Op zoek naar mijn sangha deel 2, Rigpa

Johan Aanen

• Geschreven op: 27-11-2008
• Reacties: 2
• Waardering: 2,9 Sterren
• Tags:
  • Tibetaans boeddhisme

Johan (23) gaat op zoek naar een Sangha om zijn geestelijke aspiraties in praktijk te brengen en te leren mediteren. Hiervoor bezoekt hij zeven Sangha's om te onderzoeken welke van deze centra hem eventueel verder kan helpen op zijn pad. Deel 2 van 7 over Rigpa.

Vanavond ga ik naar het Tibetaans boeddhistisch centrum Rigpa in de Amsterdamse Van Ostadestraat. Het is een meditatiecentrum in de Dzogchentraditie, de Grote Perfectie. Deze traditie is de kern van de Nyingmalijn, de oudste van de vier boeddhistische scholen in Tibet.
Inmiddels ben ik bij het centrum beland en zie drie dames van middelbare leeftijd ook richting het centrum lopen. We worden hartelijk ontvangen. Ik maak even een praatje en loop door, hang mijn jas op en doe mijn schoenen uit. Ik loop door de smalle ontvangsthal en kom uit bij een klein winkeltje. Daar sla ik rechtsom en zie rechts van mij een klein en vol kantoortje en links de deur naar de meditatiezaal. Rechts de aarde, links het bovenaardse.

Knus en licht
Ik loop de zaal in. Deze ziet er knus, ruimtelijk en licht uit, met veel foto's van allerlei boeddha's, bodhisattva's en leraren aan de achterwand. In het plafond zit een aantal dakramen die uitzicht geven op de lucht, omringende gebouwen en een boom waarvan de bladeren zachtjes ritselen. Voor het altaar staan twee lage tafeltjes voor de instructeurs.
Achterin de zaal is er een deur naar een achterkamertje dat tevens dienst doet als ontmoetingsplaats en bibliotheek. Daar staat nog een aantal mensen en ik raak in gesprek met een jonge medewerker van het centrum. Die vertelt dat Rigpa over retraitecentra beschikt waar mensen voor langere tijd kunnen mediteren.

Spiritueel zorgprogramma
Ook verneem ik dat Rigpa op een bijzondere manier actief is, namelijk in het ‘Spirituele Zorgprogramma', gebaseerd op het Tibetaanse Boek van Leven en Sterven van Sogyal Rinpoche, de oprichter en spiritueel leider van Rigpa. Dit programma maakt een verbinding tussen het mededogen en de wijsheid van het boeddhistisch onderricht en de huidige ervaring op het gebied van stervensbegeleiding.
Ernstig zieken, stervenden, naasten en zorgverleners kunnen er steun in vinden. We praten wat verder tot ons wordt verteld dat we de meditatiezaal kunnen betreden voor het programma. In totaal zitten er zo'n twintig mensen waarvan het overgrote deel vrouw is. Een man en een vrouw zitten op de plek van de instructeurs. Samen vertellen ze wat er op het programma staat: twee meditatiesessies met een korte pauze er tussen. We beginnen met rustig zitten.

Inzicht
Dan begint de mannelijke instructeur te praten. Zijn stem klinkt rustig, is niet schel en niet onhelder. We krijgen een stuk te horen uit het Tibetaanse Boek van Leven en Sterven van Sogyal Rinpoche. Rigpa wordt uitgelegd als ‘de meest innerlijke natuur van onze geest'. Door middel van meditatie kunnen we de grijpende neiging van ons verstoorde wezen loslaten en de ‘Natuurlijke Grote Vrede' ervaren.
Terwijl ik verder luister voel ik de wind zacht op mijn huid en hoor bladeren ritselen. Een kalmte daalt op me neer. Ik ervaar blijheid, omdat het onderricht inhoudelijk is. Dit heb ik niet ervaren bij Shambala. Hier krijg ik tenminste iets om te kauwen. De stem vertelt ons dat de ervaring van de Grote Vrede wordt belemmerd door de ‘grijpende geest'. Na een tijdje hoor ik een bel. Tea-time.

De tweede ronde
De tweede ronde begint met een kort videofragment waarin Sogyal Rinpoche onderricht geeft. Deze visuele ondersteuning van de meditatie is leuk en afwisselend. Daarna is het weer tijd voor de meditatie. Ik hoop op een even aangename voortzetting van de eerste helft en probeer in dezelfde positie en hetzelfde gemoed te geraken.
Ditmaal leest de instructrice kort voor uit het boek van Rinpoche. Al zittend merk ik dat het iets kouder en een klein beetje donkerder is geworden, maar nog steeds hoor ik de bladeren ritselen. En ondanks de frisse temperatuur zwijmel ik weg in een rustige houding. Lekker lui zit ik op mijn kussentje.
Lui... Dat doet me denken aan een artikel dat ik moest lezen voor mijn studie. Daarin werd het verschil aangegeven tussen een passieve en actieve luiheid, waarbij Rigpa werd beschreven als een actieve luiheid, waarin je kon ontspannen, maar tegelijk aandachtig was.

Afsluiting
Nadat de bel het einde van de meditatie aangeeft, help ik met opruimen, bedank de instructeurs en praat nog even na over mijn Sanghaserie. Ze wensen me succes, we groeten elkaar en ik loop de deur uit, bedenkend dat ik genoten heb van de avond. Ik heb een inzicht opgedaan en dat is een doorslaggevende factor in mijn eventuele keuze voor een Sangha. Ook heb ik gemerkt dat de mensen in het centrum serieus waren, zonder de vreugde en lol van het samenzijn en samen mediteren te verliezen. Dit in tegenstelling tot Shambala, waar ik soms het idee kreeg dat mensen er meer voor sociale interactie kwamen. Wat dat betreft zou ik dus eerder kiezen voor Rigpa.

Lees ook deel 1 over Shambhala

Social media