365 dagen zen?

Anne Kleisen

• Geschreven op: 07-08-2008
• Reacties: 1
• Waardering: 3 Sterren
• Tags:
  • Zen
  • boekbespreking

Dit artikel is eerder gepubliceerd op 4-2-2008
Onlangs verscheen een heel mooi en kleurrijk geïllustreerd boek, Zho, een jaar uit het leven van een doofblinde vrouw. Zho is een afkorting van Ziende het onzienlijke, de Dharmanaam van Marloes Lasker, een 31 jarige vrouw uit Utrecht. Zij woont daar met haar man en blindengeleide hond Gaston. Hoe komt het zo dat haar (dag) boek gepubliceerd werd en is zij echt zo zen als ze overkomt in haar boek?

TussenpoZen
"Mijn uitgever, Adrie Beijen van A3 boeken, kende mij niet persoonlijk maar volgde al een poosje mijn weblog, TussenpoZen, dat sprak haar heel erg aan, mede om het feit dat ik veel over zen schrijf en over mijn persoonlijke leven Op mijn dertigste verjaardag stuurde zij mij een mailtje met de vraag of het mij leuk leek om een jaar lang een dagboek bij te houden om het vervolgens uit te geven.  Daar heb ik natuurlijk geen nee tegen gezegd!

Lekker zitten
Marloes kwam via een cursus op een activiteitencentrum in aanraking met zen. "Ik had het gevoel dat ik thuiskwam, van tevoren had ik helemaal niet verwacht dat het zo'n impact zou hebben. Inmiddels is het mijn leven zelf, het is zodanig geïntegreerd met alles.Als je op een retraite heel lang ‘zit', kan dat moeilijk zijn, dan denk je wel eens ‘waar doe ik het voor'? Omdat je dan totaal niet meer weet waarom je dan op zo'n kussen zit. Maar toch blijft er wel iets doorgaan dat zegt ‘ik blijf gewoon zitten'. Als ik korter zit vind ik het wel meevallen tegenwoordig, maar dat ligt heel erg aan de dag. Soms wordt je heel erg geconfronteerd met alles wat er in je hoofd spookt en de andere dag zit je gewoon lekker. 

Horen en zien
Het syndroom van Usher dat Marloes heeft, is een combinatie van slechthorendheid met een progressieve oogziekte. "Ik heb een heel klein gezichtsveld dus tekenen gaat stukje voor stukje. Wat ik zie, zie ik scherp. Als ik maar lang genoeg kijk dan kan ik uiteindelijk het hele plaatje zien. Mijn oogziekte gaat achteruit en mijn gezichtsveld wordt steeds nauwer. De kans is er dat ik blind word maar het is moeilijk te voorspellen hoe dat gaat, het is bij iedereen anders. Mijn gehoor blijft hetzelfde, dat is al vanaf mijn geboorte af aan zo. Als ik blind zou worden zou het ongetwijfeld enorm veel invloed hebben op de dingen die ik doe, maar inmiddels hen ik wel genoeg vertrouwen om dan wel weer te zien, om daarmee om te gaan en andere dingen te gaan doen. Ik kan altijd blijven schrijven of meer driedimensionale dingen maken. Ik kan er best bang van zijn maar niet zozeer dat ik zou willen stoppen met leven.
Het is heel moment afhankelijk wat ik moeilijk vind aan mijn ziekte, soms vind ik al die fietsen in de stad heel lastig, ik hoor ze niet en ik zie ze ook niet aan komen. Fietsers gebruiken hun remmen niet, die fietsen gewoon door. Soms vind ik het eng om over straat te lopen. Niet dat het me dan tegenhoud, maar ik kan het best eng vinden. 

365 dagen zen?
In het boek kom je heel zen over. Is jouw leven echt zo of zijn dit de dingen die de uitgever er uit heeft gehaald? "Nee ik vond het heel belangrijk om bij mezelf te blijven en dat is me ook wel aardig gelukt. In die zin zie je ook geen verschil tussen dit boek en mijn gewone dagboeken. Ik heb me zo min mogelijk bezig gehouden met de vraag wat anderen zouden willen of hoe het zou moeten. Ik ben gewoon echt door blijven gaan met wat ik al deed. Alleen op die manier kan het oprecht blijven. Ik vond dat niet zo moeilijk maar dat komt met name omdat mijn weblog ook al door iedereen gelezen kan worden. Het was eigenlijk een natuurlijke gang van zaken, alles kwam een beetje bij elkaar. Het is een selectie, maar het is wel degelijk een spiegel van wat er op dat moment gebeurt. Uiteindelijk is alles erin gekomen, er is niets uitgehaald. Er zijn geen stiekeme ‘nooit gepubliceerde' bladzijden, het staat er allemaal in. 

Stilte en vertrouwen
Ik heb wel heel veel vertrouwen en ik vind dat dat ook een belangrijke rol in mijn boek speelt. Mijn uitgever gaf mij heel veel vertrouwen bij het maken van dit boek en ik merkte ook dat ik mezelf ook heel veel vertrouwen gaf. Dat werkt door in je hele leven, gewoon vertrouwen hebben dat wat er gebeurt, dat dat wel goed is. Misschien weet je niet waarom maar dat vertrouwen is wel heel erg gegroeid en dat is denk ik een van de grootste zegeningen van mijn persoonlijke zen beoefening. Zen helpt mij om dingen te laten komen zoals ze komen en dingen te ervaren zoals ze zijn en dat betekend dat ze minder zwaar worden, het betekent ook dat als dingen niet goed gaan, dat het dan ook goed is. Een soort acceptatie van en aandacht hebben voor wat er gebeurt en wat er is. De rest dat zien we wel.
Het is natuurlijk moeilijk om te vergelijken met anderen, maar ik denk dat het wel eens voordeel zou kunnen hebben in het oppikken van de dharma als je veel in stilte leeft. Maar er moet wel iets in je gebeuren om die dharma ook te zien. Volgens mij kan je het ook heel goed alleen zijn en het toch niet zien. Dan zie ik het ook wel als geschenk dat ik in deze positie zit. Dat het mij allemaal zo gewoon toekomt, ja daar kan ik wel heel dankbaar voor zijn, daar kan ik zo van gaan huilen. Het is altijd zo dat alles wat er heeft plaats gevonden en alles wat er aan de hand is, tot dit punt heeft geleid. Het heeft 31 jaar geduurd voordat ik op deze stoel ben gaan zitten, en alles heeft daarvoor gezorgd, dus ook mijn slechte horen en zien zorgen ervoor dat ik nu hier kan zitten. In die zin ben ik dankbaar voor alles. 

Kijk ook op www.zentrum.nl
Marloes is ook te beluisteren in een radio aflevering van de BOS. 

Social media