Zen in Syrië deel 3

$article/block[@lang=$lang]/name

Zen in Syrië deel 3
Cilia reisde naar Syrië en ontdekte dat daar tussen de vele verschillende geloven en culturen ook mensen zijn die yoga, trancedente meditatie en zenboeddhistische retraites doen. Derde en laatste deel.

Zen in Syrië deel 3


Cilia (28) reisde na haar studie Religiestudies naar Syrië en ontdekte dat daar onder de soennitische meerderheid, de shi'itische minderheden, de ruim elf verschillende christelijkestromingen (bij elkaar 10% van de inwoners), de zoroasters en de mensen die zich humanist noemen, mensen zijn die yoga, trancedente meditatie en zenboeddhistische retraites doen. Deel drie.

Vliegen
‘Hoe komt het toch dat sommige mensen yoga willen beoefenen totdat ze gaan vliegen?’ vraagt Miriam. We rollen onze plastic rieten matjes op en lopen over het asfalt naar huis. Haar helderbruine ogen zijn op mij gericht, maar ze lijkt ermee naar achteren te kijken, alsof ze de gedachtes in haar hoofd scant. ‘Ik weet het niet,’ zeg ik, ‘misschien willen ze de werkelijkheid ontvluchten?’ Dat kan, maar zij zou het raar vinden, het lijkt haar niet de bedoeling van het leven. We zijn het voetbalveld van steengruis overgestoken, passeren een rij ceders en komen aan bij het hoofdgebouw van De Aarde. ‘Laten we het aan Frans vragen,’ besluiten we. Maar we kunnen hem niet vinden.

Jezuïet en psychoanalyticus
Pater Frans heeft als abt van een Jezuïetenklooster de leiding over dit stuk land en is altijd in de weer om alles goed te laten verlopen. Er zijnlandschap wijngaarden, aardappelvelden, ontvangstruimtes en een school voor gehandicapte kinderen. Als psychoanalyticus luistert en kijkt Frans aandachtig naar alle betrokken personen. Steeds destilleert hij uit hun bewegingen en redeneringen wat er werkelijk toe doet, zodat de rest eraf valt. Psychoanalyse is niet strijdig met zijn geloof, hij noemt het iemand ‘stem van God’ laten worden door werkelijk luisteren. Freud was niet uitgesproken atheïstisch, zegt hij, hij was alleen tegen geprojecteerde religie: het vastklampen aan illusionaire weerspiegelingen van situaties uit het eigen leven. Hij schijnt gezegd te hebben dat hij bereid was zijn ideeën bij te stellen als hij zelf iets werkelijks zou ervaren, maar dat gebeurde niet. (Foto: Cilia met een koerdische familie)

Zen
Frans vertelt echter niet aan de kerk wat hij gelooft. Hij werd Jezuïet in de jaren ’60 in Amsterdam, omdat hij zag dat het vrolijke stadsleven waar hij deel aan had ‘ook een andere kant had.’ ‘Maar toen was die kerk zo anders,’ legt hij uit. Ik lees later na dat er in die tijd progressieve hervormingsideeën waren om de kerk minder hiërarchisch en vrouwen meer functies te geven en dat Jezuïeten en Dominicanen en masse zenboeddhistische meditatie begonnen te beoefenen. Nu staat Frans heel sceptisch tegenover de orde. ‘Het zijn toch een beetje de kneusjes die intreden.’
Hij had als kind al ervaringen van algehele liefde voor de schepping. ‘Een koe in de wei, hoe die staat te grazen, zulke gewone dingen - daar gaat het om.’ Nu leidt hij zenretraites hier op het land. Hij leerde het indertijd van leraren in Frankrijk en Nederland. ‘Daar moet het zo via het rationele denken,’ vertelt hij. ‘Hier gaat het allemaal veel makkelijker.’ Ik ben er een weekend bij. We zitten op zenbankjes in een lemen hut, het is donker en het enige wat we horen is de vlam van het dieselkacheltje. Ik heb geen idee wat we moeten doen, maar ik verroer me niet. ‘Hij legt niks uit,’ denk ik, maar ik voel me veilig in zijn aanwezigheid en geniet van de rust. In de pauze legt iemand het even uit: je moet proberen aan niets te denken. Tijdens het eten mogen we eigenlijk niet praten, maar zelfs Frans doet mee aan het gesprek. De meeste Syriërs kunnen dat gewoon niet, hun mond houden terwijl ze in gezelschap zijn. ’s Ochtends doen we yoga op het betonnen dak van een onafgewerkt gebouw, de plassen zijn bevroren. Frans doet voor hoe je intens kunt in- en uitademen en zegt: ‘we verwarmen de kou.’ We doen hem na en ik kan er niet omheen: het werkt.

