Geraakt door het monnikskleed

Anne Kleisen

• Geschreven op: 01-08-2008
• Reacties: 7
• Waardering: 3,1 Sterren
• Tags:
  • Rigpa
  • Sogyal Rinpoche

Dit artikel is eerder geplaatst op 20 maart 2008
Jochem Meerburg (24) woont nu twee jaar in Lerab Ling, een boeddhistisch klooster in Zuid Frankrijk. Lerab Ling is een van de grootste Europese kloosters van de Rigpa orde, een Tibetaans boeddhistische orde onder leiding van Sogyal Rinpoche. Wat beweegt hem ertoe om op zo'n jonge leeftijd daar te gaan wonen en straks misschien zelfs monnik te worden?

Een echte leraar
'Ik ben eigenlijk altijd wel geïnteresseerd geweest in spiritualiteit maar het heeft een serieuzere vorm aangenomen toen ik 19 was, toen kwam ik via mijn oom in aanraking met Sogyal Rinpoche. De eerste keer dat ik hem tegenkwam dacht ik 'ok, dit is een echte leraar', ik was meteen heel erg geraakt. Veel innerlijke vragen over het spirituele pad werden beantwoord in die paar uur dat ik hem die eerste keer zag. Alles wat ik in de boeken las, werd door hem belichaamd. Ik ben nooit zo geïnteresseerd geweest in uitgaan, ik heb wel van alles uitgeprobeerd maar ik denk dat ik daar het ware geluk niet in vind. Nadat ik Rinpoche was tegen gekomen werd de rest van het wereldse leven ''vanzelf'' minder interessant'.

Jochem woont in een dorpje in de buurt van het klooster en werkt enkele uren per dag. In ruil daarvoor neemt hij gedeeltelijk mee aan de driejarige retraite die in Lerab Ling wordt aangeboden. 'Ik heb altijd heel graag op die plek willen zijn. Het is een hele krachtige, bijzondere plek, heel dicht bij Sogyal Rinpoche die daar een gedeelte van het jaar woont. Het is heel bijzonder en inspirerend om te zien wat het met mensen doet die heel diep in retraite zijn'.

Geraakt door het monnikskleed
'Het wordt steeds zekerder dat ik monnik ga worden. Zo lang ik me kan herinneren ben ik geraakt door het monnikskleed. Maar het is eigenlijk pas het afgelopen jaar dat die aspiratie weer tot leven komt. Wat mij er in aanspreekt is dat het pad van een monnik een hele goede basis legt op persoonlijk niveau om een diep spiritueel leven te leiden. Ook denk ik dat je heel veel kan beteken als monnik zijnde omdat je echt je hele leven wijdt aan beoefening en aan de belichaming van de leer. Ik heb veel bewondering voor mensen die het pad ook kunnen bewandelen zonder voor het monnikschap te kiezen. Het monnikschap is ook heel erg een zekerheid'.

Persoonlijke of universele liefde?
Ik heb ook ervaring met de liefde in persoonlijke relaties. Ik heb er veel over nagedacht of ik dat zou missen maar ik denk het niet. Ik denk dat als monnik zijnde dat je die liefde wel herkent, maar dat je het meer transformeert tot een universele liefde. Je kiest nog bewuster om alle voelende wezens te helpen. Dat is niet alleen rationeel, dat voél ik ook, ik speel er al vrij lang mee. Ik heb genoeg vriendinnetjes gehad, maar het is voor mij nooit echt dat ik dacht van 'dit is wat ik nodig heb of dit is waar ik naar zoek', het is niet zo diep als het pad van het monnikschap. De liefde die ik voel voor het pad en voor mijn leraar blijft toch altijd veel groter dan de liefde die ik zou kunnen hebben met één individu. Dat voelt toch te beperkend.

Als ik hier in Nederland ben is het veel moeilijker om bij mezelf te blijven, soms is het heel makkelijk als je in de bergen van zuid Frankrijk zit, de omgeving is heel rustig en daardoor makkelijk voor meditatie. Aan de andere kant opent het mijn hart ook wel. Alles waar in de leer over gepraat wordt, wordt ook wel veel duidelijker als ik hier ben, omdat je mensen echt ziet lijden, veel meer dan als je in het klooster bent. Het kan ook een uitnodiging zijn om wat je ontvangen hebt, te geven aan de wereld en mensen te helpen.

Twijfels..
Moeilijke momenten liggen elke seconde er op de loer. Als ik twijfel aan mezelf, of ik het wel kan en of het allemaal wel werkt. Of aan de leraar en aan de leer. Maar vaak komt het er toch op neer dat het een projectie is van mijn eigen diep gewortelde angst of woede want als ik weer naar binnen ga dan kom ik ook wel tegen waar de angst, woede of projectie vandaan komt. Die twijfel neemt wel geleidelijk af, maar het wordt ook wel eens sterker. Juist door dat je meer beoefent en meer je geest naar binnen keert kom je de minder fraaie kanten van jezelf tegen. 

Ik denk dat mijn ouders het in hun diepst van hun hart wel begrijpen omdat ze mij natuurlijk heel goed kennen. Aan de andere kant wil elke ouder wel een kleinkind, dat is ook heel begrijpelijk. Het is ook wel moeilijk voor ze maar ik denk dat hoe meer ze zien dat ik me er in ontwikkel, hoe meer ze het kunnen begrijpen. Het heeft ook gewoon tijd nodig dat ze er aan kunnen wennen en dat ze zien dat het me heel gelukkig maakt. Ik denk dat ik nu 1.5 jaar in Lerab Ling blijf. Eigenlijk heb ik het gevoel dat het alleen maar het begin is en dat het alleen maar dieper wordt. Nu heb ik geproefd hoe krachtig, bijzonder en enorm diep deze traditie is. Na 1.5 jaar word ik waarschijnlijk monnik, dan worden we in Nepal door Kyabje Trulshik Rinpoche ingewijd.

..En geluk
Ik ben heel gelukkig dat ik dit pad heb gekozen, en steeds gelukkiger. Het is niet altijd gemakkelijk, het is niet de gebaande weg die ik ga. Ik heb me ook vaak afgevraagd van 'moet ik niet wat meer in het leven staan, een studie doen en zo wat bijdragen aan de maatschappij', maar ik voel dat dit echt mijn weg is waarin ik het meest kan bijdragen. Ik geloof zeker dat alle problemen uiteindelijk voortkomen uit onze geest dus is het belangrijk om onze geest te trainen en zijn essentie te leren kennen. We hebben allemaal zaden van onwetendheid, passie en agressie in ons, volgens de boeddha is dat waarom we lijden, we zien niet wie we werkelijk zijn en volgen daarom onze illusies van ego-gehechtheid. Ik denk dat we het meest kunnen bijdragen in de wereld door zelf te proberen die zaden te verwijderen en zo meer te worden wie we echt zijn.

Over het klooster Lerab Ling: www.lerabling.org

Over Rigpa, de organisatie van Sogyal Rinpoche: www.rigpa.nl

Social media