de bladzijde terecht kom waarop staat “Wij kunnen geen verlichting bereiken zonder een diepe verandering in ons eigen leven, dat wil zeggen, een verandering in ons hart en in onze gedachten. Als we de mystieke wet van Nam Myoho renge kyo buiten onszelf zoeken, dan zijn we niet in staat om verlichting te bereiken. In tegendeel. Onze boeddhistische oefening zal dan alleen maar een eindeloze en pijnlijke beproeving zijn. En zelfs als u Nam Myoho renge kyo met geloof reciteert, maar denkt dat de wet buiten u zelf is, dan sluit u de Mystieke Wet niet in uw hart en is het slecht een inferieure leer”.

Spirituele discipline
En dan wordt het allemaal opeens weer heel duidelijk. In plaats dat ik zit te chanten vanuit liefde, verbondenheid en vertrouwen in mijn eigen boeddhanatuur, vlieg ik weer eens giga uit de bocht in mijn behoeften om het leven onder controle te houden  met spirituele discipline.
Van kleins af aan heb ik de behoefte gehad om mijzelf te verbeteren. Ik zou het fantastisch vinden als ik aan het einde van de rit zou kunnen zeggen ‘Ik heb het allerbeste uit mijzelf gehaald en onderweg nog een paar andere mensen kunnen inspireren hetzelfde te doen’. Dat neemt niet weg dat ook mijn pad met vallen en opstaan gaat. Soms ben ik zo ver van het pad af dat ik mij überhaupt veel te nederig voel om over het boeddhisme te schrijven.  Zeker als ik in de Lotus Soetra lees: ‘boeddhistische beoefening betekent jezelf iedere dag uitdagen’, een prachtig typerend stukje tekst ‘Bij onze boeddhistische beoefening zijn vastbeslotenheid en moed nodig. Wanneer we onszelf uitdagen om ‘vandaag meer te bereiken dan gisteren’ en ‘morgen meer dan vandaag’, beoefenen we pas werkelijk. Zonder zo’n moedige en krachtige houding kunnen we de ijzeren ketenen van het lot niet verbreken, en ook hindernissen of duivelse functies niet overwinnen. De dagelijkse gongyo (mediteren door hardop te chanten) is het strijdtoneel waarop we nieuwe dingen in ons leven uitdagen en realiseren. Wanneer we moedig en met geloof opstaan, verdwijnt de duisternis van wanhoop en angst uit ons hart stroomt het licht van hoop en groei binnen. De houding om moedig op te staan, is de houding van geloof’.

Gods evenbeeld
Boeddha zegt over het boeddhisme dat het slechts een voertuig is om je naar de overkant van de rivier te brengen. En dat het wijs is om het daarna achter je te laten. Er bestaat niet één weg naar de waarheid.  In de bijbel staat dat we geschapen zijn naar Gods evenbeeld. Het is aan ons om een manier te vinden om zo ongeschonden mogelijk uit het leven te voorschijn te komen en dat te worden wat we al zijn. De minder fortuinlijke onder ons leren het door tegenspoed en grote ellende op hun pad. En sommigen leren het nooit. Ik weet dat iedereen het goddelijke in zich heeft. Maar ik weet ook dat het overgrote deel van de mensheid  zich daar niet bewust van is. En ook al raak ik die verbondenheid zelf soms door alle stress kwijt, ook al voel ik mij soms een nepboeddhist, die lichtjaren is verwijderd van iets dat ook maar in de verste verte op verlichting lijkt. Het enige wat ik kan doen, is steeds weer mijn weg terug vinden. Ik doe mijn best.

 Lees ook deel vier van deze serie: /www.bodhitv.nl

Stuur dit artikel door