frans Wolven en heiligen
Tijdens een wandelvakantie met Frans en tweehonderd Syriërs uit alle hoeken en culturen van het land verdwalen we in de woestijn. Het wordt donker en overal dwalen groepjes mensen door de lege bergen. Een Bedouïne wiens huis we passeren waarschuwt voor wolven. ‘Hoe kan het nou dat Frans niet even op iedereen wacht, hij is toch verantwoordelijk?’ denk ik bezorgd. Ik ben dicht bij hem gebleven. ‘Die redden zich wel,’ meent hij en wuift mijn onrust in de wind. Hij laat de woestijnlucht zijn neus binnenstromen (het heeft net een beetje geregend), gaat met een paar anderen na waar we vandaan zijn gekomen en begint te lopen. Ik kijk omhoog naar de sterren, daarop heb ik me van mijn vader leren oriënteren. Maar onderwijl klauter ik vlot achter het groepje aan de heuvel op en weldra zien we een lichtje aan de horizon. De keukenploeg heeft de grote lichten van hun vrachtwagentje aangezet naast het gebouw waar we moeten zijn. Bij aankomst ben ik gebroken, we hebben zeven uur gelopen in plaats van de aangekondigde twee uurtjes. De gladde stenen vloer hier wordt onze slaapmat, we eten eenvoudige spaghetti met tomatensaus en het duurt tot ver na middernacht voordat de laatste wandelaars zijn gearriveerd. Onder de jongeren heerst een uitgelaten stemming. Er wordt getrommeld en ze spelen bruiloftje, een jong stel wordt op de schouders van een dansende menigte binnengedragen. ‘Zo gaat het altijd,’ pept een meisje dat al vaak op wandeltocht mee is geweest me op: ‘Frans zegt dat je een uurtje gaat lopen en je loopt er acht... Dat doet hij expres want in barre omstandigheden komt het eerlijke karakter van mensen naar boven. Uiterlijk en religie tellen dan niet meer mee, je gaat elkaar helpen en zo raken mensen van verschillende religies, regio’s en klassen met elkaar bevriend. Ook laat hij ons expres zonder leiding verdwalen want dan moeten we zelf gaan nadenken in plaats van als een kudde achter iemand aan lopen. Bovendien zegt hij dat het in het leven net zo gaat: soms ben je jarenlang naar iets op zoek en ineens blijkt het vlakbij te zijn, heb je er steeds omheen gelopen...’

Miriam en ik komen er op een avond eindelijk aan toe onze vraag aan Frans te stellen: ‘Waarom willen mensen yoga doen totdat ze gaan vliegen?’ Zijn handgebaar maakt duidelijk dat hij daar niks mee heeft. Hij gelooft ook niet in de heiligen van de katholieke ker die wonderen zouden hebben verricht. ‘Dat is allemaal onnatuurlijk.’ Een paar orthodox of katholiek opgegroeide omstanders spitsen hun oren om de vereerde beelden uit hun kindertijd van hun voetstuk te zien vallen en Miriam is blij verrast met Frans’ toelichting: ‘Hier in het echte leven... een moeder die echt van haar kind houdt... dàt noem ik heilig.’

