Mabel van den Dungen: Business Boeddha deel 3

Mabel van den Dungen

• Geschreven op: 14-04-2009
• Reacties: 2
• Waardering: 3,1 Sterren
• Tags:
  • Mabel van den Dungen

Waarom heeft de een zijn leven wel op de rit en waarom de ander niet? Is het karma, waar volgens mij ook altijd nog een grote mate van zelfbeschikking in zit? Is het te wijten aan de planeten en kunnen we zwoegen en chanten tot we een ons wegen, maar zien de sterren bij onze geboorte al ons levenspad?Of hebben we zelf de verantwoordelijkheid op het schip van ons leven? Ik geloof in het laatste en het boeddhisme ook. Het is mooi dat dat zo overeenkomt, maar ik weet niet helemaal of we hetzelfde vertrekpunt hebben.

Het begint met focussen
Sommige boeddhistische stromingen wijten het aan ons karma. Andere weer aan de mate van verantwoordelijkheid nemen of het al dan niet genoeg mediteren, chanten of naastenliefde. Wat je ook doet en wie je ook bent, voor mij begint het op orde brengen van mijn leven met focus. Focus op je doelen, focus op je geloof, focus op het al dan niet boeddhist zijn en gefocust op wat het leven je aanbiedt. Klinkt misschien of ik de wijsheid in pacht heb, maar ik heb er ook regelmatig maanden tussen dat ik zit te staren naar de buis; elke avond De wereld draait door kijk en de herhaling van Paul & Witteman. Meer omdat ik niet naar bed wil dan dat ik het programma echt zo geweldig vindt. Want als ik wel naar mijzelf zou kijken in plaats van te vluchten in het bewegend beeld, dan zie ik dat mijn leven voor nog geen twintig procent dat is wat ik mij er ooit van heb voorgesteld. Ik stel in zo'n mood ook van die lekkere ondersteunende vragen waar ik mij nog slechter van ga voelen. ‘Waarom groei ik zo langzaam?', ‘Waarom voel ik nog zo weinig verdieping?', ‘Waarom is mijn leven zo oppervlakkig en lukt het mij maar niet om in die zone te raken waar verdieping, spiritualiteit en het echte leven zich aan mij ontvouwt?' en ‘Waarom lukt het andere wel om liefde, succes en voorspoed aan te trekken of te creëren in hun leven?'.

Miljoenen wegen leiden naar jezelf
Nou, precies daarom. Omdat ik op die momenten niet verbonden ben met mijzelf. Ik ben van mijn eigen zender af. Ik sta niet afgesteld op het universum en het universum kan mij daarom ook niet bereiken. Ik ben zo druk met de verkeerde kant aan het opkijken dat ik niet zie dat mijn focus niet gericht is op mijzelf en het altijd dienende universum. En dus niet gericht op haar ongekende mogelijkheden. Want met waarom vragen houdt je jezelf altijd op de plek waar je al zit en meestal is dat niet waar je zijn wil. De enige uitweg uit dit voor mij donkere hol is om weer in contact te komen met gevoelens van dankbaarheid, toewijding, acceptatie, overgave en nederigheid. Misschien doen andere mensen het door naar een lachfilm te kijken, een marathon te rennen of een heerlijke vrijpartij, maar ik doe het door te chanten. Er zijn gelukkig miljoenen wegen die je weer terug leiden naar het allerhoogste in jezelf. Iedereen ‘moet' doen wat haar of hem het beste past. En als je dan weer mee in contact bent, voel je dat het goed zit. Is het vertrouwen terug. Weet je dat alles goed komt en weet je ook dat je daar zelf dagelijks het nodige voor moet doen.

Moodboard
Maar hoe kom je dan terug naar het allerhoogste in je zelf? Dat stukje in jezelf waar al je wijsheid, liefde en echte levenslust zit? Je kunt opeens spastisch fanatiek aan zaken als dankbaarheid, toewijding, acceptatie, overgave en nederigheid gaan denken maar als dat slechts holle woorden voor je zijn, gebeurt er nog niets. Hoe gaat het dan in zijn werk?
Ik mediteer 2 x op een dag en dat ziet er als volgt uit. Op mijn altaar staan altijd verse orchideeën, vers water, kaarsjes, wierook, een rozekwarts (hartchakra), mijn gohonzon*
(* voorwerp van toewijding in het boeddhisme van Nichiren Daishonin
1222-1282 ), mijn moodboard en mijn doelen-actieplan-afspraken-met- het-universum-boekje. Eigenlijk mag ik naast mijn gohozon, heilig geschrift van waar de essentie van het Nichrenboedhhsime op staat, niets anders naast zetten dan groene takken en kaarsen. Maar mijn hele leven is mijn altaar, ook toen ik nog geen boeddhist was en alleen transcendente meditatie deed, al een afspiegeling geweest van wat er in mijn leven speelde of wat ik zou willen dat er in mijn leven speelde. Op het moodboard heb ik een compilatie van plaatjes uit tijdschriften geknipt van zaken die voor mij belangrijk zijn. Die ik al heb of ervaar in mijn leven of die ik zou willen aantrekken.

Kakofonie van rituelen
In mijn boekje staat dat nog eens op schrift, maar ook met een actielijst ernaast hoe ik dat kan bereiken. Alleen mediteren en wensen lijkt mij een onmogelijke taak om zaken en dingen te manifesteren. Je kunt namelijk wel zeggen bijvoorbeeld ‘ik wil een nieuwe liefde', maar als je je dan vervolgens 365 dagen per jaar verschuilt op wat voor manier dan ook voor de buitenwereld, dan wordt het heel moeilijk om die nieuwe liefde te creëren.
En je kunt ook zeggen ‘ik wil gezond en slank of energiek zijn', maar daar zul je dus ook aan moeten werken. Ik begin de ochtend met chanten volgens de Nichrenrichtlijnen. Als ik daar mee klaar ben dan switch ik over naar TM (transcendente meditatie) en vervolgens sluit ik af met het universum te bedanken waar ik allemaal dankbaar voor ben. Het is een kakofonie van rituelen, maar het brengt mij bij mijzelf, bij de boeddha in mij en dus dicht bij god. Er zijn genoeg mensen die zeggen dat je van je spiritualiteit geen ratjetoe mag maken. Dat je het een of het ander moet zijn. Zoals je merkt zie ik dat anders. Alles wat je dichter bij de goddelijke essentie of energie van het leven brengt, is volgens mij goed. En of je dat nu bereikt door mandala's te kleuren of door tantraseks; iedereen moet en mag zelf dat doen wat hem of haar goeddunkt. Het enige wat belangrijk is dat je wel weet welke kant je op wil.

Focus van devotie
Een gohonzon is een focus van devotie. Waarom zou men eigenlijk als boeddhist een focus van devotie nodig hebben? Boeddhisme gaat toch over het verwerven van inzicht, het bereiken van verlichting? Goden en Verlossers spelen toch geen rol? Maar verlichting en inzicht zijn moeilijk te beschrijven en de menselijke geest is onrustig, springt van gedachte op gedachte, en hunkert naar impressies. Religieuze beelden geven de geest een rustpunt om te focussen en onder controle te krijgen. Voor ons boeddhisten is zo'n fysieke vorm een constant geheugensteuntje om ons te helpen de Boeddha-Dharma in gedachte te houden. De Gohonzon maakt ons er van bewust dat de Boeddha-Dharma geen abstracte theorie is, maar een levende realiteit. Deze levende realiteit vertelt ons dan wij verweven zijn in een oneindig netwerk van wederzijdse afhankelijkheid. De focus van devotie is dus niet een ‘kracht' buiten onszelf, het is de blauwdruk van onze verlichting, zo gemaakt dat het ons uitnodigt om helemaal op te gaan in de levende realiteit van ons eigen boeddhaschap. Om zijn inzichten zichtbaar te maken tekende Nichiren Daishonin in Chinese kalligrafie de grote Mandala, de Gohonzon. Het is het symbool dat het ongeboren en doodloze leven van de Eeuwige Boeddha uitdrukt en aan ons overdraagt.

Hoe dan ook. Probeer van alles uit. Voel, kijk en onderzoek wat echt bij jou past. En waar je ook voor kiest, het is gewoon jou manier om dichter bij je goddelijke boeddhanatuur te komen. En daar is geen goed of slecht. Daar is compassie, rust, liefde en overgave en voel je je vanzelf diep en diep dankbaar.

Voor wie mijn spirituele kerstboom toch iets te veel van het goede is en liever iets meer leest kan naar nichiren.nl en wonder boven wonder schrijven ze daar ook over focus.

www.mabelvandendungen.nl

Stuur dit artikel door