Lees ook deel 2 en deel 1  

Houd boeddhisme in beeld, word hier vriend van de BOS

Ook interessant

vrede-in-srebrenica-960.jpg

TV: Vrede vinden in Srebrenica


Een groep van Zen Peacemakers reist af naar Srebrenica om de gruwelijkheden en het verdriet van de oorlog in Bosnië onder ogen te komen. Zijn deze gebeurtenissen in het vervolg te voorkomen? Nu online te zien.

Nog interessanter

Laatste artikelen

Word wakker met de VU op 23 juni om 15h00!
04-06
Word wakker met de VU op 23 juni om 15h00!
Op maandag 23 juni om 15h00 vindt er op de VU in Amsterdam een bijeenkomst plaatst waarbij drie boeddhisten uit verschillende stromingen hun visie geven op de basisprincipes van het boeddhisme. Dit ter gelegenheid van de samenwerking tussen de VU en Bodhitv!
Grote vlekken, kleine vlekken, goedbedoelde vlekken
22-05
Grote vlekken, kleine vlekken, goedbedoelde vlekken
Wat doe je als rechtgeaarde boeddhist wanneer je ruzie hebt met een vriend? Chihiro Geuzebroek (24) keek toe bij een ruzie tussen twee boeddhistische vrienden. 'voor de lol betrekken ze de boeddhistische beoefening van de ander in het conflict. "Wat jij dus doet is echt zó erg niet boeddhistisch!". "Dat is zo erg jouw negatieve karma".
In het Zentrum zit men stil, Marleen dus ook! Deel zes
15-05
In het Zentrum zit men stil, Marleen dus ook! Deel zes
Marleen van der Leij kan niet eens stilzitten in de bioscoop. Het maakt niet uit hoe lekker de stoelen zitten of hoe leuk het gezelschap is, na tien minuten is ze al vijf keer van houding gewisseld. En juist zij gaat voor Bodhitv een meditatiecursus volgen! Volg haar belevenissen in deze tweewekelijkse column. Deel zes.
Stille kracht
08-05
Stille kracht
Welk boek maakte jou opmerkzaam op het boeddhisme? Voor Laurens van Aarle was dat The Tibetan Book of Living and Dying van Sogyal Rinpoche. 'Er stond dat de enige constanten
Een sangha stichten doe je zo
29-05
Een sangha stichten doe je zo
Wat als je jezelf wel voorzichtig boeddhist wil noemen maar je niet per sé wilt aansluiten bij een bestaande richting? Of als je inspiratie haalt uit leraren van verschillende stromingen? Dan richt je een eigen groep Dharma vrienden op, en zo doe je dat.
Op een onbewoond eiland
19-05
Op een onbewoond eiland
Anne Kleisen (28) ging een week op vipassana retraite bij Jotika Hermsen. Ver weg van de stadse drukte was zij met 24 anderen totaal op zichzelf aangewezen. Geen enkele vorm van afleiding of contact tussen de aanwezigen en met het thuisfront is toegestaan. Een verslag over enge spinnen en droge grutjes.
Powerful beyond measure
13-05
Powerful beyond measure
Verpruts jij ook vaak juist de dingen die je écht graag wilt? Grote kans dat je bang bent. En niet zonder reden, want ergens in je verleden heb je uit zelfbescherming allerlei mechanismen opgebouwd om jezelf te verdedigen. In de zijnsoriëntatie leer je om niet weg te gaan van moeilijke situaties maar er juist bij te blijven om zo vanuit je kracht te kunnen opereren.
Dungens Dharma: Hoe kan je iemand vergeven die jou veel pijn heeft gedaan?
06-05
Dungens Dharma: Hoe kan je iemand vergeven die jou veel pijn heeft gedaan?
In Dungens Dharma beantwoordt Mabel van den Dungen maandelijks een vraag die door Bodhitv bezoekers is uitgekozen. Deze keer: Hoe kan je iemand vergeven die jou veel pijn heeft gedaan? Stuur jouw vraag naar Bodhitv en wie weet beantwoord Mabel die de volgende keer!

Pagina 1 | .. | 109 | 110 | 111 | 112 | 113 | .. | 116